หึงโดยไม่รู้ตัว

1199 Words

ป้อมยามหน้าคอนโดพิชชา รถสปอร์ตสีดำจอดนิ่งอยู่ข้างทาง อิงดาวนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ขณะเดียวกันพิชชาก็เดินตรงมาที่รถ พร้อมรอยยิ้มที่กำลังจะทักวาคินน์ แต่กลับพบว่าประตูด้านหน้าถูกล็อกไว้ วาคินน์จึงเลื่อนกระจกลง ทำให้พิชชาชะงักไปทันทีเมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ข้างเขา “นี่มันอิงดาว สาวสวยของคณะบริหารนี่…” เธอคิดในใจอย่างประหลาดใจ “พี่คินน์คะ นี่…” “พิชชา ขึ้นรถเถอะ พี่มีนัดกับอาจารย์เดี๋ยวสาย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ปล่อยให้พิชชามองสลับระหว่างเขากับอิงดาวอย่างงุนงง “นี่เธอชื่ออิงดาว คณะบริหารใช่ไหม?” พิชชาเอ่ยถาม พลางมองหญิงสาวข้างคนขับอย่างพินิจ “ค่ะ…รู้จักดาวด้วยเหรอคะ” อิงดาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ แววตาใสซื่อ พิชชาแค่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ก็ต้องรู้จักสิ ทั้งคณะพยาบาล วิศวะ แล้วก็เด็กวิทยา หนุ่ม ๆ ต่างก็พูดถึงเธอกันทั้งนั้น…” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในรถเงียบลงชั่วขณะ วาคินน์ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเผลอกำมันแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับไม่พอใจกับน้ำเสียงแฝงความหมายของพิชชา “แล้วนี่เธอมารถพี่ได้ยังไงคะเนี่ย…อย่าบอกนะว่าพี่” พิชชาชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเรียบเรียงคำถามในหัว แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ วาคินน์ก็เอ่ยแทรกขึ้นทันที ราวกับไม่ต้องการให้เธอถามต่อ “ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะ” เขาพูดเสียงเรียบ “อิงดาวคือแฟนพี่…แฟนกันก็มาด้วยกันสิ” คำตอบนั้นทำให้พิชชานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ “แฟนเหรอ…” เธอพึมพำเบา ๆ ในใจเต็มไปด้วยความตกใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ…ที่พี่คินน์ชอบผู้หญิงเรียบร้อยแบบนี้ “อืม ใช่…คบกันมาสักพักแล้ว” วาคินน์ตอบสั้น ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แล้วเธอก็ควรให้เกียรติพี่เขาหน่อยนะ พูดสุภาพกับแฟนพี่ด้วย” พิชชากัดฟันแน่น ก่อนจะฝืนตอบกลับ “ค่ะ…พี่วาคินน์” แม้คำพูดจะดูสุภาพ แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “เธอมาทีหลัง มีสิทธิ์อะไรมาแย่งพี่วาคินน์ของฉัน…นังอิงดาว” พิชชาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ ไม่นาน รถก็แล่นมาถึงมหาวิทยาลัย หน้าคณะพยาบาล วาคินน์ชะลอรถก่อนจะพูดขึ้น “ลงไปได้แล้ว เรียนเสร็จก็หารถกลับเองนะ พี่มีธุระต่อ” พิชชาเม้มปากแน่น พยายามเก็บอารมณ์ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ “ค่ะ…ขอบคุณนะคะ” วาคินน์เพียงพยักหน้าเล็กน้อย อิงดาวหันไปยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร ก่อนที่รถจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปจากหน้าคณะ ทันทีที่รถลับสายตา สีหน้าของพิชชาก็เปลี่ยนไปในทันที “อีนังบ้า…ฉันเกลียดแกจริง ๆ” “ทำไมผู้ชายทุกคนต้องมาชอบแกด้วย” “แกมีดีอะไรนักหนา แค่ทำหน้าใส ๆ ก็ได้ทุกอย่างงั้นเหรอ” ดวงตาของเธอแข็งกร้าวขึ้น “คอยดูนะ…ฉันจะทำให้แกเลิกกับพี่วาคินน์ให้ได้” วาคินน์ขับรถพาอิงดาวมาส่งที่คณะบริหาร ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากคณะวิศวะนัก เมื่อรถจอดสนิท