หมอมาเฟียคลั่งรักเด็กเปิ่น

ตอนที่ 10 เธอที่กลับมาหาเขา…อีกครั้ง

ตึก ตึก ตึก ล้อรถเมล์คันเก่ากระแทกหลุมบนถนนจนตัวแพรวาโยกตาม สองแขนเล็กยิ่งรัดกระเป๋าผ้าบนตักแน่นขึ้นราวกับมันเป็นที่พึ่งเดียว สายตาเหม่อมองป้ายร้านค้าข้างทางที่เคลื่อนผ่านไป... เส้นทางนี้ เธอหลับตาเดินยังจำได้ ตั้งแต่วันแรกที่พาคุณตามาโรงพยาบาล

‘ทำไมต้องกลับไปหาเขานะแพรวา... แกไม่ได้เป็นอะไรกับเขาซะหน่อย’

ฟันซี่เล็กขบลงบนริมฝีปากล่างจนห้อเลือด แพรวาคว้าขวดน้ำพลาสติกในกระเป๋าขึ้นมาจิบ ยกหลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ทั้งที่แอร์บนรถเมล์ก็เย็นฉ่ำ

‘แต่ถ้าไม่ไป... แล้วตอนนี้ใจแกมันลอยไปติดอยู่ตรงไหนล่ะ’

แกร๊ก...

เสียงลูกบิดประตูห้อง V.I.P เปิดและปิดลงอย่างเงียบเชียบ แพรวาชะงักฝีเท้าเมื่อกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเฉพาะตัวของโรงพยาบาลตีเข้าจมูก

เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วย วางถุงพลาสติกก๊อบแก๊บในมือลงบนโต๊ะกระจกข้างเตียงอย่างเบามือที่สุด

"หนูซื้อขนมปังเนยสดปากซอยมาฝาก..." เธอพึมพำ มองหน้ากากออกซิเจนที่ครอบอยู่บนใบหน้าคมคาย "รู้หรอกน่าว่าพยาบาลคงไม่ให้กิน... แต่จะให้หนูมามือเปล่าได้ยังไง"

แพรวาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกตัวเดิม คิมหันต์ยังคงนอนนิ่งสนิท ใบหน้าที่เคยกราดเกรี้ยวและออกคำสั่งกับเธอ ตอนนี้ซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือด รอยเลือดแห้งกรังตรงไรผมที่โผล่พ้นขอบผ้าก๊อซทำให้เธอกลืนน้ำลายฝืดคอ

"หนูกลับมาแล้วนะคะ..." เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาจนแทบถูกเสียงเครื่องปรับอากาศกลืนกิน

สองมือเล็กเอื้อมไปประคองมือใหญ่ที่วางทิ้งไว้ข้างลำตัวขึ้นมากุม ฝ่ามือของเขายังอุ่น แต่ปลายนิ้วที่ถูกเจาะคาด้วยเข็มน้ำเกลือกลับเย็นเฉียบ แพรวาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ เอียงแก้มแนบลงบนหลังมือสากของเขา หลับตาลงช้าๆ

"วันนี้หนูก็ยังซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลยคุณรู้ไหม..." เธอแค่นหัวเราะ ทั้งที่น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาปริ่มขอบตา "เดินชนกระถางต้นไม้หน้าตึกเรียนแตกกระจายเลย... ถ้าคุณตื่นมาเห็น คุณต้องด่าหนูว่ายัยเด็กเปิ่นแน่ๆ..."

กึก...

เสียงสะอื้นชะงักกึก แพรวาเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงขยับเบาๆ จากปลายนิ้วชี้ที่ทาบอยู่บนแก้มของเธอ

‘ตาฝาด... เมื่อกี้หนูคงตาฝาดไปเอง...’

เธอรีบยกศีรษะขึ้น จ้องเขม็งไปที่มือใหญ่บนตักตัวเอง

กึก

คราวนี้ไม่ใช่ตาฝาด ปลายนิ้วของเขากระตุกสั่นอีกครั้ง แตะลงบนผิวแก้มเธอชัดเจน แพรวากลั้นหายใจ ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นกระหน่ำจนหูอื้อ

"ค คุณ... คิมหันต์..." เสียงหวานสั่นเครือ

เธอกระชับมือที่กุมเขาไว้แน่นขึ้น ก้มหน้าลงซ่อนหยดน้ำตาที่ร่วงแหมะลงมาอาบแก้ม

‘หนูอยู่นี่แล้ว... หนูไม่หนีไปไหนแล้ว...’

