แค่เด็กเลี้ยงของเขา

1105 Words

คณะบริหารธุรกิจ หมิง เพื่อนสนิทของอิงดาว กับท้อฟ้านั่งรออยู่ที่โต๊ะหินอ่อนข้างคณะ ทันทีที่เห็นอิงดาวเดินเข้ามา ท้อฟ้าก็รีบเอ่ยขึ้นทันที “อิงดาว เห็นหมิงบอกว่าไปทำงานที่บาร์ เป็นยังไงบ้าง ทำไมไม่บอกฟ้าเลย ... ฟ้าจะได้ไปเป็นเพื่อน” อิงดาวหันไปมองหมิงทันที “นี่หมิงบอกฟ้าใช่ไหม” หมิงยักไหล่นิด ๆ ก่อนจะพูดเสียงอ่อน “ก็หมิงเป็นห่วงดาวนี่ ไม่อยากให้ไปทำงานเสี่ยงแบบนั้น แล้วถ้าวันนั้นหมิงไม่ต้องกลับบ้าน หมิงไม่มีทางปล่อยให้ดาวไปทำงานคนเดียวหรอกนะ หมิงจะไปเฝ้าเลยแหละ” อิงดาวยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนทั้งสอง “ขอบใจทั้งสองคนมากนะ แต่ตอนนี้ดาวไม่ไปทำงานที่นั่นแล้วล่ะ” “ดีมากเลยที่คิดได้แบบนั้น” ฟ้าพูดขึ้นทันที จากนั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถที่เพิ่งมาส่งอิงดาวที่ยังคงจอดอยู่ที่เดิม “ว่าแต่…วันนี้ใครมาส่ง รถคันนี้ไม่เคยเห็นเลย” อิงดาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเบา “เอ่อ…พี่วาคินน์” หมิงกับฟ้ามองหน้ากันแทบจะทันที “ห๊ะ! พี่วาคินน์หนุ่มคณะวิศวะ” ฟ้าอุทาน “หนุ่มหล่อขี้เก๊ก มาดนิ่ง ๆ ไม่สนใจใครนั่นน่ะนะ แล้วดาวไปเกี่ยวอะไรกับหมอนั่นได้ยังไง” หมิงหรี่ตามองเพื่อนอย่างจริงจัง “เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเพื่อนสาวของฉันถึงไปเกี่ยวข้องกับผู้ชายแบบนั้นได้” อิงดาวเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะเล่าออกไป “ก็คืนที่ไปทำงาน…โชคร้ายมีคนวางยาดาว แล้วพี่เขาก็เข้ามาช่วย” เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “…เขาพาดาวไปที่ห้อง แล้วดาวก็คุมตัวเองไม่ได้ เลยนอนกับพี่เขา” “ห๊ะ! ดาวเนี่ยนะ คุมตัวเองไม่ได้” หมิงย้ำเสียงสูง อิงดาวพยักหน้าเบา ๆ ฟ้าหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพื่อนเรียบร้อยของฉันจะเป็นฝ่ายรุก” อิงดาวถอนหายใจ “แต่คืนนั้นดาวจำอะไรไม่ได้จริง ๆ ยามันแรงมาก” หมิงกับฟ้ามองหน้ากัน ก่อนหมิงจะพูดเสียงอ่อนลง “ขอโทษนะดาว ถ้าพวกเราไปด้วย คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้” อิงดาวรีบจับมือเพื่อนทั้งสองไว้ “ไม่เป็นไรหรอก โชคดีที่ดาวรู้จักพี่วาคินน์มาก่อนแล้ว” อิงดาวพูดขึ้นเบา ๆ “เพราะพี่เขาเป็นเพื่อนของพี่ภาค…พี่ชายแท้ ๆ ของดาวเอง” หมิงเลิกคิ้วนิดหนึ่ง “เพื่อนพี่ชาย แล้วมาชอบน้องสาว..อืมเห็นสม…” อิงดาวส่ายหน้าช้า ๆ “ก็ไม่เชิงว่าชอบหรอก แค่…สถานการณ์มันบังคับมากกว่า เลยลองคบกับพี่เขาดู” ฟ้าที่นั่งฟังอยู่พยักหน้าเบา ๆ “เท่าที่ฟ้ารู้มา พี่วาคินน์ก็ไม่ได้มีข่าวเสียหายอะไรนะ…แค่สาว ๆ ชอบเขาเยอะมากก็เท่านั้น...” หมิงหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ใส่อิงดาว “แต่ในเมื่อเขาเลือกจะคบกับเพื่อนเรา… แล้วดูเหมือนว่าเพื่อนเราก็เริ่มมีใจให้เขาเหมือนกันนะ....