คู่กัด

1502 Words

ด้านทอฟ้าขับรถมาตามถนนเลียบทะเล แดดยามสายส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ลมทะเลพัดเข้ามาทางกระจกที่เธอแง้มไว้เล็กน้อย “อีกนิดเดียวก็ถึงแล้วมั้งเนี่ย” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะชะลอรถ เพราะถนนช่วงนั้นค่อนข้างแคบ ทันใดนั้น รถคันหน้ากลับเบรกกะทันหัน “เอ๊ะ!” ฟ้ารีบเหยียบเบรก “ปึก!” เสียงชนดังขึ้น รถของเธอไปเฉี่ยวท้ายรถสปอร์ตสีดำคันหน้าเข้าเล็กน้อย “โอ๊ย…ซวยแล้วไง” ฟ้าถอนหายใจ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ในจังหวะเดียวกัน ประตูรถคันหน้าก็เปิดออก ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวก้าวลงมาพร้อมสีหน้าไม่พอใจ เขาเดินมาดูท้ายรถตัวเองก่อนจะหันมามองเธอ “คุณขับรถหรือขับจรวดครับ” ฟ้าขมวดคิ้วทันที “ก็รถคุณเบรกกะทันหัน ใครจะไปตั้งตัวทันละคะ” ชายคนนั้นยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ถ้าคุณเว้นระยะห่างมากกว่านี้ ก็คงไม่ชน” ฟ้ากอดอกแน่น “งั้นคุณก็ไม่ควรเบรกแบบไม่มีสัญญาณสิคะ” ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะก้มดูรอยเฉี่ยวที่กันชน “ดีนะที่แค่ถลอกนิดเดียว” ฟ้ามองตามก่อนจะพูดเสียงห้วน “รถฉันก็ถลอกเหมือนกันค่ะ” เขาหันกลับมามองเธออีกครั้ง “งั้นเราหายกัน? ..” ฟ้าหรี่ตามอง “คุณนี่สรุปเก่งนะคะ” ชายหนุ่มยักไหล่ “ก็ผมไม่อยากเสียเวลาเถียงกับคนขับรถไม่ระวัง...ใบขับขี่นี่ซื้อมาใช่ไหม?” ฟ้าแทบจะระเบิดอารมณ์ในทันที “นี่คุณ!” แต่ยังไม่ทันจะพูดต่อ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น ฟ้าหยิบขึ้นมาดู เป็นสายเข้าจากอิงดาว เธอกดรับทันที “ฮัลโหล ถึงไหนแล้วจ้ะ” เสียงอิงดาวดังจากปลายสาย “ใกล้ถึงแล้ว แต่เมื่อกี้เจอคนขับรถนิสัยเสียเลยเฉี่ยวชนนิดหน่อย” ฟ้าพูดพลางจ้องหน้าชายตรงหน้า ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ เหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังพูดถึงเขา “ตายจริง แล้วฟ้าเจ็บตรงไหนไหม” อิงดาวถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่เจ็บจ้ะ แค่เฉี่ยวนิดหน่อย” ฟ้าตอบพร้อมหันไปค้อนสายตาใส่หนุ่มที่ยื่นตรงข้าม “ไม่เจ็บตัวก็ดีแล้วงั้นฟ้ารีบมานะ จะได้ไปฝากรถและขึ้นเรือกันจ๊ะ” “โอเค ๆ เดี๋ยวตามไป” ฟ้าตัดสาย ก่อนจะหันกลับมามองชายคนนั้นอีกครั้ง “ครั้งหน้าขับรถให้ระวังหน่อยนะคะ” เธอพูดประชด ก่อนจะขึ้นรถตัวเองแล้วขับออกไป โดยไม่สนว่าเขาจะพูดอะไรต่อหรือไม่ ชายหนุ่มมองตามรถของเธอไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “ผู้หญิงอะไร ปากจัดชะมัด ผิดก็ไม่ยอมรับผิด นี่ถ้าไม่ติดว่าไอ้คินน์มันรอนะ...