มีอะไรกันแล้ว

1317 Words

เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่นานหลังจากวางสาย เฟสรุ่นน้องคนสนิทเปิดทางให้หญิงวัยกลางคนในชุดเรียบร้อยก้าวเข้ามา เธอคือหมอประจำบ้านของวาคินน์ "เชิญครับคุณหมอ ทางนี้ครับ" คุณหมอตรวจดูสักครู่ก็ได้ข้อสรุป “โดนวางยากระตุ้นผสมแอลกอฮอล์ค่ะ ยังดีที่ปริมาณไม่ถึงขั้นอันตราย” วาคินน์พยักหน้าอย่างเข้าใจ “หมอจะฉีดยาให้นะคะ แล้วพักผ่อน เดี๋ยวอาการจะค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ” วาคินน์ยืนกอดอก สีหน้าเคร่งตึงขณะมองเข็มที่แทงเข้าหลังมือบาง หมอจัดการเช็ดตัว เพื่อลดไข้ และเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกเหงื่อให้เป็นชุดสะอาดเรียบร้อย ก่อนเก็บอุปกรณ์ “คืนนี้ ถ้าไข้ขึ้นก็หมั่นเช็ดตัวนะคะ ...แต่อาการโดยรวมตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงค่ะ” “ขอบคุณครับหมอ” "เฟสส่งคุณหมอให้พี่หน่อยนะ" เขาเอ่ยขึ้น "ครับพี่วาคินน์" เฟสตอบรับอย่างเต็มใจ เมื่อประตูปิดลง เหลือเพียงความเงียบกับเสียงลมหายใจแผ่วเบา วาคินน์นั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าซีดเซียวที่เริ่มผ่อนคลายลงเมื่อฤทธิ์ยาทุเลา เขาเอื้อมมือแตะผมเธอเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว “อิงดาว…เกิดอะไรขึ้นกับเธอทำไมต้องไปทำงานแบบนั้น” เขาพึมพำต่ำ ๆ ก่อนล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เธอภายใต้ผ้าห่มผื่นเดียวกัน เธอขยับตัวเข้ามานอนในอ้อมแขนเขา “มึงจะรู้สึกอย่างไรถ้ามึงรู้ว่าน้องสาวที่มึงรักมากที่สุด คือเมียของกู.....มึงจะรู้สึกกลัว โกรธเหมือนที่กูเคยเป็นไหม ไอ้ภาค” แต่วาคินน์ทอดสายตามองเส้นผมที่กระจายบนหมอน ความคิดมากมายตีกันอยู่ในหัว เขาควรผลักเธอออก ควรถอยห่าง ควรเตือนตัวเองว่าเธอคือน้องสาวของคนที่เขาเกลียดที่สุด แต่แขนของเขากลับยังโอบเธอไว้เหมือนเดิม ค่ำคืนนั้น ความแค้นไม่ได้หายไป แต่ก็ไม่อาจชนะความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวเงียบ ๆ ในอกเขา และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกนอนหลับสนิททั้งคืน รุ่งเช้า แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแตะปลายเตียง อิงดาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็น คือใบหน้าคมเข้มที่อยู่ใกล้เพียงคืบเดียว เธอสะดุ้งเบา ๆ “พี่วาคินน์…?” แขนของเขายังพาดอยู่รอบเอวเธอ วาคินน์ลืมตาขึ้นช้า ๆ เสียงแหบต่ำของคนเพิ่งตื่นเอ่ยออกมาเบา ๆ “ตื่นแล้วเหรอ” เขาถามเธอเสียงเรียบ สายตาของทั้งสองสบกันในระยะใกล้เกินปกติ ลมหายใจอุ่น ๆ ปะทะกันกลางความเงียบสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยคำถาม อิงดาวค่อย ๆ ก้มมองตัวเอง เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา ตัวโคร่งคลุมถึงต้นขา ความทรงจำของเธอหยุดอยู่แค่ภาพในบาร์ แก้วเครื่องดื่ม…เสียงหัวเราะ…แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ “เมื่อคืนดาวจำได้ว่าอยู่ที่บาร์ แล้วทำไม” ยังไม่ทันพูดจบ เสียงเขาก็แทรกขึ้นเรียบเฉย “แล้วทำไม...ทำไมมานอนกับพี่นะหรอ” เขามองเธอนิ่ง “ก็เพราะพี่ช่วยเธอจากไอ้พวกหื่นที่วางยาเธอไง” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “พี่พาเธอมาที่ห้อง…แล้วเธอก็ไม่ยอมปล่อยพี่เลย จนเราสองคนตกอยู่ในสภาพแบบนี้” คำพูดนั้นทำให้อิงดาวยกมือป้องปาก ดวงตาเบิกกว้าง “งั้นแสดงว่าเรา…” คำที่เหลือหายไปในลำคอ เธอก้มหน้าลง ความร้อนวูบหนึ่งแล่นขึ้นมาที่แก้ม ทั้งอับอาย ทั้งโกรธตัวเอง แม้จะหลงรักเขามานาน…แต่มันไม่ควรเกิดขึ้นแบบนี้ วาคินน์มองเธอไม่กะพริบ และพยักหน้ารับ “ยาแรงขนาดนั้น พี่จะต้านความต้องการของเธอไหวได้ยังไง” น้ำเสียงเขาราบเรียบ แต่แววตาลึกเกินจะอ่านออก "เธอรุกจนพี่เองก็ทนไม่ไหว....สุดท้ายเราก็...