แสงแดดที่ลอดผ่านรอยแยกของม่านเข้ามาแยงตาทำให้แพรวาต้องหยีตาหนี เธอขยับตัวซุกเข้าหาความอุ่นข้างกายอย่างลืมตัว ผิวเนื้อแขนแข็งแรงที่ยังพาดเอวเธอไว้ทำให้รู้สึกปลอดภัยจนไม่อยากลุกไปไหน
"อื้อ... พี่หมอคะ" แพรวาส่งเสียงอู้อี้ใส่แผงอกกว้าง พยายามแกะมือหนาออกเบา ๆ "เช้าแล้วนะ หนูต้องรีบไปเรียนแล้วค่ะ"
เขายังคงนิ่งเงียบ แต่อ้อมกอดกลับกระชับแน่นขึ้นเหมือนจะประท้วง "ง่วง..." เสียงทุ้มพึมพำแผ่วชิดขมับเธอ
"ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวเช็กชื่อไม่ทัน" แพรวาดันอกเขาเบา ๆ จนในที่สุดเขาก็ยอมคลายอ้อมแขนออกอย่างเสียไม่ได้
"งั้นให้ภพไปส่งนะ" เขาลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สภาพผมยุ่งนิด ๆ แต่สายตายังคงนิ่งลึกจ้องมองเธอไม่วางตา
"ไม่เอาค่ะ หนูขึ้นรถสองแถวไปเองได้" แพรวารีบปฏิเสธพลางลุกไปหยิบเสื้อผ้าที่เขาวางเตรียมไว้ให้บนเก้าอี้ "เดี๋ยวเพื่อนเห็นเข้าจะมองไม่ดี หนูไม่อยากให้ใครถามเยอะด้วย"
เธอมองเสื้อผ้าที่เขาเลือกให้มันเรีย