คราวนี้สาวหลายคณะอกหักแน่ ๆ” หมิงพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ “คบกันดูก็ไม่เห็นจะเสียหายอะไรนี่เนอะ สมัยนี้เขาคบกัน อยู่ด้วยกัน ถ้าไม่ใช่ก็แค่แยกทาง” เธอเอียงหน้ามองอิงดาว ก่อนจะถามเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความซุกซน “ว่าแต่…ผู้ชายหล่อขนาดนั้น เด็ดไหมล่ะ” “หมิง!” อิงดาวร้องห้ามทันที ใบหน้าขาวใสขึ้นสีจาง ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ท้อฟ้ามองเพื่อนทั้งสองก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ยังไงก็เถอะ…” เธอมองอิงดาวด้วยสายตาเป็นห่วง “ฟ้าหวังว่า…เขาจะรักดาวของเราจริง ๆ นะ” คำพูดนั้นทำให้อิงดาวเงียบไปครู่หนึ่ง รักงั้นเหรอ… เธอคิดอยู่ในใจ มันก็แค่แฟนในสัญญาเท่านั้น… จริง ๆ แล้ว ดาวก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กที่เขาเลี้ยงไว้ก็เท่านั้นเอง ความคิดนั้นทำให้เธอสูดลมหายใจลึกเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เราไปขึ้นเรียนกันเถอะจ้ะ เดี๋ยวสายแล้วนะ” อิงดาวพูดขึ้นพลางลุกจากเก้าอี้หินอ่อน หมิงกับท้อฟ้ามองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแล้วลุกตาม ทั้งสามคนเดินเข้าไปทางอาคารคณะบริหารพร้อมกัน ระหว่างเดินเข้าไป อิงดาวเผลอหันกลับไปมองทางถนนอีกครั้ง รถสปอร์ตสีดำของวาคินน์ยังคงจอดอยู่ที่เดิม กระจกฝั่งคนขับปิดสนิท มองไม่เห็นว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ข้างใน “มองอะไรเหรอดาว” หมิงถามขึ้น อิงดาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบหันกลับมา “เปล่าหรอก…ไปกันเถอะ เดี๋ยวสายจริง ๆ” ทั้งสามคนจึงรีบเดินเข้าอาคารไป แต่ทันทีที่ร่างของอิงดาวหายเข้าไปในตึก ภายในรถสปอร์ตสีดำ วาคินน์ที่นั่งเงียบอยู่หลังพวงมาลัยก็ค่อย ๆ ถอนหายใจเบา ๆ สายตาคมยังคงมองไปทางประตูอาคารที่เธอเพิ่งเดินเข้าไป เขานั่งเงียบอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความส่งหาเธอ ครืด…ครืด… เสียงแจ้งเตือนไลน์ของอิงดาวดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะกดเปิดอ่านข้อความ “ทานมื้อเที่ยงกับเพื่อนเสร็จแล้วโทรหาพี่ เดี๋ยวพี่ไปรับ” อิงดาวอ่านจบก็ทำหน้ายู่ใส่หน้าจอทันที “ชิ…จะควบคุมกันทุกเรื่องเลยหรือยังไง” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป “ค่ะ” ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งออกไป ไม่ถึงอึดใจ ครืด…ครืด… โทรศัพท์ในมือของวาคินน์สั่นขึ้น เขาก้มลงมองหน้าจอ สายตาคมอ่านคำตอบนั้นช้า ๆ “ค่ะ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยกเป็นรอยยิ้มบาง “เราพิมพ์ตั้งยาว…เธอตอบแค่ ค่ะ งั้นเหรอ” เขาหัวเราะหึเบา ๆ ในลำคอ “ดีนี่…อิงดาว” วาคินน์พึมพำกับตัวเอง พลางวางโทรศัพท์ลงข้างตัว แววตาคมฉายประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา “คืนนี้…คงสนุกแน่” วาคินน์เอนหลังพิงเบาะ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย “เด็กดื้อแบบเธอ…ต้องสอนกันหน่อย”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more