คงไม่ต้องให้พี่อธิบายลึกกว่านี้นะ" “เอ่อ…ดาวขอโทษค่ะ” เธอกำชายเสื้อแน่น “ที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้” สายตาเธอเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าของตัวเองที่กองอยู่ข้างเตียง ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้น ทว่าเสียงเข้มก็ดังขึ้นทันที “อย่าบอกนะว่าได้พี่แล้วจะเดินหนีง่าย ๆ ไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรเลย” เธอหันขวับกลับมา “แล้วพี่จะให้ดาวรับผิดชอบยังไงคะ…ถ้าจะเรียกค่าตัว ดาวไม่มีให้หรอกนะ” คิ้วเขาขมวดแน่น สีหน้าวูบแข็งกร้าว “นี่พี่ไม่ใช่เด็กบริการ...พี่ไม่ขายนะ” อิงดาวสะอึก แต่ยังพยายามตั้งสติ “ก็…มันเกิดขึ้นแล้ว เราโต ๆ กันแล้ว ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไหมคะ” “อิงดาว!” น้ำเสียงเขาเข้มจัดจนเธอสะดุ้ง “เธอมีแฟนหรือยัง” เธอสบตาเขา ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ เขาพยักหน้าเล็กน้อย คล้ายคิดอะไรบางอย่าง “งั้นเธอไปไหนไม่ได้” “คะ?” “ไม่เจอกันตั้งสามเดือน ถามจริงทำไมถึงไปทำงานที่แบบนั้น เธอก็รู้ที่แบบนั้นมันอันตรายสำหรับผู้หญิงใสซื่ออย่างเธอ” คำถามตรง ๆ ทำให้เธอก้มหน้า เงียบไปครู่หนึ่ง “เกิดอะไรขึ้น” เสียงเขาลดลง แต่หนักแน่นกว่าเดิม “คือว่าคุณตาไม่สบายค่ะ ต้องเข้าโรงพยาบาล ใช้เงินเยอะ…” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย แววตาเขาแข็งขึ้นทันที “แล้วไอ้ภาคปล่อยให้น้องสาวมันไปทำงานแบบนั้น?” “พี่ภาคไม่รู้ค่ะ” เธอตอบเร็ว “ดาวไม่ได้บอก” เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ “ทำไม…มันมัวแต่หลงผู้หญิงจนลืมครอบครัวไปแล้วหรือไง” อิงดาวเงยหน้าขึ้นทันที “พี่ภาคเลิกกับแฟนแล้วค่ะ...ดาวไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพราะดาวก็ไม่เคยเจอแฟนพี่เขาเหมือนกัน” คำตอบนั้นทำให้วาคินน์ชะงัก “เลิกแล้ว?” บางอย่างไหววูบในแววตาเขา “นี่พี่คินน์ได้ติดต่อพี่ภาคเหรอคะ” เธอถามอย่างไม่รู้เบื้องหลังความขัดแย้งระหว่างชายสองคน เขานิ่งไปครู่หนึ่ง “ไม่ได้ติดต่อมาสักพักแล้ว…ทำไม” อิงดาวเม้มปาก ภาพพี่ชายที่ต้องทำกายภาพทุกวัน นอนบนเตียงคนไข้ผุดขึ้นมา แต่คำสั่งนั้นยังก้องในหัว---ห้ามบอกใคร “เปล่าค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าเก็บทุกอย่างไว้ “งั้นไม่มีอะไร ดาวขอตัวนะคะ มีงานต้องทำต่อ” เธอเพิ่งจะลุก แต่เขารีบคว้าแขนไว้ทันที “ทำงานอะไรอีก” “ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟร้านอาหารญี่ปุ่นค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “วันนี้วันหยุด แล้วเธอก็ยังอ่อนเพลีย จะไปไหนได้ยังไง” เสียงเขานุ่มลงโดยไม่รู้ตัว มือใหญ่ยังจับแขนเธอไว้แน่น เธอเหลือบมองมือตรงนั้นช้า ๆ สายตาของเธอทำให้เขาชะงัก เหมือนเพิ่งรู้ตัว เขารีบปล่อยมือทันที ก่อนจะกระแอมเบา ๆ กลบเกลื่อน “ดาวไหวค่ะ” เธอสูดลมหายใจลึก “เพื่อครอบครัว ดาวท้อไม่ได้” คำพูดเรียบง่ายนั้นทำให้เขาเงียบไป เธอก้มศีรษะเล็กน้อย “ดาวต้องขอโทษกับเรื่องเมื่อคืนอีกครั้งนะคะ…แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยดาว ไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่าชีวิตดาวจะตอนนี้เป็นยังไงแล้ว” เขายังนิ่ง ไม่ตอบ ผู้หญิงคนนี้ลำบากถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จากเด็กสาวที่เคยสดใส กลับต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว “ดาวสัญญาค่ะว่าจะไม่บอกใครเรื่องเมื่อคืน.. พี่สบายใจได้” พูดจบเธอก็หยิบเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วรีบเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ทิ้งให้เขาอยู่บนเตียง พร้อมคำถามมากมายที่เริ่มก่อตัวหนักหน่วงในอก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more