“ถึงแล้วครับบอส”
ภพกรอกเสียงลงในหูฟังบลูทูธขณะก้าวลงจากรถยุโรปสีเข้ม เขาเดินแกว่งกุญแจรถด้วยท่าทีสบายๆ ไร้พิรุธ แต่พอเดินผ่านแถวตู้ล็อกเกอร์หน้าหอพักนักศึกษา มือหนากลับสอดพัสดุสีน้ำตาลลงในช่องหมายเลข 78 อย่างแม่นยำ “เรียบร้อยครับ” เขาปรายตามองป้ายชื่อ ‘แพรวา’ แวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่รถ
“ใครส่งอะไรมาเนี่ย...”
แพรวาบ่นอุบอิบขณะทิ้งตัวลงบนเตียง มือเรียวจัดการแกะกล่องพัสดุด้วยความงุนงง
ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากัน “ไม่มีป้าย? งานสั่งตัดเหรอ?” เธอหยิบกระเป๋าสะพายผ้าฝ้ายสีครีมขึ้นมาลูบ “โห... ผ้าหนากว่าใบเก่าตั้งเยอะ” ตามด้วยรองเท้าผ้าใบและชุดนักศึกษาเนื้อนิ่มที่ทิ้งตัวสวยจนสัมผัสได้
กระดาษโพสต์อิทแผ่นเล็กปลิวร่วงลงมาบนตัก
‘ของเก่าใส่แล้วสายสะพายจะขาด’
แพรวาชะงักไป นิ้วโป้งไล้ไปตามตัวหนังสือที่ไม่มีแม้แต่ลายเซ็น เธอกัดริมฝีปากล่าง พยายามกลั้นยิ้มแต่ก็ทำไม่ได้
