Pagkarating namin ni Diego sa ospital ay tinanggal ko na agad ang suot kong seat belt at saka ko siya mabilis na hinarap kung saan ay agad na nagkasalubong nga ang mga mata naming dalawa.
“Thank you nga pala huh,” nakangiting wika ko sa kaniya at ngumiti rin naman siya sa akin pabalik.
“Wala 'yun. Pwede ko bang itanong kung sino ang naka-confine diyan sa loob?" tanong niya sa akin at nakita ko pa ang pag bato niya nang tingin doon sa kabuuan ng ospital.
Hindi naman ako nagdalawang isip na sagutin ang tanong niya dahil gaya nang sinabi ko, I knew to myself na mabait nga siya.
“Ah. 'Yung kapatid ko ang naka-confine diyan... for sure kanina pa ako no'n hinihintay kasi dapat kanina pa ako nandito,” sagot ko naman sa kaniya.
“Gano'n ba. Sige na, baka nga hinihintay ka na no'n at baka nag
