ไข่ตุ๋นมื้อดึก

1121 Words

หมิงยังคงวุ่นอยู่ในครัว เธอหยิบไข่ไก่สองฟองออกมาจากตู้เย็น ก่อนจะตอกใส่ชาม เติมน้ำ ใส่หอมแดงซอยเล็กน้อย แล้วปรุงรสด้วยซอสปรุงรส จากนั้นจึงตีไข่ให้เข้ากันดี ก่อนจะกรองเอาฟองอากาศออกแล้วเทใส่ถ้วย นำไปวางในซึ้งเพื่อเตรียมตุ๋น “หมิงทำไข่ตุ๋นให้นะ เฟส” เสียงของเธอดังออกมาจากในครัว “ขอบคุณครับ แฟนผมน่ารักที่สุดเลย” เฟสพูดจงใจให้เธอได้ยิน หมิงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง “คนบ้า ชอบพูดอะไรแบบนี้บ่อย ๆ ...เดี๋ยวก็หลงเด็กเข้าจริง ๆ หรอก” เธอบ่นเบา ๆ คนเดียว แต่ถึงจะบ่นแบบนั้น มุมปากของเธอก็เผลอยกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เวลาผ่านไปกว่าสิบนาที ไข่ตุ๋นเริ่มสุกได้ที่ หมิงปิดเตา ก่อนจะยกถ้วยไข่ตุ๋นออกจากซึ้ง แต่ตอนที่มือเธอเอื้อมไปจับ ขอบซึ้งที่ร้อนจัดก็เผลอโดนมือเข้า “โอ๊ย แสบจัง” เสียงร้องเบา ๆ ทำให้เฟสที่นั่งอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นทันที “พี่หมิง!” เขารีบวิ่งเข้ามาในครัวอย่างตกใจ “ทำไมไม่เรียกผมล่ะ เห็นไหม ลวกมือเลย แสบไหมนั่น” เฟสรีบเปิดตู้เย็น หยิบน้ำแข็งออกมาประคบให้เธออย่างระวัง หมิงมองท่าทางเป็นห่วงของเขาแล้วส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไรหรอก หมิงชินแล้ว” เฟสเงยหน้ามองเธอทันที สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ต่อไปถ้ามีผมอยู่ พี่ห้ามชินกับอุบัติเหตุแบบนี้นะครับ” เขาพูดเสียงเบา แต่หนักแน่น “เพราะผมจะไม่ยอมให้พี่ต้องเจ็บตัว เข้าใจไหมครับ” หมิงสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ คุณหมาเด็ก” เฟสยิ้มออกมาทันที “ดีมากครับ” “ไปเถอะกับข้าวเสร็จแล้ว ไปทานได้แล้ว” “มาครับผมยกไปที่โต๊ะเองจะดีกว่า” “อืม...” หมิงตอบสั้น ๆ พร้อมส่งยิ้ม ทั้งสองไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ไข่ตุ๋นสีเหลืองทองนุ่ม ๆ ข้าวสวยร้อน ๆ ชวนน่ากินยิ่งนัก เฟสตักไข่ตุ๋นเข้าปากคำแรก ก่อนจะหยุดนิ่งไปนิดหนึ่ง “อร่อยมากเลยครับ” หมิงเลิกคิ้ว “เว่อร์ไปไหม แค่ไข่ตุ๋นเอง” “ไม่เว่อร์จริง ๆ นะครับ” เฟสพูดพร้อมตักอีกคำ “เพราะแฟนผมทำให้ มันเลยอร่อยเป็นพิเศษ” หมิงรีบยกมือขึ้นตีแขนเขาเบา ๆ “พูดดี ๆ สิ บอกแล้วว่ายังไม่ใช่แฟน” เฟสหัวเราะเบา ๆ “โอเคครับ ยังไม่ใช่ก็ได้” เขาพูดพลางยิ้ม “แต่ผมจีบพี่อยู่นะ” เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เหมือนหยอกล้อ หมิงทำเป็นไม่สนใจ ก้มหน้าหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม แต่ใบหน้ากลับร้อนขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ ก่อนที่หมิงจะเงยหน้าขึ้น “เฟส” “ครับ” “วันเสาร์นี้ว่างไหม?” เฟสเงยหน้ามองเธอทันที “ว่างครับ” หมิงยิ้มเล็กน้อย “เพื่อนหมิงชวนกันไปเที่ยวทะเล ไปกันหลายคน” เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “เฟสไปด้วยกันไหม” เฟสชะงักไปเล็กน้อยเหมือนไม่คาดคิด ก่อนจะถามกลับ “พี่อยากให้ผมไปไหมครับ... แล้วถ้าผมไป พี่จะอายเพื่อนไหม” หมิงยักไหล่นิด ๆ “ก็อยากให้ไป เฟสจะได้รู้จักเพื่อนหมิงด้วยทำไมจะต้องอายล่ะ” คำตอบนั้นทำให้เฟสยิ้มออกมาทันที “ครับ ถ้าพี่อยากให้ผมไป...