ย้ายเข้าคอนโด

1389 Words

คอนโดวาคินน์ อิงดาวลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กเข้ามาภายในห้อง กวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างประหม่า เมื่อเห็นว่าคอนโดแห่งนี้มีห้องนอนอยู่สองห้อง เธอจึงหันไปถามเจ้าของห้องเสียงเบา “พี่วาคินน์คะ ให้ดาวเอากระเป๋าไปไว้ห้องไหนดีคะ” ชายหนุ่มเงยหน้าจากเอกสารในมือก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เอาไว้ในห้องนอนเลย..จัดของได้ตามสบาย” คำตอบนั้นทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย ความเลิ่กลั่กฉายชัดในแววตา แม้จะยังไม่คุ้นชินกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่เธอก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอนอนแยกห้อง วาคินน์มองท่าทีของเธออย่างรู้ทัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะหยอกปนจริงจัง “ทำไม อยากนอนแยกห้องเหรอ หรือคิดว่าพี่เสียเงินตั้งหนึ่งล้าน เพื่อหาแค่เพื่อนร่วมห้อง?” อิงดาวรีบส่ายหน้าเบา ๆ “เปล่าค่ะ…” “งั้นก็เอาของไปเก็บให้เรียบร้อย แล้วเรามาเซ็นสัญญากัน” คำพูดสั้น ๆ ของเขาทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเงียบลง ขณะที่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม อิงดาว เดินเข้าไปในห้องนอนอย่างเงียบ ๆ เธอเปิดตู้เสื้อผ้าออกช้า ๆ ก่อนจะพบว่าอีกฝั่งหนึ่งเว้นว่างไว้เรียบร้อย ราวกับเจ้าของห้องตั้งใจจัดเตรียมพื้นที่สำหรับเธอโดยเฉพาะ หญิงสาวค่อย ๆ หยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าแล้วแขวนเรียงทีละตัวจนหมด ส่วนลิ้นชักสำหรับเก็บของใช้ส่วนตัวก็ถูกแบ่งไว้ชัดเจนสองชั้น ชั้นหนึ่งคงเป็นของเขา และอีกชั้นว่างเปล่าสำหรับเธอ “ผู้ชายคนนี้ ดูเป็นระเบียบจริง ๆ…” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางยิ้มบาง ๆ ทว่าเพียงชั่วครู่ เธอก็สัมผัสได้ถึงแรงเคลื่อนไหวด้านหลัง เมื่อหันกลับไป ใบหน้าของทั้งคู่กลับอยู่ใกล้กันจนแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นของเขาแตะต้องผิวแก้มของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว อิงดาวสะดุ้งเล็กน้อย เผลอก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ แต่กลับชนเข้ากับขอบประตูตู้เสื้อผ้าที่เปิดค้างไว้ “โอ๊ะ!” ยังไม่ทันที่เธอจะเสียหลัก ลำแขนแข็งแรงก็โอบรวบเอวเธอไว้ทันควัน ดึงเธอกลับเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ หัวใจของเธอเต้นแรงจนได้ยินชัดในอก ขณะที่ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว “ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม” เขาถามเสียงทุ้ม แฝงความห่วงใยอยู่ในน้ำเสียง “นิดหน่อยค่ะ” เธอรีบตั้งหลัก ก่อนจะค่อย ๆ ผละตัวออกจากอ้อมแขนเขาอย่างรวดเร็ว พยายามหลบสายตาคมกริบที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว อิงดาวเอื้อมมือไปจับแขนอีกข้างของตัวเอง รอยถลอกแดงยาวเกิดจากการขูดกับมุมประตูตู้เสื้อผ้าที่เปิดค้างไว้เมื่อครู่ เลือดซึมออกมาเล็กน้อยจนรู้สึกแสบ วาคินน์ก้มมอง ก่อนจะเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอเบา ๆ แล้วยกขึ้นดูใกล้ ๆ “ไหนพี่ดูสิ… หนังถลอกออกมาเลย คงแสบไม่น้อย ไปข้างนอก เดี๋ยวพี่ทำแผลให้” เขาจูงแขนเธอออกไปยังห้องนั่งเล่น ก่อนจะหยิบกล่องอุปกรณ์ปฐมพยาบาลออกมา วางลงบนโต๊ะ แล้วค่อย ๆ ทำความสะอาดแผลให้อย่างระมัดระวัง อิงดาวนั่งนิ่ง มองใบหน้าคมเข้มของเขาที่ก้มลงใส่ยาให้เธออย่างตั้งใจ แสงไฟในห้องสะท้อนกับแนวกรามชัดเจน จนเธอเผลอมองอยู่นานโดยไม่รู้ตัว จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า “มองพี่แบบนี้… คือหลงใหลในตัวพี่ใช่ไหม?” คำพูดนั้นทำให้อิงดาวสะดุ้งเล็กน้อย รีบละสายตาหนีทันที บนใบหน้าของวาคินน์ยังคงมีเพียงความเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่ที่มุมปากกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ซ่อนอยู่ราวกับกำลังกลั่นแกล้งเธออยู่เงียบ ๆ เธอรู้สึกถึงบรรยากาศที่เริ่มกดดัน จึงรีบเอ่ยขึ้น “ดาวจัดของเสร็จแล้ว เนื้อตัวมีแต่เหงื่อ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวค่อยมาดูข้อตกลงแล้วเซ็นสัญญาค่ะ” เธอไม่รอให้เขาตอบความลุกลี้ลุกลนของเธอทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ เมื่อเธอกลับเข้าไปในห้องนอน ประตูถูกปิดลงเบา ๆ ทิ้งให้ห้องนั่งเล่นกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง วาคินน์เอนหลังพิงโซฟา สายตาทอดมองไปยังประตูห้องที่เพิ่งปิดลง ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “จริง ๆ เด็กคนนี้ก็น่ารักดีนะ… เสียอย่างเดียว เป็นน้องสาวของไอ้เพื่อนเลวนั่น” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนกำหมัดแน่นพยายามข่มความรู้สึกไว้ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิดแอปไลน์ที่มีการแจ้งเตือนเด้งขึ้นจาก ไลน์กลุ่มเพื่อนสนิท ก้อง: วาคินน์ ได้ข่าวว่ามึงช่วยน้องสาวไอ้ภาคเหรอวะ วาคินน์: ใครบอกมึง เฟส: ผมเองครับพี่ แฮ่ ๆ วาคินน์: ยุ่งจริงนะมึง ไอ้เฟส เฟส: แหม่พี่ ทำดีไม่เห็นต้องปิดบัง ว่าแต่…เมื่อคืนได้ไหม ก้อง: เดี๋ยวนะ อิงดาวเป็นเด็กน่ารักมากนะเว้ย มึงทำลงเหรอวะ ไอ้วาคิน วาคินน์: กูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ก็แค่ยื่นข้อเสนอ แล้วเธอก็รับข้อเสนอกูเอง ก้อง: นี่แสดงว่ามึง...มึงกะจะเลี้ยงเด็กหรือไง วาคินน์: ก็แลกเปลี่ยนกันแฟร์ ๆ ก้อง: แต่ถ้าไม่รัก อย่าทำร้ายจิตใจเธอนะเว้ย วาคินน์: ถ้ารับข้อตกลงได้ ก็ไม่เห็นต้องเดือดร้อนอะไรนี่ แสดงว่าเธอก็โอเค ก้อง: เออ ๆ แล้วแต่มึง แต่อย่าทำอะไรแล้วมาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน วาคินน์มองหน้าจอโทรศัพท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ วาคินน์: คนอย่างกู ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่ก้องจะพิมพ์ขึ้นมาอีก ก้อง: ว่าแต่…ทำไมไอ้ภาคมันปล่อยให้น้องสาวไปทำงานกลางคืนแบบนั้นวะ ปกติมันรักน้องหวงน้องสาวยังกะไข่ในหิน วาคินน์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพิมพ์ตอบ วาคินน์: อิงดาวบอกแค่ว่าคุณตาป่วย แต่ไม่ได้บอกว่าไอ้ภาคมันทำอะไร หรืออยู่ที่ไหนตอนนี้ รู้แค่ว่ามันเลิกกับแฟนแล้ว ก้อง: เลิกแล้วเหรอ… เกิดอะไรขึ้นกับพวกมันกันวะ วาคินน์มองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนเดิม วาคินน์: จะเกิดอะไรกับมันก็ช่าง แต่ตอนนี้…น้องสาวมันคือเด็กของกู**.** ก้อง: อิงดาวรู้เรื่องมึงกับไอ้ภาคไหม วาคินน์: ไม่น่ารู้หรอก รู้แค่ว่ากูเคยป่วย แล้วเธอมาเยี่ยมกูเมื่อนานมาแล้ว ก้อง: กูถามจริง ๆ นะ มึงชอบอิงดาวไหม ถึงได้ทำแบบนี้ วาคินน์อ่านคำถามนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก วาคินน์: ยัยเด็กนั่นเหรอ ก็ไม่ได้ชอบอะไรหรอก แค่อยากให้มาเป็นคนช่วยดูแลห้องเท่านั้นแหละ ขาดแม่บ้าน มึงก็รู้สเปกกูดี-หมวย เอ็กซ์ เซ็กซี่ แต่อิงดาวเรียบร้อยขนาดนั้น… มึงคิดว่ากูจะมีอารมณ์ไหมวะ ก้อง: อย่าให้เห็นนะว่ามึงหลงจนโงหัวไม่ขึ้น กูจะหัวเราะให้ เฟส: แต่เมื่อคืนพี่วาคินน์ก็ดูเป็นห่วงเธอนะพี่ก้อง วาคินน์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับทันที วาคินน์: ไอ้เฟส เงียบไปเลย ไม่รู้อะไรจริงก็อย่าพูด เฟส: ฮ่า ๆ … พูดความจริงแล้วทำเขินล่ะสิพี่ หน้าจอโทรศัพท์เงียบลงชั่วครู่ วาคินน์มองข้อความนั้นนิ่ง ๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ในหัวกลับมีภาพของหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้าห้องไปเมื่อครู่ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “อาบน้ำนานขนาดนี้… คงไม่ซุ่มซ่ามล้มอีกนะ” เขาพึมพำเบา ๆ พลางขมวดคิ้ว “นี่เราเอามาช่วยดูแลเรา… หรือเอามาให้เราต้องคอยดูแลกันแน่วะ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more