เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในมหาวิทยาลัยคณะบริหารธุรกิจดูคึกคักเป็นพิเศษ หน้าอาคารคณะมีโต๊ะหินอ่อนตัวหนึ่งซึ่งกลายเป็นจุดนัดพบประจำของกลุ่มอิงดาวและเพื่อน ๆ ของเธอ
วาคินน์กับอิงดาวนั่งทานมื้อเช้าด้วยกันอย่างเงียบ ๆ แฝงด้วยรอยยิ้มบางเบา ขณะที่อีกมุมหนึ่ง เฟสกับหมิงก็นั่งทานอาหารเช้าคู่กันเช่นกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นของคนมีคู่
ไม่นาน ทอฟ้าที่เพิ่งเดินมาถึงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งแซว
“โห...มีแต่คู่รักเต็มไปหมดเลยนะเนี่ย อิจฉาจังเลย”
ยังไม่ทันที่ใครจะตอบ ก้องที่เพิ่งมาถึงก็เดินเข้ามาสมทบ พลางทักทายเพื่อน ๆ อย่างคุ้นเคย
“กูว่าแล้วว่าต้องมาเฝ้าสาว ๆ แน่เลย ไปหาที่คณะก็ไม่เจอมึงนะ ไอ้คินน์ ไอ้เฟส”
วาคินน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบกลับ
“ก็แวะมาส่งแฟนน่ะ เดี๋ยวก็ว่าจะไปแล้วเหมือนกัน”
ก้องยักคิ้วแซวทันที
“มีแฟนแล้วลืมเพื่อนเลยนะมึง”
วาคินน์ส่ายหน้าอย่างขำ ๆ
“พูดงี้ มึงก็หาสักคนสิ แถวนี้ก
