ตอนที่ 6 คืนนี้ไม่มีทางถอย Nc

1227 Words

เสียงฝนด้านนอกถูกกลบด้วยเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของคนสองคนบนเตียงกว้าง ไฟหัวเตียงสีส้มสลัวส่องให้เห็นเงาของร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับอยู่บนร่างเล็กบอบบาง เสื้อนักศึกษาและกระโปรงถูกถอดโยนทิ้งไปที่ไหนสักแห่ง เหลือเพียงแพรวาในชุดชั้นในลูกไม้สีขาวที่ตอนนี้... กำลังจะถูกถอดออก “อื้อ... พี่คิม... อย่ามองค่ะ...” แพรวายกมือปิดหน้าด้วยความอาย ตัวแดงเถือกไปทั้งตัวเมื่อสายตาคมกริบของเขาไล่มองสำรวจเธอทุกตารางนิ้ว หมอคิมจับข้อมือเธอแยกออกตรึงไว้เหนือหัว รวบไว้ด้วยมือเดียว “สวย... สวยไปหมด แพรวา...” เสียงเขาแหบพร่า นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด เขาโน้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ “หอม...” ปลายลิ้นร้อนลากไล้ผ่านไหปลาร้า ลงมาที่เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ “อ๊ะ... พี่คิม... เสียว...” แพรวาแอ่นอกรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว มืออีกข้างที่ว่างอยู่ขยุ้มผมรองทรงของเขาแน่น หมอคิมปลดตะขอเสื้อชั้นในออกอย่างชำนาญ เผยให้เห็นยอดอกที่ชูชันรอรับสัมผัส “ขอพี่ชิมหน่อยนะ...” ไม่รอคำอนุญาต เขาครอบครองยอดอกนั้นด้วยริมฝีปากร้อนผ่าว ดูดดึงแรงๆ จ๊วบ จ๊วบ “อ๊า... พ... พี่คิม... อย่าดูดแรง... อื้อ!” แพรวาสะดุ้งเฮือก ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย ขาเรียวบิดไปมาด้วยความทรมานปนสุขสม มือหนาอีกข้างไม่ปล่อยให้ว่าง เลื่อนลงไปสัมผัสหน้าท้องแบนราบ ลูบไล้ผ่านสะดือบุ๋ม ลงไปแตะขอบแพนตี้ตัวจิ๋ว “ตรงนี้... แฉะหมดแล้วนี่...” เขากระซิบเย้าแหย่ นิ้วยาวเกี่ยวขอบแพนตี้รั้งลงไปกองที่ปลายเท้า ตอนนี้แพรวาเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาทุกสัดส่วน เธอพยายามจะหุบขาด้วยความเขินอาย แต่หมอคิมแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง จับขาเธอแยกออกกว้าง “อย่าหนี...” เขาจ้องมองกลีบกุหลาบสีสวยที่ปิดสนิท มีน้ำหวานใสๆ ไหลซึมออกมาเล็กน้อย “พี่จะทำเบาๆ... สัญญา” นิ้วเรียวยาวของศัลยแพทย์ค่อยๆ แตะลงที่รอยแยกนุ่มนิ่ม “อ๊ะ!” แพรวาสะดุ้ง “ชู่ว... ผ่อนคลายนะคนดี...” เขาจูบปลอบที่ริมฝีปากเบาๆ ขณะที่นิ้วกลางค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปในช่องทางคับแคบ “อื้อ... เจ็บ... พี่คิม... มันแน่น...” “นิดเดียวนะครับ... เดี๋ยวก็ดีขึ้น...” เขาขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ เพื่อเบิกทาง นิ้วโป้งบดขยี้เม็ดเสียวด้านบนไปด้วย “อ๊า... อื้อ... เสียว... พี่คิมขา... เสียว...ซี๊ดดด” เสียงครางหวานหูของเธอทำเอาสติเขาแทบขาดผึง หมอคิมเร่งจังหวะนิ้วเร็วขึ้น จนเกิดเสียง แจ๊ะ แจ๊ะ จากน้ำหล่อลื่นที่เริ่มออกมาเยอะขึ้น “แฉะขนาดนี้... พร้อมแล้วมั้ง...” เขาถอนนิ้วออก แล้วปลดกางเกงตัวเองลง เผยให้เห็นแก่นกายขนาดมหึมาที่แข็งขึงจนปวดหนึบ แพรวาตาโตด้วยความตกใจ “พ... พี่คิม... มันใหญ่... หนู... หนูจะไหวเหรอ...” “ไหวสิ... เชื่อใจพี่นะ” เขาจับแก่นกายถูไถที่ร่องเปียกชื้นไปมา เรียกเสียงครางกระเส่าจากเธออีกรอบ “อื้อ... พี่คิม... เข้ามา... เข้ามาเถอะค่ะ...” เธอวิงวอนเสียงสั่น ทนความทรมานไม่ไหวอีกแล้ว หมอคิมกดส่วนหัวหยักเข้าไปที่ร่องกลีบช้าๆ “อึก!” แพรวาเกร็งตัวแน่น เล็บจิกไหล่เขาจนเลือดซิบ “เจ็บ... พี่คิม... เจ็บ... ฮือ...” “ผ่อนคลายแพรวา... อย่าเกร็ง...” "ผ่อนยังไง ฮื่อ..