กึก... กึก...
เสียงส้นรองเท้าดังหน้าหอพักหญิงสม่ำเสมอตามจังหวะการเดิน หมอคิมหันต์หยุดยืนนิ่งอยู่ใต้เงาเสาไฟฟ้าฝั่งตรงข้าม แสงสีส้มสลัวขับให้ใบหน้าคมกริบดูเคร่งขรึมกว่าปกติ เขาไม่ได้กดโทรออกซ้ำเป็นรอบที่สิบห้า และไม่มีข้อความกดดันส่งไปอีก มีเพียงความเงียบที่ปกคลุมร่างสูงเอาไว้
เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดข้อมือเก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อกันลมตามเดิม
สามชั่วโมง... เธอหายไปนานเกินไปแล้วแพรวา
เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน ความรู้สึกไม่สบอารมณ์ไม่ได้เกิดจากการที่เธอไม่รับสายเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความหงุดหงิดที่เขาไม่สามารถควบคุม "ความวุ่นวายใจ" ของตัวเองได้เลย
"มีคนมาส่งไหม?" เขาเอ่ยถามโดยไม่หันไปมองภพที่ยืนรอคำสั่งอยู่ด้านหลัง
"ไม่มีครับบอส เธอกลับมาคนเดียว เดินเข้าซอยมาปกติเลยครับ"
คำรายงานนั้นทำให้ดวงตาคมสั่นไหวไปวูบหนึ่ง เขาพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะหันหลังกลั
