“พี่วาคินน์!”
อิงดาวอุทานเสียงหลงทันทีที่เปิดอ่านข้อความในโทรศัพท์ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพที่เขาส่งมา
ในภาพนั้น วาคินน์ในรูปหน้าตรง ริมฝีปากของเขาแตกเป็นแผลเล็ก ๆ มุมปากมีรอยช้ำจาง ๆ ส่วนแขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นเผยให้เห็นรอยขูดขีดเป็นทางยาว ดูเหมือนเพิ่งผ่านการปะทะอะไรมาหนักพอสมควร
หัวใจของอิงดาวกระตุกวูบขึ้นมาทันที
“พี่โดนอะไรมาคะเนี่ย”
นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปแทบจะทันที
อีกฝั่งหนึ่ง วาคินน์ที่กำลังนั่งพิงรถอยู่หน้าคณะ เมื่อเห็นข้อความตอบกลับจากอิงดาว เขาก็เผลอยิ้มมุมปากอย่างพอใจ
ดูเหมือนแผนเล็ก ๆ ของเขาจะได้ผล
เขาพิมพ์ตอบกลับไปช้า ๆ
“ไปช่วยรุ่นน้องมา โดนนักเลงกระทืบนิดหน่อย เจ็บมากเลยตอนนี้”
ข้อความนั้นทำให้อิงดาวยิ่งตกใจมากขึ้น
“พี่อยู่ไหนคะ ดาวจะไปหา”
เธอรีบพิมพ์กลับไปทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด
วาคินน์มองหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ
“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่ไปรับ
