สัญญาเงินล้าน

1413 Words

เสียงน้ำจากฝักบัวไหลกระทบพื้นห้องน้ำสม่ำเสมอ ไอน้ำอุ่นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ อิงดาวยืนหลับตานิ่งขณะที่น้ำไหลผ่านเรือนร่างบาง เธอพยายามปล่อยให้ความวุ่นวายในหัวไหลออกไปพร้อมกับสายน้ำ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ยังผุดขึ้นมาไม่หยุด ลมหายใจอุ่นของวาคินน์ อ้อมแขนที่โอบเอวเธอไว้ สายตาคมที่มองเธอใกล้จนหัวใจเต้นแรง เธอรีบลืมตาขึ้น และส่ายหัวเบา ๆ “คิดบ้าอะไรเนี่ย…อิงดาว” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรีบอาบน้ำให้เสร็จ ไม่กี่นาทีต่อมา อิงดาวก็ออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงขาสั้น เธอใช้ผ้าขนหนูซับปลายผมที่ยังเปียกหมาด ๆ ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า อิงดาวค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอนออกมา ทันทีที่ก้าวออกมาสู่ห้องนั่งเล่น เธอก็เห็นวาคินน์นั่งอยู่บนโซฟาก่อนแล้ว ร่างสูงเอนพิงพนัก ขายาววางไขว่ห้างปล่อยตัวสบาย ๆ บนโต๊ะกระจกตรงหน้ามีเอกสารวางอยู่ สายตาคมของเขาเงยขึ้นมองเธอช้า ๆ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าของเธอ “อิงดาว มานั่งนี่” เสียงทุ้มเรียบเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับมือใหญ่ตบเบาะโซฟาข้างตัวเบา ๆ ไม่ใช่คำชวน แต่มันเหมือนคำสั่งมากกว่า “ค่ะ…” อิงดาวพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย เธอนั่งลงตรงตำแหน่งที่เขาบอก มือทั้งสองวางบนตักอย่างประหม่า วาคินน์หยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา แล้ววางมันลงตรงหน้าเธอ “นี่คือสัญญา” น้ำเสียงของเขานิ่งราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธุรกิจธรรมดา “เงินหนึ่งล้านบาทที่พี่จะให้เธอ… กับสิ่งที่เธอต้องทำตอบแทนพี่” อิงดาวรับกระดาษมา มือเรียวสั่นเล็กน้อย เธอก้มลงอ่าน ตัวอักษรสีดำเรียงรายชัดเจน รายละเอียดสัญญา 1. อิงดาวต้องยอมเป็นภรรยาของวาคินน์เป็นระยะเวลา หนึ่งปี และตลอดเวลานั้น ห้ามมีความสัมพันธ์กับชายอื่น หัวใจของเธอกระตุกแรง คำว่า ภรรยา ทำให้ปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอฝืนอ่านต่อ 2. อิงดาวต้องดูแลเรื่องอาหารและความเป็นอยู่ภายในคอนโดทั้งหมด 3. อิงดาวไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของวาคินน์ ทุกเรื่อง เธอเม้มริมฝีปากแน่น เหมือนกำลังอ่านเงื่อนไขของคนแปลกหน้าสองคน แต่บรรทัดถัดมาทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด 4. ต้องร่วมหลับนอนกับวาคินน์ อย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง มือที่ถือกระดาษสั่นเล็กน้อย วาคินน์มองปฏิกิริยานั้นเงียบ ๆ สายตาคมเย็นเหมือนกำลังสังเกตปฏิกิริยาของเธอ อิงดาวฝืนอ่านบรรทัดสุดท้าย 5. หากอิงดาวผิดสัญญา หรือออกจากข้อตกลงก่อนครบหนึ่งปี ต้องชดใช้ค่าปรับ เป็นเงินสองเท่าของจำนวนที่ได้รับ ความเงียบปกคลุมห้องทันที เธอกำกระดาษแน่น วาคินน์เอนตัวพิงโซฟา มองเธออย่างไม่เร่งรีบ “อ่านจบแล้ว?” เขาถามเรียบ ๆ อิงดาวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ค่ะ…” เสียงของเธอเบามาก “ถ้าไม่เข้าใจตรงไหน ก็ถามได้นะ หรืออยากเพิ่มเติมอะไรคุยกันได้” เขาพูดต่อ เหมือนกำลังให้โอกาสเธอ แต่สายตานั้นกลับไม่ได้อ่อนโยนเลย อิงดาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้า “ข้อที่สี่…” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย “มัน…จำเป็นเหรอคะ” วาคินน์เลิกคิ้วนิด ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังขบขัน “อิงดาว” เขาเรียกชื่อเธอช้า ๆ ก่อนจะเอนตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ “เธอกำลังจะเป็นภรรยาพี่หนึ่งปีนะ” เขาพูดเสียงเรียบ “หรือเธอคิดว่า…พี่จะเสียเงินหนึ่งล้าน เพื่อหาคนมาเป็นแม่บ้านอย่างเดียว?” วาคินน์หยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “...จะคิดมากทำไม ในเมื่อเราก็มีอะไรกันมาก่อนแล้ว” คำพูดนั้นเหมือนมีดคมกริบที่แทงตรงกลางอกของเธอ อิงดาวก้มหน้าลงทันที ปลายนิ้วกำเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับเล็กน้อย วาคินน์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง สายตานิ่งเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะพูดต่อ “ถ้าเธอไม่โอเค ก็ไม่ต้องเซ็น” เขาพูดสั้น ๆ “พี่ไม่ได้บังคับ” คำพูดเหมือนเปิดทางให้เลือก แต่ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่า ทางเลือกของเธอแทบไม่มี อิงดาวมองเอกสารในมืออีกครั้ง หนึ่งล้านบาท (ที่เขาโอนมัดจำมาแล้วห้าแสน) เงินจำนวนที่สามารถช่วยชีวิตคุณตาได้ เธอกลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น “ดาวขอเพิ่มอีกข้อได้ไหมคะ” วาคินน์เลิกคิ้วเล็กน้อย “อะไร” เสียงของเขาเข้มขึ้นทันที อิงดาวกำขอบกระดาษแน่น ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ “ตลอดเวลาที่ดาวอยู่ที่คอนโด…” เธอหยุดหายใจเล็กน้อย “ดาวขอไม่ให้พี่พาผู้หญิงคนอื่นมาหลับนอนที่นี่ได้ไหมคะ” บรรยากาศเงียบลงทันที วาคินน์จ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ “อิงดาว” เขาเรียกชื่อเธอช้า ๆ “นั่นมันอยู่ในข้อเรื่องส่วนตัวของพี่” สายตาคมเย็นลงทันที “เธอไม่มีสิทธิ์ยุ่ง” คำตอบนั้นทำให้ริมฝีปากของเธอสั่นเล็กน้อย อิงดาวเม้มปากแน่น น้ำตาคลออยู่ในดวงตา แต่เธอก็ฝืนไม่ให้มันไหลออกมา วาคินน์มองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะพูดตัดบทอย่างไม่ใส่ใจ “สรุป…เซ็นไหม?” ปลายนิ้วของอิงดาวกำปากกาแน่น เธอมองชื่อของตัวเองในช่องลายเซ็นอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจ ปากกาลากผ่านกระดาษอย่างช้า ๆ วาคินน์มองการกระทำนั้นเงียบ ๆ ทันทีที่เธอวางปากกา เขาก็หยิบสัญญาขึ้นมาดู ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “ดีมาก” คำชมสั้น ๆ หลุดออกจากปากเขาอย่างไม่ใส่อารมณ์ จากนั้นชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืน เงาของร่างสูงทอดทาบลงมาบนตัวเธอ วาคินน์ก้มลงเล็กน้อย จนเสียงทุ้มดังอยู่ใกล้หูเธอ “จำไว้นะอิงดาว” เขาพูดช้า ๆ “ตั้งแต่วินาทีที่เธอเซ็นสัญญานี้” สายตาคมมองเธอนิ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “เธอเป็นของพี่…หนึ่งปี” หัวใจของอิงดาวสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าเพราะความกลัว หรือเพราะความจริงที่เธอเพิ่งยอมรับมัน วาคินน์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “เซ็นสัญญาเสร็จแล้ว…” เขาหยุดเล็กน้อย “เรามาเริ่มงานข้อแรกเลยแล้วกัน” เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอ ทำให้หัวใจของอิงดาวเต้นไม่เป็นจังหวะทันที มือทั้งสองข้างของเธอรีบดันอกเขาไว้โดยอัตโนมัติ “นี่พี่จะทำอะไรคะ…” เสียงเธอสั่น “คือว่า…ดาวยังไม่พร้อม” เธอสบตาเขาอย่างหวั่น ๆ ร่างกายสั่นจนเหงื่อซึมออกมา วาคินน์มองปฏิกิริยานั้นเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “ไม่พร้อมอะไร” เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด “อย่าบอกนะว่า…เธอทำอาหารไม่เป็น” อิงดาวชะงัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาทันที ความตึงเครียดที่กดทับอยู่ในอกเหมือนถูกปล่อยออก “พี่หมายถึงให้ดาวทำอาหาร…ใช่ไหมคะ” วาคินน์พยักหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ก็ใช่นะสิ” เขาเลิกคิ้ว “ทำไม…เธอคิดว่าพี่จะให้ทำอะไร?” ใบหน้าของอิงดาวแดงขึ้นทันที “ปะ…เปล่าค่ะ” เธอลุกขึ้นพรวด “ดาวขอตัวไปทำอาหารนะคะ” หญิงสาวรีบเดินแทบจะวิ่งไปทางห้องครัว ทิ้งให้ห้องนั่งเล่นเงียบลงอีกครั้ง วาคินน์มองแผ่นหลังของเธอที่เร่งรีบนั้น ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่สายตากลับเย็นชาจนน่ากลัว “ไม่ต้องกลัวหรอก…อิงดาว” เขาพึมพำกับตัวเอง “พี่ไม่รีบหรอก” นิ้วมือของเขาเคาะพนักโซฟาช้า ๆ “พี่จะเล่นกับเธอให้ถึงที่สุด” ดวงตาคมฉายแววเย็นเฉียบขึ้นมา “ยิ่งเธอเจ็บปวดมากเท่าไหร่…” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “พี่ชายของเธอ…มันยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more