ไม่จบครับบอกเลย” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะขึ้นรถและขับมุ่งหน้าไปทางเดียวกันกับเธอ โดยที่ทั้งสองคนยังไม่รู้เลยว่า… ปลายทางของพวกเขาคือ ท่าเรือเดียวกัน ไม่นานนัก ฟ้าก็ขับรถมาถึงลานจอดรถใกล้ท่าเรือ เธอดับเครื่องก่อนจะถอนหายใจยาว “เฮ้อ…เช้าวันเสาร์แท้ ๆ ยังต้องมาเจอเรื่องปวดหัวอีก” เธอพึมพำกับตัวเองพลางเปิดประตูลงจากรถ ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ กลิ่นเค็มของน้ำทะเลลอยมาตามสายลม ผู้คนเริ่มทยอยกันมาที่ท่าเรือเพื่อเตรียมขึ้นเรือเที่ยวเที่ยง ฟ้าหยิบกระเป๋าสะพายก่อนจะเดินตรงไปยังจุดนัดหมาย ไม่ไกลนัก อิงดาวกับวาคินน์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เห็นเธอ อิงดาวก็ยกมือโบก “ฟ้า ทางนี้!” ฟ้าเดินเข้าไปหา อิงดาวและพยักหน้าทักทายวาคินน์ "สวัสดีค่ะพี่วาคินน์" ก่อนจะพูดกับเพื่อนทันที “รู้ไหม เมื่อกี้เกือบไม่ได้มานะ” อิงดาวขมวดคิ้ว “ทำไม?” ฟ้าทำหน้าเซ็ง “เจอคนขับรถกวนประสาท เบรกกะทันหันจนรถฉันไปเฉี่ยวท้ายเขา” วาคินน์เลิกคิ้วนิด ๆ “ชนกันแรงไหม” “ไม่แรงหรอกค่ะ แค่ถลอกนิดหน่อย แต่เจ้าของรถนี่สิ ปากดีชะมัด” ฟ้ายังบ่นไม่ทันจบ เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ใครปากดีครับ” ฟ้าชะงักทันที เธอหันกลับไปมอง แล้วก็ต้องชะงักอีกครั้ง ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอเพิ่งเถียงด้วยเมื่อครู่ กำลังเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “คุณ!” ฟ้าหลุดเสียงออกมาพร้อมกันกับเขา ก้องเองก็หยุดเดินก่อนจะมองหน้าเธออย่างจำได้ทันที “อ้าว คนขับจรวดนี่เอง” ฟ้าถลึงตาใส่เขาทันที “คุณนี่เอง คนเบรกไม่มีสัญญาณ!” อิงดาวมองสลับสองคนอย่างงง ๆ “เดี๋ยวนะ…พวกเธอรู้จักกันเหรอ” ก้องหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบ “ก็เพิ่งรู้จักกันเมื่อครู่ครับ” ฟ้าแค่นเสียง “เรียกว่าชนกันจะตรงกว่า” วาคินน์ที่ยืนดูอยู่ถึงกับหัวเราะ “งั้นแสดงว่าเมื่อกี้ที่ฟ้าบ่น…คือก้องนี่แหละ” ก้องยักไหล่ “ถ้าพูดถึงคนขับรถไม่เว้นระยะ ก็คงใช่ครับ” “นี่คุณ!” ฟ้าแทบจะระเบิดอีกครั้ง อิงดาวรีบเข้ามาดึงแขนเพื่อนเบา ๆ “พอเลยฟ้า เดี๋ยวคนมองหมดแล้ว” ฟ้ายังจ้องก้องเขม็ง ก่อนจะพูดเสียงห้วน “ฉันไม่เถียงกับคุณแล้ว เสียเวลา” ก้องยิ้มกวนเล็ก ๆ “ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” ฟ้าหรี่ตามองเขา “ดี งั้นต่างคนต่างอยู่” “ตามสบายครับ” ทั้งสองหันหน้าหนีคนละทางอย่างพร้อมเพรียง วาคินน์มองภาพนั้นก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ “แค่เจอกันครั้งแรกก็เดือดขนาดนี้แล้ว....