มันเจ็บบ" เขาหยุดนิ่ง จูบซับน้ำตาที่หางตาเธอ มือหนาลูบไล้หน้าอกเพื่อเบนความสนใจ “มองหน้าพี่... แพรวา... มองพี่” เธอเงยหน้าสบตาเขา ดวงตาฉ่ำน้ำ หมอคิมอาศัยจังหวะนั้นดันสะโพกตอกเข้าไปรวดเดียวจนสุดทาง ปึก! “กรี๊ดดด! เจ็บ!” แพรวาร้องลั่น น้ำตาไหลพราก ความเจ็บแล่นปราดเมื่อเยื่อพรหมจรรย์ฉีกขาด หมอคิมกอดเธอแน่น แช่ค้างไว้นิ่งๆ เพื่อให้เธอปรับตัว รับรู้ถึงผนังนุ่มที่ตอดรัดตัวตนเขาแน่นจนแทบคลั่ง “ขอโทษ... เจ็บนิดเดียวนะ... คนเก่ง...” เขาจูบขมับชื้นเหงื่อ จูบแก้ม จูบปาก เพื่อปลอบโยน "ฮึก...เจ็บนะ ฮื่อ" "ชู่ววว นิดเดียวนะครับเดี๋ยวก็เสียว" ผ่านไปสักพัก เมื่อความเจ็บเริ่มทุเลา หมอคิมเริ่มขยับสะโพกช้าๆ เนิบนาบ ตับ... ตับ... “อ๊ะ... อื้อ... พี่คิม... มัน... ลึก...” “ชอบไหม... หืม” เขาถามเสียงพร่า ก้มลงดูจุดเชื่อมต่อที่แนบสนิท มีเลือดสีสดไหลซึมออกมาปนกับน้ำรัก ภาพนั้นยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวเขา "อ่า จะบ้าตาย แพร" เขาเริ่มกระแทกแรงขึ้น ตามแรงอารมณ์ “อ๊า! พี่คิม... แรงอีก... อื้อ... เสียว... ไม่ไหวแล้ว...” เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องแข่งกับเสียงครางระงม แพรวาแอ่นสะโพกรับแรงกระแทก ขาเรียวเกี่ยวเอวสอบเขาไว้แน่น ทุกจังหวะที่เขากดลึก ย้ำเน้นจุดกระสันภายใน ทำเอาเธอสมองพร่าเลือน “แพรวา... ซี๊ด... แน่นชิบ...” หมอคิมครางต่ำ กัดฟันแน่น เร่งจังหวะถี่รัวในช่วงสุดท้าย “พี่คิมขา...” “พร้อมกันนะ... แพรวา...” เขาจับเอวเธอกระแทกสวนแรงๆ อีกสามสี่ครั้ง ปึก! ปึก! ปึก! “อร๊ายยย” แพรวากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำรักออกมาจนเปียกโชก หมอคิมคำรามต่ำ เกร็งสะโพกปลดปล่อยน้ำรักขาวขุนเข้าไปในตัวเธอทุกหยาดหยด เขาทิ้งตัวลงทับร่างบาง หอบหายใจหนักหน่วง ซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น แสงแดดยามเช้าแยงตา แพรวาลืมตาขึ้นช้าๆ เธอยังนอนซุกอยู่บนอกของคิมหันต์ แขนแข็งแรงของเขากอดเธอไว้แน่น "คุณคิมหันต์…" เธอขยับตัว เขย่าแขนเขาเบาๆ เขาลืมตา นัยน์ตาคมกริบดูนิ่งลึกและหม่นหมอง "นอนต่อเถอะ... เดี๋ยวออกไปพร้อมกัน" เสียงเขาเรียบนิ่ง ลูบผมเธอเบาๆ ก่อนจะชักมือกลับ สิบนาทีต่อมา เขาลุกขึ้นจากเตียง แพรวามองแผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บจางๆ ของเธอ เขาสวมเสื้อเชิ้ต คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย "ว่าไง" แววตาและน้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปทันที "เคลียร์ให้หมด ไม่ต้องให้หลุดมาถึงตรงนี้" เขาพูดเสียงลอดไร้ฟัน ดุดันจนแพรวานอนนิ่งงัน นี่ไม่ใช่เสียงหมอคิม... เขาคุยกับใคร? เขากดวางสาย หันมามองเธอ ฝ่ามือหนาลูบผมเธอเบาๆ แต่ไม่ยอมสบตา "นอนต่อ… ฉันมีงานด่วน" "งานด่วน…?" เธอถามกลับ เขาไม่ตอบ โน้มตัวลงมาจูบหน้าผากเธอเร็วๆ แล้วเดินออกไปจากห้อง เสียงประตูปิดลง ทิ้งแพรวาไว้กับความเงียบและหัวใจที่เต้นรัว เคลียร์ให้หมด… ไม่ต้องให้หลุดมาถึงตรงนี้… ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัว ภาพผู้หญิงชุดแดงผุดขึ้นมา แพรวาสะบัดผ้าห่มออก ลุกขึ้นเดินไปเก็บเสื้อผ้า แต่สายตาไปสะดุดกับลิ้นชักโต๊ะทำงานที่เปิดแง้มไว้ ซองเอกสารสีน้ำตาลโผล่ออกมา... หน้าซองมีชื่อผู้หญิงคนนั้น มือเล็กดึงมันออกมาสั่นๆ "สัญญาดูแล... เซ็นยืนยันสิทธิ์" แพรวาทรุดลงนั่งที่ขอบเตียง กำกระดาษในมือแน่น "แล้วฉันล่ะ…" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาคลอเบ้า "ฉันเป็นอะไรสำหรับคุณ..."

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more