ซอย 8 ข้างมหาวิทยาลัยในตอนสายควรจะเป็นแค่ทางลัดเงียบ ๆ มีร้านกาแฟเล็ก ๆ ตั้งอยู่หัวมุม กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยปะปนกับอากาศยามเช้า
แต่ตอนนี้บรรยากาศกลับตึงเครียดผิดปกติ
ก้องยืนอยู่กลางซอย แม้จะถูกล้อมด้วยผู้ชายหลายคน ใบหน้าของเขามีรอยช้ำจาง ๆ ที่มุมปาก เลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่สายตายังแข็งกร้าวไม่ยอมถอย
“มึงจะเอายังไงอีกวะ ไอ้จ๊อด”
เสียงเขานิ่ง…นิ่งจนเหมือนท้าทาย
อีกฝั่ง หัวโจกอย่างจ๊อดแค่นหัวเราะ
“กูเตือนมึงแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องของกู”
ก้องถ่มเลือดลงพื้นเบา ๆ
“เรื่องของมึงที่ไถเงินรุ่นน้องหรือวะ โทษทีนะกูทนเห็นไม่ได้ว่ะ เห็นแล้วมันสมเพช”
ประโยคนั้นเหมือนจุดชนวน
“ปากดี!”
หมัดไอ้จ๊อดพุ่งเข้าใส่ทันที
ผัวะ!
ก้องรับแรงกระแทกเต็ม ๆ แต่เขาไม่ล้ม กลับสวนหมัดกลับอย่างไม่ลังเล
เสียงหมัดกระแทกเนื้อดังต่อเนื่องในซอยแคบ
ฝุ่นลอยคลุ้ง เสียงหอบหายใจดังสลับกับเสียงด่าทอ
หนึ่งต่อหลา
