“ฟ้า…อย่าเพิ่งไปนะ” เขาพูดเสียงแหบพร่า
เสียงนั้นทำให้เธอชะงักฝีเท้าหันกลับมามองเขาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววลังเล
“มีอะไรคะ?”
ก้องมองเธอเหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง แต่ก็แฝงความอ้อนอยู่ในน้ำเสียง
“พี่…บาดเจ็บแบบนี้ไม่มีคนดูแล ฟ้าจะพอเสียสละเวลาดูแลคนเจ็บอย่างพี่ได้ไหม?”
เขาสบตาเธออย่างมีความหวัง
“พี่ไม่ได้ให้ฟ้าทำฟรี ๆ นะ พี่มีค่าอาหารและค่าเหนื่อยให้ ถ้าไม่ลำบากฟ้ามากเกินไป”
เขาเห็นเธอนิ่งไปครู่หนึ่งจึงคิดว่าเธอคงอึดอัด
"แต่ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรครับ พี่เห็นว่าห้องเราอยู่ใกล้กันเลยถามดู"
ทอฟ้าพยักหน้าเบา ๆ เหมือนเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด
“แค่นี้ใช่ไหมคะที่พี่จะพูด?”
“เอ่อ...ครับ…” ก้องตอบแบบซื่อ ๆ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ
ทอฟ้าอมยิ้ม ก่อนจะพึมพำเสียงเบา
“ซื่อบื้อจริง ๆ”
แล้วเธอก็หันหลัง เดินออกจากห้องไปอย่างไม่รีรอ ทิ้งไว้เพียงความเงียบและคำถามมากมายให้เ
