กริ๊ก...
เสียงกลอนประตูดีดตัวเบาๆ คิมหันต์ก้าวเท้าผ่านความมืดเข้ามาในห้อง เขาโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะข้างทางเข้าพลางถอนหายใจทิ้ง ความเหนื่อยจากคลับสลายไปทันทีที่สายตาปะทะกับก้อนผ้าห่มบนโซฟา
“หึ... บอกให้ไปนอนดีๆ ก็ไม่ฟัง” เขาสบถเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
เขาวางสูทพาดไว้ที่แขนโซฟา ก้มเก็บรีโมตทีวีที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นขึ้นมาวางที่เดิม คิมหันต์ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ แรงยุบของโซฟาทำให้คนใต้ผ้าห่มขยับตัวยุกยิก แสงไฟนวลจากโคมไฟหัวเตียงส่องให้เห็นเสี้ยวหน้าของแพรวาที่หลับพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้เขานิ่งมองอยู่อย่างนั้น
นิ้วหนาเลื่อนไปเกลี่ยไรผมที่ปรกแก้มเธอออกเบาๆ จนเห็นรอยจ้ำจางๆ ที่ซอกคอขาวชัดขึ้น
ยังไม่หายสินะ... เขาคิดในใจพลางใช้นิ้วโป้งคลึงรอยนั้นเบาๆ เมื่อคืนคงหนักมือไปหน่อย
“ไม่เจ็บแล้วใชไหมเรา...” เขาพึมพำถามคนที่ไม่มีสติรับรู้ ก่อนจะลุกไปที่ครัวเพื่อกดน้ำร้อนใส่กระติกเล็กๆ ทิ้งไว้