ด้านนอกห้อง V.I.P ท่ามกลางทางเดินที่มืดสลัว

ภพ ยืนกอดอกพิงกำแพง นัยน์ตาคมกริบมองลอดช่องกระจกใสบนบานประตูเข้าไป ภาพแผ่นหลังเล็กๆ ของเด็กผู้หญิงที่กำลังก้มหน้าร้องไห้สลับกับฉีกยิ้ม คุยกับเจ้านายของเขาอยู่คนเดียว สะท้อนอยู่ในแววตาของบอดี้การ์ดหนุ่ม

"อยู่แต่ในห้องนี้แหละดีแล้ว ยัยเด็กบ๊องเอ๊ย..." ภพพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ขืนออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอก... ได้กลายเป็นเป้านิ่งให้พวกมันสอยแน่"

เวลาล่วงเลยจนดึกดื่น แสงไฟหัวเตียงถูกหรี่ลงเหลือเพียงครึ่งเดียว

แพรวาสัปหงกหัวทิ่ม ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอยังคงนั่งกุมมือคิมหันต์อยู่ที่เดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ... จังหวะหน้าอกกว้างที่เคยขยับแผ่วเบา ตอนนี้มันกระเพื่อมขึ้นลงหนักแน่นและสม่ำเสมอขึ้น

แพรวายกมือขยี้ตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนบนเตียง... แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง

ดวงตาที่เคยปิดสนิทขยับลืมขึ้นอย่างช้าๆ แม้แววตาจะหม่นเล็กน้อยเพราะฤทธิ์ยา แต่มันก็ยังคงจ้องเขม็งตรงมาที่เธออย่างดุดัน

"อ๊ะ!" แพรวาสะดุ้งสุดตัว เผลอบีบมือเขาแน่นขึ้น สมองขาวโพลนไปหมดจนหาเสียงตัวเองไม่เจอ

คิมหันต์ไม่ได้หลบตา เขามองใบหน้าตื่นตระหนกของเธอ สลับกับมือเล็กๆ ที่เกาะกุมมือเขาไว้แน่น ริมฝีปากแห้งผากขยับเปิดออกช้าๆ

"ยัง... อยู่..."

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า สั้น ห้วน แต่ชัดเจนเต็มสองหู

"หนู... อึก..." แพรวาน้ำตารื้น ฝืนฉีกยิ้มกว้างจนแก้มปริ "หนูอยู่สิคะ... หนูอยู่นี่ไง"

เธอก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาดุๆ คู่นั้นนานเกินไป คิมหันต์ขยับปลายนิ้วโป้ง เกลี่ยลงบนหลังมือของเธอช้าๆ... สัมผัสหยาบกร้านแต่ยืนยันชัดเจนว่าเขาตื่นขึ้นมาเจอเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่ภาพฝัน

เขาปรายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ก่อนจะตวัดสายตากลับมาหยุดที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอ

"ออกไป... ทำไม"

คำถามห้วนจัด แสกหน้า ทำเอาแพรวาสะอึก เธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงตอนที่เธอหนีไปต่างจังหวัด

"ก... ก็... หนู..." เธออึกอัก มือข้างที่ว่างกำขอบกางเกงแน่น "หนูไม่ได้ออกไปไหนไกลนี่คะ... หนูแค่ต้องกลับไปเรียน... กลับไปหาคุณตา..."

เธอเค้นเสียงที่สั่นระริกออกมา "หนู... ไม่ได้หนีคุณ... ไปไหนสักหน่อย..."

