ความรู้สึกที่เกินสัญญา

1178 Words

เช้าวันเสาร์ ไลน์กลุ่ม อิงดาว : หมิง ฟ้า เจอกันที่ท่าเรือเลยนะ ฟ้า : ได้เลย ฟ้าขับรถออกมาแล้ว ว่าแต่มีใครไปบ้างละจ้ะ หมิง : มีเฟส เพื่อนรุ่นน้องไปด้วยหนึ่งคน อิงดาว : พี่วาคินน์จ้ะ แล้วเห็นพี่วาคินน์บอกว่ามีพี่ก้องเพื่อนเขาจะไปด้วยอีกคน ฟ้า : โอเค งั้นเจอกันที่ท่าเรือนะทุกคน เรือจะออกจากฝั่งเพื่อไปเกาะล้าน เวลา 12.00 น. ตรงเวลานะ หมิง : จ้า อิงดาว : แล้วเจอกันทุกคน ขับรถดี ๆ นะ อิงดาววางโทรศัพท์ลงหลังจากคุยในไลน์เสร็จ ก่อนจะหันไปมองวาคินน์ที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ “พี่คินน์หิวหรือยังคะ” “ยังเลย… ดาวหิวเหรอ” “ก็นิดหน่อยค่ะ” วาคินน์ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบ “งั้นเดี๋ยวแวะหาโจ๊กร้อน ๆ รองท้องก่อนก็ได้ ไม่ต้องรีบหรอก กว่าเรือจะออกก็เที่ยง” “ค่ะ” อิงดาวหันไปมองเขาอีกครั้ง ก่อนสายตาจะเผลอหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของวาคินน์ เมื่อคืนเขากับเธอ… “บ้าอิงดาว หยุดคิดดิ๊ คิดอะไรบ้า ๆ อีกแล้วเนี่ย” เธอส่ายหน้าเบา ๆ ราวกับพยายามไล่ความคิดนั้นออกไป จนวาคินน์ที่เหลือบมองเห็นเริ่มรู้สึกผิดสังเกต “เป็นอะไรหรือเปล่า ปวดหัวเหรอ” “ปะ… เปล่าค่ะ” อิงดาวรีบหลบสายตาเขาทันที วาคินน์ส่ายหน้าเบา ๆ อย่างงง ๆ ทันใดนั้น “ครืด… ครืด…” โทรศัพท์ของวาคินน์สั่นขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูชื่อก่อนจะกดรับสาย พร้อมเปิดลำโพง “โซวา ว่าไง” เสียงผู้หญิงจากปลายสายดังขึ้นทันที “คุณวาคินน์ค่ะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยรับสายเลยนะ....” น้ำเสียงประชดประชันจากพี่สาวฝาแฝดของเขา “นายรู้ไหม คุณปู่กำลังจะจับคู่นายกับลูกของน้าดรีมแล้วนะ ” "อะไรของคุณปู่อีกเนี่ย" "ก็ช่วยไม่ได้ พ่อถามนายทีไรก็บอกว่าไม่มีแฟนสักที สมน้ำหน้า หึหึ" วาคินน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันมามองอิงดาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้ อิงดาวพยายามขยับมือหนี แต่เขากลับจับไว้แน่นกว่าเดิม “โซวาช่วยบอกคุณปู่ให้หน่อยว่าฉันหาเองได้” เขาพูดเรียบ ๆ “อีกอย่างตอนนี้ก็มีแล้วด้วย ไว้จะพากลับบ้าน” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “พูดจริง?” “ก็จริงสิ จะโกหกโซวาทำไมล่ะ” “เอาดี ๆ นะ อย่าให้เหมือนคนก่อนอีกล่ะ” วาคินน์ถอนหายใจเบา ๆ “อย่าพูดถึงผู้หญิงแบบนั้นเลย เธอไม่คู่ควรด้วยซ้ำ” “เออน่า ไว้ว่างเรานัดกันกลับบ้านพร้อมกัน แต่ช่วงนี้ฝึกงานยุ่งมาก” เธอพูดต่อ “รู้งี้เลือกทำโปรเจคจบเหมือวาคินน์ก็ดี” วาคินน์หัวเราะเบา ๆ “ได้..ถ้ากลับไปแล้วเจอคุณปู่ โซวาก็ช่วยพูดให้หน่อยแล้วกัน...คุณปู่เชื่อหลานสาวที่รักทุกอย่าง” “ช่วยแล้วได้อะไรตอบแทน” “จะเอาอะไรอีกคุณนาย แค่เป็นว่าที่ภรรยาคุณคิราห์ก็รวยล้นฟ้าแล้ว ยังจะมาเอาอะไรอีกห๊ะ” โซวาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ชิ… แค่นี้” “ไม่คุยด้วยแล้ว ไปหาแฟนดีกว่า” วาคินน์หัวเราะ “ครับ ฝากความคิดถึงพี่เขยด้วย ไว้ว่างจะไปดื่ม” “อือ… แค่นี้นะ บาย” สายถูกตัดไป ภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง แต่ตลอดเวลานั้น มือของวาคินน์ยังคงจับมือของอิงดาวเอาไว้ไม่ปล่อย ภายในรถกลับมาเงียบลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงแอร์ที่ดัง