ตึก... ตึก...
เสียงรองเท้าผ้าใบสีซีดคู่อายุการใช้งานหลายปี ก้าวลงส้นเบาหวิวไปตามโถงทางเดินหินอ่อนของตึก VIP โรงพยาบาลธาราเมดิแคร์ แพรวาก้มหน้ามองแต่ปลายเท้าตัวเอง สองมือขยุ้มสายกระเป๋าผ้าใบเก่งเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวราวกับมันเป็นที่พึ่งพิงเดียวที่เหลืออยู่
ไม่มีใครหันมามอง ไม่มีพยาบาลคนไหนเอ่ยทัก และไม่มีแม้แต่เงาของชายชุดดำที่คอยยืนคุมหน้าห้องเดินตามหลังมา
ถึงอย่างนั้น... แพรวาก็ยังรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองทะลุแผ่นหลังของเธออยู่ตลอดเวลา ภาพรอยยิ้มมุมปากและน้ำเสียงแหบพร่าเมื่อคืนยังคงวนเวียนฉายซ้ำในหัวจนเธอต้องเม้มริมฝีปากแน่น
ครืด... ประตูบานเลื่อนอัตโนมัติหน้าโรงพยาบาลเปิดออก สายลมเย็นเยียบของยามเช้าพัดมาปะทะใบหน้า แพรวาเดินออกประตูมาอย่างระมัดระวัง เธอก้าวช้าๆ คล้ายกับกลัวว่าหากลงน้ำหนักเท้าแรงเกินไป เธออาจจะเผลอทิ้งเศษเสี้ยวความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ในตึกนั้น
ที่ป้ายรถเมล
