อีกแค่นิดเดียว...

1265 Words

“พี่วาคินน์!” อิงดาวอุทานเสียงหลงทันทีที่เปิดอ่านข้อความในโทรศัพท์ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพที่เขาส่งมา ในภาพนั้น วาคินน์ในรูปหน้าตรง ริมฝีปากของเขาแตกเป็นแผลเล็ก ๆ มุมปากมีรอยช้ำจาง ๆ ส่วนแขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นเผยให้เห็นรอยขูดขีดเป็นทางยาว ดูเหมือนเพิ่งผ่านการปะทะอะไรมาหนักพอสมควร หัวใจของอิงดาวกระตุกวูบขึ้นมาทันที “พี่โดนอะไรมาคะเนี่ย” นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปแทบจะทันที อีกฝั่งหนึ่ง วาคินน์ที่กำลังนั่งพิงรถอยู่หน้าคณะ เมื่อเห็นข้อความตอบกลับจากอิงดาว เขาก็เผลอยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ดูเหมือนแผนเล็ก ๆ ของเขาจะได้ผล เขาพิมพ์ตอบกลับไปช้า ๆ “ไปช่วยรุ่นน้องมา โดนนักเลงกระทืบนิดหน่อย เจ็บมากเลยตอนนี้” ข้อความนั้นทำให้อิงดาวยิ่งตกใจมากขึ้น “พี่อยู่ไหนคะ ดาวจะไปหา” เธอรีบพิมพ์กลับไปทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด วาคินน์มองหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่ไปรับดาวเอง ตอนนี้ดาวอยู่ไหน” อิงดาวรีบตอบ “ร้านหมาล่าข้างมหาวิทยาลัยค่ะ” ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความจากเขาก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง “ทานเสร็จหรือยัง พี่จะไปรับกลับคอนโด ตอนนี้ตึงแผลมากเลย” แม้จะเป็นเพียงตัวอักษรบนหน้าจอ แต่ถ้อยคำออดอ้อนของเขากลับทำให้อิงดาวรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาทันที เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ “ค่ะ พี่มารับเลยก็ได้ เดี๋ยวดาวออกไปค่ะ” ส่งข้อความเสร็จ อิงดาวก็เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนทั้งสองที่ยังนั่งกินหมาล่ากันอย่างออกรส “เดี๋ยวดาวขอตัวกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันนะฟ้า หมิง” ทอฟ้าเงยหน้าขึ้นทันที “หืม ทำไมรีบร้อนขนาดนั้น มีอะไรหรือเปล่า” หมิงเองก็หันมามองอย่างสงสัย “พี่วาคินน์มีเรื่องกับพวกนักเลงนิดหน่อย เขาได้รับบาดเจ็บ ดาวเลยจะไปดูแลทำแผลให้พี่เขาหน่อย” ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หมิงก็ทำตาโต “อะไรนะ! มีเรื่องกับพวกนักเลงเหรอ” เธอรีบวางตะเกียบลงทันที “งั้นก็แสดงว่าเพื่อน ๆ ของพี่วาคินน์ก็น่าจะโดนด้วยสิ” อิงดาวเลิกคิ้วเล็กน้อย “ถ้าเพื่อนเขาโดนแล้วจะทำไมหรือหมิง” ทอฟ้าถามขึ้น หมิงทำหน้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา “ก็…หมาเด็กของหมิงก็อยู่ในกลุ่มนั้นน่ะสิ” คำตอบนั้นทำให้อิงดาวอุทานออกมาทันที “ห๊า!” ทอฟ้าหรี่ตาลงเล็กน้อย มองหมิงอย่างจับผิด “เดี๋ยวนะ…หมิง มีอะไรที่หมิงยังไม่ได้บอกพวกเราไหมเนี่ย” หมิงหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะยกมือเกาศีรษะตัวเองเบา ๆ “ก็เพิ่งเริ่มคุยกันเองนะ ประมาณเดือนที่แล้ว ยังไม่ได้ตกลงอะไรจริงจังหรอก แค่คุย ๆ กันไปก่อน” ทอฟ้าทำตาโตทันที “เดี๋ยว ๆ เดือนที่แล้ว? แล้วทำไมพวกฉันเพิ่งรู้วันนี้!” อิงดาวมองเพื่อนสลับไปมา ก่อนจะยิ้มแซว “ปิดเงียบเลยนะหมิง แบบนี้ต้องจริงจังแล้วล่ะมั้ง” หมิงรีบโบกมือทันที หน้าเริ่มแดงขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่ใช่สักหน่อย! ก็แค่คุย ๆ เอง” ทอฟ้ากอดอกแล้วพยักหน้าช้า ๆ เหมือนกำลังวิเคราะห์อะไรบางอย่าง “อืม…คุยเฉย ๆ แต่เรียกเขาว่า หมาเด็กของหมิง เนี่ยนะ” หมิงชะงักไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะหน้าแดงกว่าเดิม “ก็…เขาชอบเรียกตัวเองแบบนั้น!” อิงดาวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “ฟังดูไม่น่าเชื่อนะ” ทอฟ้าถอนหายใจยาวอย่างทำท่าเหนื่อยใจ “โอเค…ตอนนี้ทุกคนมีภารกิจหมดแล้วสินะ” หมิงหัวเราะ “ใช่สิ แยกย้ายไปจัดการปัญหาชีวิตของตัวเอง” เธอหันไปมองทอฟ้าแล้วแกล้งยิ้มเจ้าเล่ห์ “เหลือแต่ฟ้านี่แหละ ที่ยังโสดสนิท” ทอฟ้ากลอกตาใส่ทันที “ขอบคุณนะที่ย้ำ!” อิงดาวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลายลงเล็กน้อย ก่อนที่พวกเธอทั้งสามคนจะยืนคุยกันอีกเล็กน้อย แล้วจึงแยกย้ายกันกลับ อิงดาวเดินออกมาหน้าร้าน พลางมองซ้ายมองขวาอย่างเผลอ ๆ หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ทั้งความเป็นห่วง…และความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก ไม่นานนัก รถของวาคินน์ก็ค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดริมฟุตบาทหน้าร้าน เธอเปิดประตูรถเข้าไป และทันทีที่เธอเห็นเขา หัวใจของอิงดาวก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะความตกใจ…หรือเพราะความเป็นห่วงกันแน่ “ทำไมยับขนาดนี้ล่ะคะ เจ็บมากไหม” อิงดาวเผลอเอื้อมมือไปแตะที่ริมฝีปากของเขาอย่างลืมตัว ปลายนิ้วของเธอสัมผัสเบา ๆ ราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บกว่าเดิม เขาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมมองเธอนิ่ง ๆ รับรู้ได้ชัดว่าเธอกำลังเป็นห่วงเขาจริง ๆ สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนลงมาที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอ ก่อนที่เจ้าตัวจะรู้ตัว เขาก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ใกล้จนลมหายใจของทั้งสองคนแทบจะปะทะกัน อิงดาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของตัวเอง ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงนิดเดียวเท่านั้น แต่เธอกลับผละออกก่อนอย่างรวดเร็ว เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะใช้ปลายลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ดวงตายังมองเธอไม่วาง “เจ็บ…” เขาพูดเสียงต่ำ “แต่ทนไหว” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ “กลับคอนโดกันเถอะ” อิงดาวพยักหน้าเบา ๆ ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวจนรู้สึกได้ แก้มของเธอแดงก่ำโดยไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ เพราะเธอรู้ดีว่า ถ้าเมื่อครู่…เธอไม่เป็นฝ่ายผละออกก่อน ริมฝีปากของเขา คงกดจูบเธอไปแล้วจริง ๆ อิงดาวหันไปมองนอกหน้าต่างเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน แสงแดดจากด้านนอกสะท้อนผ่านกระจกทำให้แก้มของเธอดูแดงระเรื่อกว่าเดิม เขายังคงอมยิ้มอยู่ที่มุมปาก ราวกับรู้ดีว่าเหตุการณ์เมื่อครู่คงทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงไม่น้อย “ร้านหมาล่าเป็นไง เห็นว่าเปิดใหม่ อร่อยไหม” เขาถามขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างทั้งสอง “อร่อยค่ะ…” อิงดาวตอบเบา ๆ “ดาวสั่งกลับห้องให้พี่ด้วยนะคะ” เขาหันไปมองเธอทันที จังหวะเดียวกันเธอก็หันมาสบตาเขาพอดี สายตาของทั้งคู่ประสานกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ “เธอคงคิดถึงพี่มากสินะ ถึงได้มีน้ำใจซื้อมาให้” อิงดาวรีบหลบสายตาในทันที “เปล่าสักหน่อย” เธอตอบเร็วเกินปกติ “ดาวทำอาหารไม่เป็น ซื้อมาก็ง่ายกว่า” เขาหัวเราะเบา ๆ “ปากแข็ง” เขาพึมพำเสียงต่ำ อิงดาวเม้มปากแน่น พลางคิดเถียงอยู่ในใจ ใครคิดถึงพี่กัน…ชิ แต่ถึงจะเถียงยังไง หัวใจของเธอก็ยังเต้นแรงไม่ยอมหยุด ตั้งแต่ตอนที่ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้เมื่อครู่ ใกล้จนเธอเกือบลืมหายใจไปแล้ว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more