อิงดาวรู้ตัวว่า…มือของเธอยังถูกวาคินน์จับเอาไว้อยู่ เธอค่อย ๆ ขยับมือเล็กน้อย แต่เขากลับจับแน่นขึ้นเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะปล่อย อิงดาวหันไปมองเขาอย่างระวัง “พี่คินน์…” “หืม?” วาคินน์ตอบสั้น ๆ ขณะยังคงมองถนนตรงหน้า “มือค่ะ…” เธอพูดเสียงเบา วาคินน์เหลือบตามามองเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “ทำไม” อิงดาวชะงัก “ก็…พี่จับอยู่” วาคินน์หันกลับไปมองถนนอีกครั้ง เหมือนไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ “ก็จับอยู่” เขาตอบเรียบ ๆ คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้อิงดาวหน้าแดงขึ้นมาทันที “ขับรถมือเดียวอันตรายนะคะ ...ปล่อยก่อน” เธอพูดเบา ๆ “ไม่อยากให้พี่จับ...หรอ” วาคินน์ถามกลับ อิงดาวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมา “เปล่าค่ะ” เธอหันไปสบตาเขาเหมือนมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ในใจ วาคินน์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาจริงจัง “เมื่อกี้ที่พี่พูดว่าจะพาดาวไปหาคุณปู่…พี่พูดจริง” คำพูดนั้นทำให้อิงดาวหัวใจเต้นแรงขึ้นทันที เธอรีบหันหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่าง “แต่เราแค่ทำตามสัญญานะคะ ครบหนึ่งปีเราก็ต้องคืนอิสระให้กัน..” วาคินน์นิ่งไป มือของเขายังคงจับมือเธอไว้เหมือนเดิม “แล้วถ้าครบหนึ่งปี…เราไม่เหมือนเดิมล่ะ” อิงดาวหันกลับมามองเขาอย่างไม่เข้าใจ “พี่คินน์…หมายความว่ายังไงคะ” วาคินน์ยิ้มเล็กน้อย “ก็ถ้าอิงดาวเกิดรักพี่ขึ้นมาจริง ๆ แล้วจะยอมจากไปจริงหรือ” คำถามนั้นทำให้อิงดาวชะงัก เธอก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเขาเสียงเบา “ต่อให้ดาวรักพี่แค่ไหน…ถ้าพี่ไม่รักดาว เราก็ต้องแยกกันอยู่ดี” วาคินน์เหลือบมองเธอเล็กน้อย “ทำใจได้เหรอ” เขาแกล้งถาม อิงดาวเม้มปากแน่น ก่อนจะพยายามดึงมือออกอีกครั้ง “ยังไม่ถึงเวลา…อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลยค่ะ” เธอหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “แต่พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ เรื่องคุณปู่ ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ดาวอยู่กับพี่ ดาวจะช่วยพี่เองค่ะ” เธอพยายามดึงมือออกจากเขา ดวงตาที่เคยสดใสเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา คราวนี้วาคินน์ยอมปล่อยมือเธอช้า ๆ แต่ก่อนจะปล่อย เขากลับบีบมือเธอเบา ๆ หนึ่งครั้ง “มันก็เป็นหน้าที่ที่ดาวต้องช่วยพี่อยู่แล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ อิงดาวไม่ได้หันกลับไปมองเขา เธอเพียงแค่กลืนน้ำตาที่เอ่อคลอลงไป ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่อง “ครบหนึ่งปี” และการกลับไปเป็นอิสระ หัวใจของเธอก็มักจะรู้สึกเจ็บขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก วาคินน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปตั้งใจขับรถต่อ “ทำหน้าแบบนี้ ไม่พอใจอะไรพี่อีกหรือเปล่า” อิงดาวไม่ตอบ เธอเพียงกำชายกระโปรงแน่น แล้วหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง พยายามซ่อนความรู้สึกที่กำลังสับสนอยู่ในหัวใจ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more