ใกล้จนหนีไม่ได้แล้ว

1222 Words

ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก อิงดาวก็เดินนำเข้าไปด้านใน ก่อนจะตรงไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลทันที “พี่นั่งรอที่โซฟาก่อนนะคะ” วาคินน์พยักหน้าเบา ๆ พลางมองตามเธอที่กำลังเดินไปหยิบกล่องทำแผลอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนัก อิงดาวก็เดินกลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาลในมือ เธอวางมันลงบนโต๊ะก่อนจะเปิดฝาออก “ดาวทำแผลที่มุมปากให้ก่อนนะคะ ขยับมาหน่อยค่ะ” วาคินน์ขยับตัวเข้ามาใกล้ตามที่เธอบอก อิงดาวโน้มตัวเข้าไปดูแผลของเขาใกล้ ๆ อย่างตั้งใจ แต่คอเสื้อที่เว้าลึกของเธอกลับทำให้สายตาของเขาเผลอเหลือบมองลงไปโดยไม่รู้ตัว อิงดาวสังเกตเห็นสายตานั้นทันที วินาทีต่อมา เธอก็กดสำลีลงบนแผลที่มุมปากของเขาแรงขึ้นเล็กน้อย “โอ๊ย! เบาหน่อยสิ เจ็บนะ” วาคินน์ร้องขึ้นทันที “ขอโทษค่ะ มือหนักไปหน่อย” เธอพูดเรียบ ๆ แต่แววตากลับแฝงรอยสะใจอยู่ไม่น้อย วาคินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเธอตั้งใจ “เชื่อ” เขาพูดเบา ๆ น้ำเสียงประชด อิงดาวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ จากนั้นเธอก็หยิบสำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อทำแผลต่อ “อยู่นิ่ง ๆ นะคะถ้าไม่อยากเจ็บอีก” “ครับ คุณพยาบาล” วาคินน์ตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ อิงดาวค่อย ๆ แตะสำลีลงที่มุมปากของเขาอย่างระมัดระวัง คราวนี้เธอเบามือกว่าเดิมมาก แต่ในจังหวะที่เธอกำลังตั้งใจทำแผลนั้นเอง จู่ ๆ มืออีกข้างของวาคินน์ก็เอื้อมมาโอบเอวเธอไว้ อิงดาวชะงักทันที “พี่วาคินน์…” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง เขาไม่ได้ตอบในทันที เพียงแต่รั้งเอวเธอเข้าใกล้เขาเข้าไปอีก “ปล่อยคะ....อย่ามัวแต่เล่นค่ะ เดี๋ยวทำแผลไม่เสร็จ” เธอพยายามขยับตัวหนี แต่เขากลับรั้งเธอไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่วาคินน์จะขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนสั้นลงกว่าเดิม ใกล้จนเธอแทบจะรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา หัวใจของอิงดาวเต้นแรงขึ้นทันที “พี่…ขยับเข้ามาทำไมคะ..ดาวทำแผลไม่ถนัด...ปล่อยก่อนค่ะ” เธอถามเสียงเบาอย่างระวัง วาคินน์มองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “ก็ดาวบอกให้ขยับมานี่” เขาตอบพร้อมอมยิ้มบาง ๆ อิงดาวหน้าแดงขึ้นมาทันที “ดาวหมายถึง…ขยับตอนแรกต่างหากค่ะ” วาคินน์หัวเราะเบา ๆ มือของเขายังคงโอบเธอไว้ไม่ยอมปล่อย “งั้นทำแผลต่อสิ” เขาพูดเสียงต่ำ “พี่อยู่นิ่งแล้ว” แต่ด้วยระยะห่างแบบนี้ อิงดาวกลับทำอะไรแทบไม่ถูก เพราะแค่เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเขาก็อยู่ใกล้เธอเกินไปแล้ว หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ จนเธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า มือที่สั่นอยู่ตอนนี้ เป็นเพราะกำลังทำแผล… หรือเพราะเขากันแน่ อิงดาวพยายามรวบรวมสติ ก่อนจะก้มหน้าลงทำแผลต่อ ปลายนิ้วของเธอยังสั่นเล็กน้อย ขณะที่ใช้สำลีแตะลงบนมุมปากของเขา และรีบทำแผลที่แขนจนเกือบเสร็จ “อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วค่ะ” เธอพึมพำเบา ๆ ราวกับกำลังบอกตัวเองมากกว่า วาคินน์มองเธออยู่เงียบ ๆ สายตาคมจับจ้องใบหน้าที่กำลังตั้งใจของเธอไม่วาง “ดาว” เขาเรียกเสียงต่ำ อิงดาวเงยหน้าขึ้น ทันทีที่เงยขึ้นมา ใบหน้าของเธอก็เกือบชนกับเขา ใกล้เสียจนเธอต้องชะงัก “คะ” เธอพูดเสียงเบา พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แก้มของเธอกลับร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ วาคินน์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “พี่ว่าทำแผลเสร็จแล้ว...