ตอนที่ 8 นี่มัน…
867 Words
ตอนที่ 8 นี่มัน…
“ขอบใจมากเควิน ว่าแต่นายจะกลับเมืองไทยวันไหน จะได้ส่งคนไปรับ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องวุ่นวายมาก พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบความเอิกเกริก ว่าแต่ทำไมพี่ต้องการสืบเรื่องของผู้หญิงคนนี้ หรือว่า…ของเล่นใหม่เหรอพี่”
“นายกลับมาวันไหนค่อยคุยกัน แค่นี้นะ”
เคลย์ตันวางสายจาก “เควิน เลนนอกซ์” น้องชายแท้ ๆ ของเขาทันที หลังจากคุยจบแล้ว เควินเป็นทายาทอันดับสองของตระกูลเลนนอกซ์ รองจากเคลย์ตันที่เป็นพี่ชาย เขาขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ คาสโนว่าตัวพ่อ งานอดิเรกที่ชื่นชอบของเควินก็คือ การแข่งขันความเร็วในสนามแข่งรถนั่นเอง
“นี่มันอะไรกัน… ชีวิตของเธอน่าสนใจดีนี่ไอวี่”
เขาอ่านประวัติของไอวี่อย่างละเอียด จากข้อมูลที่เควินส่งมาให้ ไม่คิ ดเลยว่าภายใต้ความเก่งและดื้อดึงในบางครั้งของไอวี่ จะแอบซ่อนความลับและภาระที่ยิ่งใหญ่เอาไว้ขนาดนี้
เคยเป็นลูกสาวนักธุรกิจดัง แต่บริษัทของพ่อเธอล้มละลายเพราะถูกดกงโดยหุ้นส่วนที่พ่อแม่ไว้ใจ น้องชายป่วยด้วยโรคหัวใจ พึ่งทำการผ่าตัดและรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ต้องเสียเงินจำนวนมาก ซึ่งเงินเหล่านั้น เป็นเงินที่แม่ของเธอไปกู้นอกระบบมา
“ชีวิตรันทดอะไรขนาดนี้”
ถ้าไม่ใช่สิ่งที่เควินส่งมาให้ เขาคงคิดว่ามีคนเขียนบทละครส่งมาให้อ่าน เพราะยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกสงสารตัวละครในนั้น แต่นี่คือชีวิตจริงของหญิงสาว ที่เขากำลังสนใจ และเขาก็ยังเป็นผู้ชายคนแรกของเธอด้วยความบังเอิญ และเพราะเรื่องนี้ ทำให้เคลย์ตันอยากเป็นเจ้าของนกน้อยหลงทางคนนี้ยังไงล่ะ
“ไอวี่…. เอ๊ะ! น้องชายของเธอ ต้องใช้ยาเฉพาะทางเพื่อรักษาหลังจากการผ่าตัด ไม่อย่างนั้นอาการโรคหัวใจ อาจจะไม่หายขาด หึ!”
เคลย์ตันเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ต่างกับหมาป่าล่าเนื้อออกมา บนโลกใบนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ ซึ่งเขาก็รู้ดีว่าทุกอย่างต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ขอเพียงเขาเป็นผู้เสนอเงื่อนไขนั้นก่อน ก็อาจจะไม่ต้องเหนื่อยมาก
“แต่ว่านกน้อยตัวนี้ ไม่ใช่นกขมิ้นเหลืองอ่อนที่เลี้ยงง่ายนัก คงต้องเหนื่อยสักหน่อย ลูคัส!”
“ครับบอส”
ลูคัส ซึ่งเป็นทั้งผู้ช่วย เลขา และบอร์ดี้การ์ดส่วนตัวของเขา เดินเข้ามาในห้องทันทีที่ถูกเรียก
“ฉันต้องการประวัติของคนไข้โรคหัวใจที่ชื่อ ศตวรรษ และประวัติการรักษาทั้งหมดภายในสามชั่วโมง”
“รับทราบครับบอส”
ลูคัสรับคำสั่งและเดินออกไปทันทีโดยไม่ถามต่อ เขามีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น หากเคลย์ตันไม่ถามความคิดเห็น คนอย่างลูคัสก็ไม่ชอบพูดมาก
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา / โรงพยาบาล
ไอวี่เริ่มเป็นแพทย์ฝึกหัด ภายใต้ความดูแลของคุณหมอเคลย์ตันมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ก่อนเที่ยงในวันศุกร์ เธอได้รับสายจากโรงพยาบาล ที่รักษาน้องชายของเธออยู่ โทรมาแจ้งอาการของน้องชายเธอ
“เราจำเป็นต้องแจ้งว่า ผู้ป่วยจำเป็นต้องใช้ยาเฉพาะทางโดยเร็วที่สุด เพื่อทำการรักษาอย่างมีประสิทธิภาพต่อเนื่อง หากช้าเกินกว่านี้เพียงครึ่งเดือน อาจจะหมดหนทางรักษา และอาจจะไม่สามารถยื้อชีวิตน้องชายของคุณได้”
“ว่ายังไงนะคะ นอกจากยาเฉพาะทางแล้ว ไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอคะ”
“อันที่จริงเคสผ่าตัดนี้ ที่จริงต้องใช้ยาเฉพาะทางทันทีหลังจากผ่าตัดเสร็จ แต่เราเองก็ทราบดีว่า ด้วยสภาวะของญาติและอาการของผู้ป่วย ที่ยังวิกฤติลงมาต่อเนื่อง หากบุ่มบ่ามรักษาทีเดียว อาจจะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี แต่ตอนนี้การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี คนไข้พ้นระยะวิกฤติแล้ว หมอจึงอยากให้ญาติผู้ป่วย เร่งหายาเฉพาะทางมาช่วยรักษา เพื่อจะได้รักษาอย่างต่อเนื่อง”
ไอวี่ถอนหายใจ และถามกลับไป
“อย่างช้า คุณหมอรอได้ประมาณกี่วันเหรอคะ”
“อย่างช้าที่สุดครึ่งเดือนครับ แต่ถ้าสามารถให้ยาได้ภายในสิบวันนี้ จะมีโอกาสรอดสูงถึง 80% ยังไงผมขอให้ญาติลองพิจารณาดูอีกทีนะครับ”
“ค่ะ ทราบแล้วค่ะคุณหมอ ขอบคุณนะคะ”
สวนหย่อมในโรงพยาบาล
หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว ไอวี่ก็เดินมานั่งพักที่สวนหย่อมในโรงพยาบาล ที่นี่เป็นสวนที่ร่มรื่น เงียบสงบ ทุกครั้งที่เธอกลุ้มใจ ก็มักจะมานั่งคิดอะไรเงียบ ๆ อยู่ตรงนี้คนเดียวเสมอ
“สิบวันงั้นเหรอ ฉันจะไปหาเงินมากขนาดนั้นมาจากที่ไหนกันล่ะ เฮ้อ…...”
“มานั่งถอนหายใจลดอายุตัวเองอยู่แถวนี้ทำไมกัน เดี๋ยวต้นไม้แถวนี้ก็ได้ตายหมดหรอก”
เฮือก!
“คุณหมอเคลย์ตัน!”
- Writer
