หมาเด็ก!

1208 Words

คอนโดของหมิง “ครืด... ครืด...” ข้อความจากเฟส หนุ่มรุ่นน้องเด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของหมิง “พี่ครับ วันนี้ผมไม่ได้ไปหาพี่นะ ผมมีธุระจริง ๆ” หมิงอ่านแล้วพิมพ์ตอบกลับทันที “แน่ใจหรือว่ามีธุระ ไม่ได้หลบหน้าหมิง” ไม่นานอีกฝ่ายก็รีบตอบกลับมา “ผมมีธุระจริงครับ” หมิงมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป “อืม งั้นก็ไปทำธุระเถอะ แล้วไม่ต้องทักมาอีก หมิงไม่สะดวกคุยแล้ว” ข้อความนั้นทำให้อีกฝ่ายที่อ่านอยู่ถึงกับมือสั่นเล็กน้อย ทันใดนั้น “ครืด... ครืด...” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น คราวนี้ไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นสายเรียกเข้า หมิงกดรับสายทันที “ว่าไง?” เธอถามด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ “พี่โกรธอะไรผมหรือครับ” เสียงของเฟสดูระแวดระวัง หมิงแค่นหัวเราะเบา ๆ “โกรธอะไรน่ะเหรอ ไปมีเรื่องกับนักเลงจนบาดเจ็บ คิดจะบอกหมิงตอนไหน หรือว่าหมิงไม่สำคัญพอ เฟสเลยไม่คิดจะบอก” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “พี่รู้?” “ใช่ หมิงรู้” “พี่รู้ได้ยังไงครับ” หมิงถอนหายใจเบา ๆ “จะรู้ได้ยังไงก็ช่างเถอะ เอาเป็นว่าหมิงรู้ก็แล้วกัน แต่เมื่อเฟสไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “แค่นี้นะ หมิงก็มีธุระเหมือนกัน” แล้วเธอก็กดวางสายทันที หมิงโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “ไอ้เด็กบ้า คิดจะทำให้เราเป็นห่วง มีเรื่องก็ไม่ยอมบอก ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก ใครจะไปใส่ใจกันล่ะ... ชิ” แม้จะพูดแบบนั้น แต่สีหน้าของเธอกลับดูหงุดหงิดมากกว่าปกติ เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง หมิงยังคงนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือถือวางทิ้งอยู่ข้างตัว ดวงตาเหม่อมองหน้าจอโทรทัศน์ที่เปิดค้างไว้ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ “ก๊อก… ก๊อก…” หมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ดึกขนาดนี้ใครกัน เธอลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ก่อนจะเปิดออกอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ทันทีที่ประตูเปิด ก็เห็นเฟสยืนอยู่หน้าห้อง ผมของเขายุ่งเล็กน้อย เสื้อยืดสีดำยับ ๆ เหมือนรีบออกมา ใบหน้าของหนุ่มรุ่นน้องดูเกรง ๆ อย่างเห็นได้ชัด หมิงเลิกคิ้วทันที “มาทำไมไม่ทราบ” น้ำเสียงของเธอยังแข็งเหมือนเดิม เฟสยกมือเกาท้ายทอยอย่างคนทำตัวไม่ถูก ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ “ผม… มาง้อพี่ครับ” หมิงแค่นเสียงเบา ๆ “ใครให้มาง้อ... หมิงไม่ได้โกรธ” พูดจบเธอก็ทำท่าจะปิดประตู แต่เฟสรีบยกมือดันประตูไว้ทันที “เดี๋ยวสิครับพี่!” หมิงมองมือเขาที่ดันประตู ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นผ้าพันแผลที่ข้อมือของเขา สายตาของเธอเข้มขึ้นทันที “ปล่อยมือ” เฟสรีบชักมือกลับอย่างเชื่อฟัง หมิงถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะเปิดประตูให้กว้างขึ้นเล็กน้อย “เข้ามา” เฟสรีบเดินเข้ามาในห้องเหมือนเด็กที่เพิ่งรอดจากการโดนดุ ทันทีที่ประตูปิด หมิงก็หันมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไหน บาดเจ็บตรงไหนอีก” เฟสเกาหัวอีกครั้ง “ก็… นิดหน่อยครับ” หมิงหรี่ตา “ถ้านิดหน่อยจริง เฟสคงไม่ต้องหลบหน้าหมิงหรอก” คำพูดนั้นทำให้เฟสเงียบไปทันที เขามองหน้าเธอ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อีกนิด “ผมไม่ได้หลบหน้าพี่นะครับ” เสียงของเขาเบาลง “ผมแค่ไม่อยากให้พี่เป็นห่วง” หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าหนีเหมือนไม่อยากสบตาเขา “ใครบอกว่าหมิงเป็นห่วง” เธอพูดเสียงแข็ง เฟสหัวเราะเบา ๆ “ก็คนที่เพิ่งโทรมาดุผมนั่นแหละครับ” หมิงหันมาค้อนเขาทันที “เฟส!” เฟสยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ “โอเค ๆ ผมยอมรับผิดก็ได้ครับ” เขาพูดพลางขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย “พี่อย่าโกรธผมเลยนะครับ” ท่าทางเหมือนหมาเด็กที่กำลังง้อเจ้าของทำให้หมิงเผลอนิ่งไป หมิงมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาหนี “น่ารำคาญ” เธอบ่นเบา ๆ “ไปนั่งตรงนั้น เดี๋ยวหมิงดูแผลให้” เฟสยิ้มออกมาทันที “ครับพี่” เขารีบเดินไปนั่งบนโซฟาอย่างว่าง่าย หมิงเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล ก่อนจะเดินกลับมานั่งข้าง ๆ เขา มือของเธอจับข้อมือเขาอย่างระวัง “คราวหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก…” เธอพูดพลางเปิดผ้าพันแผล “…ต้องบอกหมิงก่อน เข้าใจไหม” เฟสมองหน้าเธอใกล้ ๆ แล้วก็ยิ้ม “ครับ” เขาตอบง่าย ๆ ก่อนจะพูดต่อเบา ๆ “เพราะพี่หมิงเป็นห่วงผม?” หมิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะดีดหน้าผากเขาเบา ๆ “พูดมาก” แต่ถึงจะพูดแบบนั้น มุมปากของเธอก็เผลอยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว “แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยัง?.” หมิงถามเขาด้วยความเป็นห่วง “ไม่เลยผมพึ่งตื่นก็ทักหาพี่ ครั้งแรกว่าจะนอนไปเลย แต่ทำไงได้แฟนงอนต้องรีบมาหา” คำพูดของเขาทำเอาหมิงหน้าแดงก่ำ “ใครแฟน พูดดี ๆ นะ” “ก็พี่ไงแฟนผม” เฟสเอื้อมมือไปจับมือหมิงมาแนบแก้มของเขา ท่าทางออดอ้อนเหมือนลูกหมาตัวน้อย ๆ ไม่มีผิด “ชิ...รำคาญหมาเด็กจริง” “ผมยอมเป็นหมาของพี่ขอแค่พี่รักและเอ็นดูก็พอ” “ปากดีเกินไปแล้ว...อยากกินอะไรเดี๋ยวจะไปทำให้” “อะไรก็ได้ครับ แต่หมาเด็กอย่างผม... ขาดนมไม่ได้นะ” เขาพูดพลางเหลือบมองต่ำที่หน้าอกของเธอ “เฟสอย่ามาทะลึ่งนะ เราแค่ตกลงคุยกันแต่สถานะแฟนยังไม่ใช่สักหน่อย” “โธ่พี่จะใจร้ายอะไรกับผมนักหนา ถึงผมจะเด็กกว่าพี่แค่สองปีแต่ผมจริงจังนะครับ” “ไม่พูดด้วยแล้วนั่งรอตรงนี้เดี๋ยวไปทำอะไรมาให้กิน กินเสร็จจะได้รีบกลับ” “ไม่อยากกลับดึกแล้วอยากนอนกับพี่ไม่ได้หรอ” “นี่จะมากเกินไปหรือเปล่า ขอเยอะไปแล้วนะ” “พี่ครับผมบาดเจ็บผมจะทำอะไรพี่ได้ แค่ขยับตัวผมยังเจ็บไปหมดแล้ว...นะครับขอพักด้วยหนึ่งคืน” “โธ่วุ่นวายจริงเด็กบ้านี่ งั้นนอนโซฟาไปเลย” “ได้หมดครับขอแค่ได้อยู่ใกล้พี่ก็พอ” หมิงพูดจบเธอก็เดินเข้าครัวไปทันที เฟสมองแผ่นหลังของเธอแล้วก็หลุดยิ้มออกมา เขาเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย ราวกับบ้านของตัวเอง ไม่นานกลิ่นอาหารอุ่น ๆ ก็ลอยออกมาจากในครัว เฟสเหลือบมองไปทางนั้น ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ปากแข็งจริง ๆ เลยนะ พี่หมิง”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more