คิมหันต์นั่งเอนหลังพิงพนักเตียงในชุดคนไข้สีฟ้าอ่อน รอยช้ำบนใบหน้าและบาดแผลตามตัวเริ่มตกสะเก็ดจางลงไปบ้างแล้ว แต่นัยน์ตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปที่แฟ้มเอกสารในมืออย่างไม่ลดละ
"อืม... แก้ไขเปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งตามที่คุยกันเมื่อคืน ส่งฉบับร่างมาให้ฉันดูอีกรอบ"
เขาออกคำสั่งผ่านโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด ก่อนจะกดวางสายเมื่อหูแว่วเสียงลูกบิดประตูหน้าห้องขยับ
แอ๊ด...
"ค่อยๆ เดินนะคะตา... พื้นมันลื่น เดี๋ยวก็ล้มหรอก"
เสียงใสแจ๋วของแพรวาดังนำเข้ามาก่อนตัว เธอค่อยๆ ประคองชายชราผมสีดอกเลาให้เดินเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง
"โอ๊ย ยัยหนู! ตาเดินเองได้น่า ไม่ได้แก่หง่อมจนเดินไม่ไหวสักหน่อย" คุณตาภักดีหัวเราะร่วน ขยับไม้เท้าในมือโชว์หลานสาว ก่อนจะหันมามองคนบนเตียงแล้วส่งยิ้มกว้าง
คิมหันต์ชะงัก รีบพับปิดแฟ้มเอกสารธุรกิจสีเทาในมือแล้วสอดมันไว้ใต้หมอนอย่างรวดเร็ว เขารีบปรับสีหน้าดุดันให้กล
