ยื่นข้อเสนอ

1188 Words

ทันทีที่เธอเปิดประตูออกมา ร่างบางก็ชะงักกึกเมื่อเห็นเขายืนพิงผนังอยู่หน้าห้องน้ำราวกับรออยู่ก่อนแล้ว “พี่คินน์…” เสียงเธอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาค่อย ๆ เงยขึ้นสบตาเขา ชั่วขณะนั้นหัวใจเต้นแรง สองมือกำชายกระโปรงแน่น แววตานั้นนิ่งลึก เหมือนผ่านการพิจารณามาแล้วอย่างถี่ถ้วน ก่อนเสียงทุ้มจะดังขึ้นช้า ๆ “เรื่องเมื่อคืน…” เขาหยุดนิดหนึ่ง คล้ายเลือกถ้อยคำ “เธอได้พี่แล้ว ไม่คิดจะทิ้งพี่ใช่ไหม?” คำถามนั้นทำให้อิงดาวแทบสะอึก ลมหายใจสะดุดอยู่ที่ปลายคอ “แล้ว…พี่ต้องการให้เป็นแบบไหนคะ” เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง ทั้งที่มือเย็นเฉียบ วาคินน์มองหน้าเธอนิ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ “มาเป็นแฟนพี่หนึ่งปี พี่ให้เธอ 1 ล้านบาท เธอจะได้มีเงินไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลคุณตาของเธอทั้งหมด” คำว่า “ทั้งหมด” หนักแน่นจนเธอเผลอกลืนน้ำลาย อย่างน้อยเงินนี้นอกจากรักษาคุณตาเธอก็ยังมีค่าเทอมสำหรับเรียนต่อด้วย “แต่พี่ไม่ได้รักดาว…ถ้าเราเป็นแฟนกัน…เอ่อ…” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย “ไม่ได้เกี่ยวเรื่องความรัก...ที่มหาวิทยาลัยมีสาวตามพี่เยอะ” เขาพูดเรียบ ๆ “พี่ไม่ชอบ ถ้ามีแฟนก็คงกันพวกนั้นได้บ้าง ว่าไง... สนใจข้อเสนอของพี่ไหม” ข้อเสนอ… หรือข้อตกลงที่เขายื่นให้เธอนั้น กำลังทำให้เธอครุ่นคิดอย่างหนัก “เป็นแฟนพี่แล้ว…เรื่องบนเตียง…” อิงดาวลังเล แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจถามออกไป เพราะเธอไม่อยากแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ วาคินน์มองเธอครู่หนึ่ง แววตาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที “ถ้าเธอไม่ยอม พี่ก็ไม่ฝืน” เขาพูดช้า ๆ ก่อนจะต่อเสียงเบาลง “แต่อย่างน้อย ๆ …สัปดาห์ละครั้ง ผู้ชายเรื่องแบบนั้นก็ต้องมีบ้าง” เลือดในกายเธอร้อนวูบ ใบหน้าขึ้นสีทันที “แต่ไม่ต้องห่วงครบหนึ่งปี พี่จะให้อิสระเธอไม่ผูกมัดเธอทั้งนั้น..แต่ถ้าผิดสัญญาพี่จะเรียกคืนเป็นสองเท่า” คำว่า “อิสระ” ฟังดูสวยงาม…ทั้งที่ความจริงมันคือกรงเวลาหนึ่งปีเต็ม หัวใจของอิงดาวสับสนวุ่นวาย "เอาไงดีอิงดาว… เธอเคยแอบชอบเขาไม่ใช่หรือ ข้อเสนอนี้ก็ไม่ได้แย่ แถมยังมีเงินรักษาคุณตา และเหลือเป็นค่าเทอมอีกนะ พี่วาคินน์เองก็ไม่ใช่คนร้ายอะไร อีกอย่าง…เมื่อคืนเธอกับเขาก็เป็นของเขาแล้วด้วย" อิงดาวคิดทบทวนในใจ เธอเม้มริมฝีปากแน่น “ว่ายังไง พี่ให้โอกาสเธอตัดสินใจ” เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แม้ดวงตาจะไหวระริก “แล้วตลอดเวลาหนึ่งปี…ถ้าพี่มีคนที่ชอบละคะ” คำถามนั้นทำให้เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “นั่นมันเรื่องส่วนตัวของพี่ เธอไม่มีสิทธิ์ยุ่ง” หัวใจเธอเจ็บแปลบ แต่ก็ยังฝืนถามต่อ “แล้วถ้าดาวมีคนที่ชอบละคะ” คราวนี้สายตาของเขาแข็งขึ้นอย่างชัดเจน “ตลอดเวลาหนึ่งปี เธอไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวกับใครนอกจากพี่” ความเงียบกดทับลงมาระหว่างคนทั้งสอง “นี่ก็คือ…ดาวขายตัวให้พี่” เธอพูดช้า ๆ ทุกคำเหมือนกรีดใจตัวเอง วาคินน์กรามกระตุกเล็กน้อย “อย่าใช้คำนั้น” น้ำเสียงเขาหนักขึ้น “เอาเป็นว่าพี่จะเลี้ยงดูเธอเองตลอดหนึ่งปี และเธอก็เลิกทำงานเสี่ยง ๆ พวกนั้นซะ อยากได้อะไรมาขอที่พี่” “เด็กเลี้ยงเหรอ…” ในชีวิตอิงดาวไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ศักดิ์ศรีกับความจำเป็นกำลังดึงรั้งเธอคนละทาง “แต่เรื่องนี้ห้ามบอกพี่ชายเธอ” เขาพูดต่อทันที “ถ้ามันรู้ มันไม่มีทางยอมแน่ ดาวก็น่าจะรู้นิสัยมันดี” เธอก้มหน้าลงช้า ๆ มือทั้งสองถูเข้าหากันไปมาอย่างคนที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ลมหายใจแผ่วเบาแต่ไม่สม่ำเสมอ ภาพคุณตาที่นอนป่วยผุดขึ้นมาในหัว ตามด้วยพี่ชายที่ยังต้องเข้าออกโรงพยาบาลไม่ขาด ภาระค่าใช้จ่ายที่ถาโถม และความรักที่เธอเก็บไว้เงียบ ๆ เธอพยายามทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า หาคำตอบที่ดีที่สุด สุดท้ายเธอสูดลมหายใจลึก เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่ยังแดงระเรื่อ “ก็ได้ค่ะ…ไหน ๆ เราก็เคยนอนด้วยกันไปแล้ว” เสียงเธอแผ่วลงเล็กน้อย “หนึ่งปีต่อจากนี้ อิงดาวจะอยู่กับพี่ก็ได้” คำพูดนั้นเหมือนตราประทับ วาคินน์ยกยิ้มมุมปาก แต่ในแววตาไม่ได้มีแค่ชัยชนะ “ดีพี่จะทำสัญญาให้เซ็น” เขาพูดเสียงต่ำ “เอาเลขบัญชีส่งไลน์ให้พี่.. พี่จะโอนให้ห้าแสนก่อน” ห้าแสนบาทแลกกับหนึ่งปีของชีวิต อิงดาวรับรู้ชัดเจนว่า ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป เธอไม่ได้แค่รับข้อเสนอของเขา เธอกำลังเดิมพันหัวใจของตัวเองด้วย โทรศัพท์ในมือสั่นเบา ๆ เมื่อเขากดโอนเงินต่อหน้าต่อตา เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในความเงียบที่อึดอัด ราวกับค้อนที่ตอกตราลงบนชีวิตของเธออย่างชัดเจน ยอดเงินห้าแสนบาทปรากฏบนหน้าจอ ตัวเลขชัดเจน วาคินน์ลดสายตามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ตั้งแต่วันนี้ไป เธอมาอยู่กับพี่.. เข้าใจไหม?” มันไม่ใช่คำถาม มันคือคำประกาศ ว่าเขาคือเจ้าของเธอ อิงดาวพยักหน้าช้า ๆ แม้ข้างในจะสั่นไหวจนแทบทรงตัวไม่อยู่ “ค่ะ” เขายื่นมือเข้ามาช้า ๆ ปลายนิ้วแตะที่ปลายคางของเธอ ก่อนจะเชยขึ้นเบาแต่หนักแน่น บังคับให้เธอต้องเงยหน้าสบตา ระยะห่างระหว่างกันใกล้เกินกว่าจะหลบเลี่ยงได้ ลมหายใจของเขาอุ่นร้อนแผ่วผ่านผิวแก้ม กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาลอยแตะปลายจมูก จาง ๆ แต่ชัดพอจะทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ “อย่าทำหน้าเหมือนพี่บังคับเธอ” เขาพูดเสียงต่ำ “เธอเลือกเองนะ...อิงดาว” ประโยคนั้นทำให้ลมหายใจเธอสะดุด ใช่…เธอเลือกเอง เลือกเพราะความจำเป็น เลือกเพราะคุณตา เลือกเพราะความรักที่ไม่เคยกล้าบอก “พี่วาคินน์คะ…” เสียงเธอเบาจนแทบขาดหาย “ถ้าวันหนึ่งพี่เจอคนที่พี่รักจริง ๆ ดาวพร้อมจะไปทันทีคะ” เขานิ่งไปเสี้ยววินาที เสี้ยววินาทีที่ยาวนานเกินปกติ “หนึ่งปี” เขาย้ำชัด “ครบเมื่อไหร่ พี่จะไม่รั้งเธอ” คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่ในแววตาของเขากลับมีบางอย่างวูบไหว คล้ายไม่แน่ใจในคำพูดของตัวเอง ถ้าถึงวันนั้นจริง ๆ เขาจะปล่อยเธอไปได้หรือไม่ อิงดาวกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีด หนึ่งปี…อาจเป็นแค่ตัวเลขในปฏิทิน แต่หัวใจของคนเราจะเขาออกจากชีวิตได้จริง ๆหรือ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more