อิงดาวก็ปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมจะเปิดประตูลงจากรถ แต่ยังไม่ทันได้กดเปิด วาคินน์กลับเอ่ยเรียกเธอไว้เสียก่อน “อิงดาว!” เธอชะงัก มือที่กำลังจะจับที่เปิดประตูหยุดค้าง ก่อนจะหันกลับมามองเขา “คะ?” วาคินน์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้น “ที่พิชชาพูด…เรื่องจริงไหม?” อิงดาวขมวดคิ้วนิด ๆ “พี่หมายถึงเรื่องอะไรคะ?” “ก็เรื่องที่มีหนุ่ม ๆ จากหลายคณะมารุมจีบเธอไง” ได้ยินแบบนั้น อิงดาวถึงกับยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ก็…มีบ้างค่ะ ที่มาจีบ” คำตอบนั้นทำให้แววตาของวาคินน์เข้มขึ้นทันที ก่อนมือใหญ่จะคว้าข้อมือเธอไว้ “หมับ” แรงจับทำให้อิงดาวสะดุ้งเล็กน้อย “แต่ต่อจากนี้ ถ้ามีใครมาจีบเธออีก” เขาพูดเสียงเข้ม “เธอก็บอกไปว่าเธอมีแฟนแล้ว” อิงดาวเงยหน้าสบตาเขาอย่างงุนงง ไหนบอกแค่แฟนหนึ่งปีแล้วปล่อยเป็นอิสระไง แต่นี่เขาทำเหมือนจริงจังกับเธอราวกับเป็นแฟนตัวจริง ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในใจของเธอ วาคินน์เหมือนอ่านสีหน้าเธอออก จึงพูดต่อเรียบ ๆ “ก็ตามเงื่อนไขในสัญญาไง…หนึ่งปีนี้ ห้ามมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่น” อิงดาวพยักหน้าเบา ๆ “ทราบแล้วค่ะ…ดาวลงรถได้หรือยังคะ” “ยัง” คำตอบสั้น ๆ ของเขาทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองทันที “เลิกเรียนกี่โมง” “วันนี้เที่ยงค่ะ” วาคินน์พยักหน้าเล็กน้อย “พี่ต้องไปหาอาจารย์ก่อน เดี๋ยวเที่ยงพี่มารับ” อิงดาวรีบส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ดาวมีนัดกับเพื่อนแล้ว” วาคินน์หรี่ตามองทันที “เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชาย..” อิงดาวถอนหายใจเบา ๆ “พี่วาคินน์ค่ะ หมิงเป็นเพื่อนผู้หญิงค่ะ เพื่อนสนิทของดาว” วาคินน์ยักคิ้วนิด ๆ เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าถามมากเกินไป “ก็ไปสิ พี่ไม่ได้ว่าอะไรนี่” เขาพูดกลบเกลื่อน พลางหันหน้าไปมองทางอื่นเล็กน้อย อิงดาวมองเขาอย่างงง ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดาวขอตัวนะคะ” วาคินน์ไม่ได้ตอบ อิงดาวจึงเอื้อมมือไปกดเปิดประตู แต่ประตูกลับไม่ขยับ เธอชะงัก ก่อนจะหันกลับมามองเขา “เปิดค่ะ” อิงดาวพยักหน้าไปทางปุ่มล็อกประตูรถที่ยังคงถูกกดค้างอยู่ เขาเหลือบมองไปที่ประตู ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาเอื้อมมือกดปุ่มปลดล็อกให้ มือใหญ่พาดผ่านหน้าร่างบางไปใกล้จนแทบชิด ทำให้อิงดาวเผลอนั่งตัวเกร็งทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “เชิญ ลงได้แล้ว” เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะเสริมต่อ “ทานข้าวกับเพื่อนเสร็จแล้วโทรมาบอก พี่จะไปรับ” อิงดาวรีบส่ายหน้าเบา ๆ “ดาวกลับเองได้ค่ะ ไม่อยากลำบากพี่” วาคินน์หันมามองเธอเล็กน้อย สีหน้าจริงจังขึ้นทันที “หนึ่งปีที่ต้องอยู่ด้วยกัน พี่ว่าเธอควรเชื่อฟังพี่หน่อยนะ” คำพูดนั้นทำให้อิงดาวเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ อย่างคนจำยอม “ค่ะ” ตอบสั้น ๆ เท่านั้น แล้วเธอก็รีบผลักประตูรถออก ก้าวลงจากรถทันที ก่อนจะปิดประตูเสียงดัง ปัง! ราวกับต้องการระบายความอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอก “อดทนหน่อยนะ…อิงดาว” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ช่วยไม่ได้…พี่ชายของเธอเป็นคนทำกับพี่ก่อน”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more