"แฮ่ก... แฮ่ก..."
เสียงหอบหายใจของแพรวาดังสะท้อนในห้องกว้าง แอร์เย็นฉ่ำปะทะผิวจนเธอต้องขดตัวคุดคู้ ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมทับอยู่ไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนาวสั่นจากพิษไข้ได้เลยสักนิด ยาลดไข้สองรอบที่เขาบังคับให้กลืนลงคอไปก่อนหน้านี้เหมือนจะสูญเปล่า
แกร็บ...
เสียงฉีกซองพลาสติกทำลายความเงียบ แพรวาสะดุ้ง ปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมอง ภาพตรงหน้าคือคิมหันต์ เขายืนอยู่ข้างเตียง แขนเสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกพับลวกๆ ขึ้นไปกองเหนือศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดที่นูนขึ้นตามท่อนแขนแกร่ง ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาจับกระบอกฉีดยา ก่อนจะดึงปลอกพลาสติกหุ้มเข็มออกอย่างใจเย็น
แพรวาเบิกตากว้าง ความกลัวแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อเห็นปลายเข็มโลหะสะท้อนแสงไฟ
"พี่คิม... ไม่เอา..." เธอเค้นเสียงแหบแห้ง ส่ายหน้าช้าๆ พยายามออกแรงยันตัวถอยหนี ลากสังขารขยับหนีไปชิดขอบเตียงอีกฝั่ง "หนู... ไม่อยากฉีด..."
คิมหันต์ไม่ตอบรับคำปฏิ