คิมหันต์เงียบ นิ้วโป้งของเขายังคงเกลี่ยหลังมือเธอไปมา แม้หางตาจะแดงก่ำเพราะพิษไข้ แต่รังสีคุกคามของมาเฟียหนุ่มก็ยังคงแผ่ซ่านออกมาไม่ลดลงเลย

"อย่าหายไปอีก"

แพรวาพยักหน้ารัวๆ เหมือนเด็กโดนครูฝ่ายปกครองจับผิด "ค่ะ... หนูจะไม่หายไปไหน"

คิมหันต์ขยับมุมปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ร่างกายคงถึงขีดจำกัด เปลือกตาหนาค่อยๆ ปรือปิดลงช้าๆ ทว่ามือใหญ่กลับออกแรงบีบกระชับมือเธอไว้แน่นขึ้น... ราวกับกลัวว่าแค่เขาหลับตาลง เธอจะวิ่งหนีหายไปอีก

แพรวาโน้มตัวลง จรดหน้าผากเข้ากับหลังมือของเขา ถอนหายใจออกมายาวเหยียด... ‘แค่ตื่นขึ้นมาดุหนูได้... แค่นี้หนูก็ดีใจแล้วค่ะ’

หึ่ง... หึ่ง... เสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ แพรวายกแขนข้างซ้ายขึ้นเท้าคางกับขอบเตียง มองหน้าคนที่หลับตาพริ้ม แต่จู่ๆ เปลือกตาคู่นั้นก็เบิกขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขามองตรงไปที่เพดาน

"กลับไปเรียน..." เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นลอยๆ เหมือนคนละเมอ

"คะ?" แพรวาเลิกคิ้ว ก่อนจะพยักหน้ารับซื่อๆ "อ๋อ... ใช่ค่ะ พรุ่งนี้หนูมีคลาสเช้า ถ้าโดดเดี๋ยวคุณตาดุเอา... อ้อ! แล้วหนูต้องไปซื้อชีทรายงานกลุ่มที่หน้ารามด้วย..."

เธอเจื้อยแจ้วรายงานตารางชีวิตยาวเหยียดไปเรื่อยเปื่อย

คิมหันต์ขมวดคิ้วค้าง หันขวับกลับมามองยัยเด็กเปิ่นที่นั่งอธิบายเหตุผลหน้าตาเฉย... ‘ทำไมถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้นะ...’

เขาขยับมือ บีบฝ่ามือเล็กนั้นแรงขึ้น

"อยู่ต่อ..."

เสียงห้วนจัดเจือความขัดใจอย่างปิดไม่มิด แพรวาชะงักคำพูด ก้มหน้าหลบสายตาคมที่จ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"แต่... หนูอยู่ได้อีกแค่แป๊บเดียวเองนะคะ..." เธอเถียงเสียงอ่อย "เดี๋ยวหนูต้องกลับหอพักแล้ว... คุณก็เพิ่งฟื้น นอนพักเถอะนะคะ..."

คิมหันต์ไม่ตอบโต้ แววตาของเขาหม่นลง เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจนฝืนแทบไม่ไหว

แพรวาเห็นแบบนั้นจึงค่อยๆ ขยับมือ หวังจะดึงฝ่ามือตัวเองออก แต่คิมหันต์กลับเกร็งข้อมือรั้งไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

"เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูมาหาใหม่นะคะ... สัญญาเลย"

เธอกระซิบเสียงหวาน ก้มลงกดริมฝีปากประทับบนหลังมือของเขาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ แกะนิ้วที่รัดแน่นของเขาออกทีละนิ้ว...

คิมหันต์ปรือตามองฝ่ามือเล็กที่ค่อยๆ หลุดลอยออกไปจากมือของตัวเอง...

แพรวาคว้ากระเป๋าผ้าขึ้นสะพายบ่า เดินหันหลังออกจากห้องไป

คลิก

เสียงประตูห้องปิดลง ภายในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง คิมหันต์นอนนิ่ง นัยน์ตาคมกริบที่มักจะอ่านเกมคู่แข่งออกทะลุปรุโปร่ง กลับมีแต่ความไม่เข้าใจจ้องมองเพดาน

‘ทำไมผู้หญิงคนนี้... ถึงกล้าเดินหันหลังให้ฉันง่ายๆ แบบนั้น?’

เขาเพิ่งจะเอ่ยปากรั้งเธอไว้ด้วยตัวเองแท้ๆ... ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น คงรีบฉวยโอกาสนี้ถลาเข้ามากอดออดอ้อน บีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจ หรือทำคะแนนดึงผลประโยชน์ไปแล้ว

‘เธอต้องการอะไรกันแน่... แพรวา’