ภาพนั้นชัดเจนในหัวของหมิงราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่
เธอค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อของเฟสทีละเม็ดอย่างไม่รีบร้อน
ปลายนิ้วเรียวเล็กสั่นไหวเล็กน้อย แต่การเคลื่อนไหวกลับมั่นคงราวกับเธอรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่
เมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออก ฝ่ามือเล็ก ๆ ของเธอก็ค่อย ๆ ไล้จากลำคอของเขาลงมาอย่างช้า ๆ
ผ่านแนวไหปลาร้า…ลงมาถึงช่วงอกที่อุ่นร้อน
หมิงโน้มตัวเข้าใกล้เขาเล็กน้อย
ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนลูกกระเดือกของเฟสอย่างแผ่วเบา
“อืมม!.”
ลมหายใจของเฟสสะดุดทันที
เขาเอื้อมมือขึ้นมาจับข้อมือของเธอไว้ ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ
“พี่หมิงครับ…ถ้าพี่ไม่หยุด ผมอาจปล่อยพี่ไปไม่ได้แล้วนะครับ”
หมิงยกยิ้มบาง ๆ ดวงตาคมมีประกายท้าทาย
“คนอย่างหมิง…ถ้าตัดสินใจแล้ว ไม่มีอะไรมาหยุดหมิงได้หรอกนะ”
เฟสมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
“พี่แน่ใจนะ…ที่พูดแบบนั้น”
หมิงไม่ได้ตอบคำถามนั้น
แต่เธอกลับขยับตัวขึ้นไปคร่อมบนตัวเขาแทน
สาย