ผมไปแน่นอน” เขามองเธอด้วยสายตาจริงจัง “ที่ไหนมีพี่ ผมไปหมด” หมิงหัวเราะเบา ๆ “ให้มันจริงเถอะที่พูดน่ะ ไม่ใช่ไปเจอเด็กสาว ๆ แล้วหนีพี่ไปซะก่อนล่ะ” เฟสรีบส่ายหน้าทันที “ไม่มีทางครับ” เขาพูดเสียงหนักแน่น “เพราะผมจริงจังกับพี่คนเดียว” เฟสเอนตัวพิงเก้าอี้เล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปาก “และผมก็ต้องจีบพี่ให้ติด” เขามองเธอตรง ๆ “สุดท้ายแล้วพี่ก็ต้องเป็นแฟนผมอยู่ดี” หมิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้มหน้าหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแก้เขินอีกครั้ง “มั่นใจเกินไปแล้วนะ” เธอบ่นเบา ๆ เฟสหัวเราะ “คอยดูได้เลย ผมจะทำให้พี่รักผมให้ได้” หมิงเงยหน้าขึ้นมาค้อนเขา “อย่ามั่นใจให้มากนัก เดี๋ยวจะผิดหวัง” เฟสหัวเราะเบา ๆ “ไม่มีทาง” เขาเอนตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงต่ำ หมิงรีบยกมือขึ้นดันหน้าผากเขาเบา ๆ “เด็กบ้า...เลิกพูดได้แล้ว กินข้าวสิ ดึกแล้ว จะได้พักผ่อนสักที” “ครับ ๆ” เฟสตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนจะก้มหน้าทานข้าวกับไข่ตุ๋นจนหมดเกลี้ยง หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเก็บจานทันที “เดี๋ยวผมล้างให้ครับ” หมิงพยักหน้า เธอมองตามแผ่นหลังของเขาที่กำลังยืนล้างจานอยู่ในครัว เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ดูก็น่ารักดีนะ…” เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง “ถ้านายเสมอต้นเสมอปลายแบบนี้ เราก็คงได้เป็นแฟนกันจริง ๆ ล่ะมั้ง… ไอ้หมาเด็กของฉัน” พูดจบหมิงก็ลุกขึ้นไปหยิบหมอนกับผ้าห่มจากห้องนอน ก่อนจะเดินกลับมาที่โซฟา “คืนนี้นอนโซฟานะ ห้ามดื้อเข้าห้องพี่ล่ะ ไม่งั้นเลิกคุย” เฟสรับหมอนมา ก่อนจะพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ไม่ครับ ผมไม่กล้า” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “แต่ถ้าพี่อนุญาต…ผมจะรีบเลย” หมิงค้อนทันที “ฝันไปก่อนนะ เราพึ่งรู้จักกันแค่เดือนเดียวเอง อย่าหวังจะได้เข้าห้อง” เฟสหัวเราะเบา ๆ “ครับ ๆ” เขาล้มตัวลงนอนบนโซฟา ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ฝันดีนะครับพี่” หมิงหันหลังเดินไปทางห้องนอน ก่อนจะตอบกลับโดยไม่หันมามอง “หมิงไปนอนแล้ว ฝันดีค่ะ” ไฟในห้องนั่งเล่นถูกปิดลง เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟมุมห้อง เฟสนอนมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาเบา ๆ “อีกนิดเดียว…” เขาพึมพำกับตัวเอง “พี่ต้องเป็นแฟนผมแน่” ส่วนอีกด้านของประตูห้องนอน หมิงที่เพิ่งล้มตัวลงบนเตียงก็อดยิ้มไม่ได้ “เด็กบ้าจริง ๆ เลย…” แต่ถึงจะพูดแบบนั้น หัวใจของเธอกลับเต้นแรงกว่าปกติเล็กน้อย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more