นี่ก้องเพื่อนพี่ และก้องนี่ทอฟ้าเพื่อนอิงดาว” เขาหันไปพูดกับอิงดาว “คู่นี่ทริปนี้ของพวกเรา…คงสนุกน่าดูนะ” อิงดาวหัวเราะเบา ๆ ส่วนฟ้ากับก้อง… แม้จะยืนหันหน้าหนีคนละทาง แต่ทั้งสองก็ยังแอบเหลือบมองกันเล็กน้อย เหมือนจะยัง ไม่ยอมแพ้กันง่าย ๆ “เหลือหมิงกับเพื่อนรุ่นน้องของเธออีกคน รอแบนะทุกคน” อิงดาวพูดขึ้น ฟ้าพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองก้องที่ยืนอยู่ข้างวาคินน์อย่างระอา “แค่เห็นหน้าก็อยากจะซัดสักสองหมัดแล้ว” เธอพึมพำเบา ๆ ก้องได้ยินพอดี เขาแค่นหัวเราะ “ไอ้คินน์ เพื่อนแฟนมึงนี่ดุเหมือนหมาเลยว่ะ ว่าแล้วทำไมถึงไม่มีคู่มาด้วย ปากแบบนี้นี่เอง” วาคินน์เลียริมฝีปาก อมยิ้มเบา ๆ เหมือนจะขำกับคำพูดของเพื่อน แต่อิงดาวกลับรู้สึกได้ว่าทั้งสองกำลังนินทาเพื่อนเธอ เธอหันไปสบตาวาคินน์อย่างไม่พอใจ วาคินน์ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ก้องที่ยืนดูอยู่สังเกตเห็นพอดี ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา “นี่มึงกลัวน้องเขาขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เขาพูดพลางส่ายหน้า “กูว่ามึงน่าจะเป็นเด็กเลี้ยงของเขามากกว่านะ ไม่ใช่มึงเลี้ยงเขา ดูดิ ท่าทางมึงหงอซะขนาดนั้น” ระหว่างที่ทุกคนยืนรออยู่ จู่ ๆ หมิงก็โบกมือวิ่งมาแต่ไกล ข้างหลังเธอมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินตามมาติด ๆ ในมือหอบกระเป๋าสองใบ แถมยังมีของพะรุงพะรังเต็มไปหมด “ทุกคนรอนานไหม?” หมิงถามพลางหยุดหอบเล็กน้อย “ไม่นานจ้ะ” อิงดาวยิ้มก่อนจะแนะนำ “หมิง นี่พี่วาคินน์ แล้วก็นี่พี่ก้อง” “สวัสดีค่ะ” หมิงพยักหน้าทักทาย ก่อนจะหันไปดึงแขนเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “อิงดาว ฟ้า นี่เฟส รุ่นน้องที่หมิงบอก” เฟสเงยหน้าขึ้นทักทาย ก่อนสายตาจะหันไปมองชายสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม “ลูกพี่?” วาคินน์หัวเราะทันที “เออ พี่เอง มากับใครเนี่ย” เฟสชี้นิ้วไปที่หมิง “ตามสาวมาครับ” เขาตอบหน้าตาย แต่แววตากลับมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ วาคินน์เลิกคิ้ว “พี่สาวที่มึงคลั่งรักนักหนา…คือหมิงเหรอ” “ครับ” คำตอบสั้น ๆ ของเฟสทำเอาทุกคนหันมามองเขากับหมิงก่อนจะยิ้มขำ หมิงถึงกับหน้าแดงเล็กน้อย อิงดาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “ไปเถอะทุกคน ไปขึ้นเรือกัน” “อิงดาวซื้อตั๋วไว้ให้แล้ว เดี๋ยวเรือจะออกแล้ว” ทุกคนจึงพากันเดินไปยังท่าเรือ โดยที่ฟ้ากับก้องยังคงเดินห่างกันคนละฝั่ง แต่สายตาของทั้งสอง… ก็ยังแอบมองกันเป็นระยะ เหมือนจะยัง ไม่ยอมจบศึกกันง่าย ๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more