ซ่า...
ฝนเม็ดใหญ่สาดทะลุรอยรั่วหลังคาสังกะสีของโกดังท่าเรือ กลิ่นสนิมเหล็กปะปนกับไอเค็มของทะเลลอยคลุ้ง วารียืนหลบอยู่หลังกองลังไม้ สองแขนกอดแฟ้มเอกสารปกแข็งไว้แนบอกแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ขอบกระดาษบาดปลายนิ้วจนเลือดซึม แต่เธอไม่ได้สนใจมันเลย
สายตาของเธอจดจ้องไปยังพี่ชายแท้ๆ ที่กำลังนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติก พ่นควันบุหรี่สีเทาหม่นออกมาอย่างอารมณ์ดี
‘ข้อตกลงแบ่งผลประโยชน์ฝั่งท่าเรือ’ ตัวอักษรสีทองบนปกแฟ้มในมือเธอมันฟ้องชัดเจน... เธอถูกพี่ชายเอามาเร่ขายเป็น 'เงื่อนไข' เพื่อแลกกับสัมปทานและอำนาจในเครือขนส่ง
"ทำหน้าให้มันรับแขกหน่อยวารี"
พี่ชายของเธอปรายตามองผ่านม่านควันบุหรี่ แสยะยิ้มเยาะ "แกก็รู้ว่าชื่อแกในแฟ้มนั่นมีไว้ทำไม... หัดทำตัวให้มันคุ้มค่าข้าวค่าน้ำที่ฉันเลี้ยงมาหน่อย"
วารีก้มหน้างุด กัดริมฝีปากจนห้อเลือด "พี่... พอแค่นี้ไม่ได้เหรอ... พี่ก็เห็นว่าคิมหันต์เขา..."
"พอ? จะให้หยุดต