พี่จะอาบน้ำ...แล้วก็” เขาจงใจจะหยุดคำพูดนั้นไว้ อิงดาวเม้มปากแน่น ก่อนจะรีบปิดกล่องปฐมพยาบาล “เอ่อ...เสร็จแล้วค่ะ” เธอรีบพูดเหมือนต้องการจบสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด เธอแกะมือเขาออกจากเอวของเธอทันที แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น มือของวาคินน์ก็ยังรวบเอวเธอไว้ เธอล้มลงไปนอนบนตักของเขา อิงดาวชะงัก “พี่วาคินน์…” เธอหันกลับมามองเขา เขามองเธออย่างจริงจัง หัวใจของอิงดาวเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ วาคินน์มองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “เมื่อกี้ในรถ…” เขาหยุดเล็กน้อย สายตาเลื่อนลงไปที่ริมฝีปากของเธอ “…ดาวหนีพี่ทำไม” คำถามนั้นทำให้อิงดาวนิ่งไปทันที แก้มของเธอร้อนขึ้นกว่าเดิม “ดาว…ไม่ได้หนีสักหน่อยค่ะ” เธอพยายามตอบเสียงเบา แต่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังรู้ว่ามันฟังดูไม่ค่อยน่าเชื่อเท่าไร วาคินน์หัวเราะเบา ๆ “งั้นเหรอ” เขาพูดช้า ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกนิด ใกล้เสียจนลมหายใจของทั้งสองคนแทบจะปะทะกัน “งั้นตอนนี้…” เสียงของเขาเบาลง “ แสดงว่าถ้าพี่จะทำอีก ...ดาวก็คงไม่หนีสินะ” เธอกระพริบตาถี่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรตอบยังไงดี เพราะตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว มือของวาคินน์ยังคงจับมือเธอไว้ และระยะห่างระหว่างทั้งสองคนก็ใกล้เกินกว่าจะเรียกว่าปลอดภัยแล้ว “เธอควรหนีดีไหม… หรือปล่อยให้เขาทำจริง ๆ แต่ถ้าไม่ยอมเธอจะผิดข้อตกลงนะ” อิงดาวคิดในใจ ความคิดในหัวตีกันไปหมด “ว่าไง” “ตอบพี่มา” เขาถามย้ำ น้ำเสียงนิ่งแต่สายตากลับกดดัน จนอิงดาวประหม่า เธอกำชายกระโปรงของตัวเองแน่น สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ เพื่อรวบรวมความกล้า เอาวะ…เสี่ยงดวงก็แล้วกัน เขาอาจจะแค่แกล้งเหมือนทุกครั้งก็ได้ คงไม่ทำอะไรจริงหรอกมั้ง สุดท้ายก็คงปล่อยเราเหมือนที่ผ่านมา… เธอกลืนน้ำลายเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา “ค่ะ…" เธอส่งยิ้มให้เขา "ดาวว่าตอนนี้เราควรไปอาบน้ำก่อนนะคะ” เธอพูดช้า ๆ พยายามเปลี่ยนเรื่อง “จะได้มาทานมื้อเย็นกัน” อิงดาวหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดคำสุดท้ายออกมาอย่างเขิน ๆ “ดาวจะเตรียมมื้อเย็นให้กับ……พี่” คำว่า “พี่” ทำให้มุมปากของเขายกขึ้นทันที "นี่เธอคิดจะบ่ายเบี่ยงหรือ" วาคินน์คิดในใจ เขายังคงมองเธอนิ่ง สายตาคมหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ อิงดาวแทบลืมหายใจ เขาโน้มตัวลงมาใกล้ช้า ๆ ใกล้จนเธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นของเขา “อิงดาว…” เสียงของเขาเบาราวกับกระซิบ ใบหน้าของวาคินน์ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ใกล้จนเธอไม่มีทางหนีแล้ว อิงดาวหลับตาลง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more