ทริปนี้มีแต่คนเมา

1408 Words

ทุกคนเดินตามอิงดาวไปยังท่าเรือ เสียงคลื่นซัดเบา ๆ กระทบสะพานไม้ กลิ่นน้ำทะเลลอยมาแตะปลายจมูก ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศสดชื่น เรือโดยสารลำไม่ใหญ่จอดรออยู่แล้ว ผู้โดยสารเริ่มทยอยขึ้นไปนั่งด้านใน “ขึ้นกันเลย เดี๋ยวเรือจะออกแล้ว” อิงดาวพูดพลางยื่นตั๋วให้เจ้าหน้าที่ ทุกคนจึงทยอยขึ้นเรือ ด้านในมีที่นั่งเป็นแถวยาวหันหน้าไปทางหัวเรือ อิงดาวเดินนำไปก่อน ก่อนจะนั่งลงข้างหน้าต่าง วาคินน์นั่งข้างเธอทันที หมิงตามขึ้นมาติด ๆ ก่อนจะหาที่นั่งฝั่งตรงข้าม เฟสรีบวางกระเป๋าลงแล้วนั่งข้างหมิงทันทีเหมือนกลัวเธอจะไปนั่งที่อื่น ส่วนที่นั่งด้านหลังเหลืออยู่สองที่พอดี ฟ้าเดินมาถึงก่อนจะชะงัก เพราะก้องก็กำลังจะนั่งลงตรงนั้นเหมือนกัน ทั้งสองมองหน้ากัน “นี่พี่ไปนั่งที่อื่นไม่ได้เหรอ” ฟ้าถามทันที ก้องยักไหล่ “ที่ว่างมีแค่นี้ พี่ก็ต้องนั่งตรงนี้สิ” ฟ้าถอนหายใจแรง ก่อนจะนั่งลงอย่างจำใจ ก้องนั่งลงข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปาก “ไม่ต้องทำหน้าเหมือนนั่งข้างศัตรูขนาดนั้นก็ได้” ฟ้าหันมามองทันที “ก็พี่มันกวนประสาทนี่คะ” ก้องหัวเราะเบา ๆ “ปากร้ายจริง ๆ” “ว่าแต่คนอื่นไม่ดูตัวเองเลยนะ อิตาบ้า” ทอฟ้าพึมพำ ทั้งสองยังไม่ทันจะเถียงกันต่อ เสียงเครื่องยนต์เรือก็ดังขึ้น เรือค่อย ๆ เคลื่อนออกจากท่า คลื่นทะเลเริ่มกระแทกตัวเรือเบา ๆ ทำให้เรือโคลงไปมา ตอนแรกทุกคนยังคุยกันสบาย ๆ แต่ไม่นานนัก วาคินน์ก็เริ่มนิ่งไป อิงดาวหันไปมองเขา “พี่คินน์ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามขึ้นเมื่อเขาดูไม่ปกติ วาคินน์ยกมือขึ้นกดขมับเบา ๆ “เวียนหัวนิดหน่อย” อิงดาวขมวดคิ้ว “พี่เมาเรือเหรอ” อิงดาวถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เขาพยักหน้าเล็กน้อย “น่าจะใช่ ..เหมือนจะอาเจียนเลย...” “แล้วทำไมไม่บอกละคะ..จะได้ให้กินยาแก้เมาก่อนขึ้นเรือ…” “อ๊อก...อวก!.” “พี่คินน์!” อิงดาวคว้าถุงให้เขาก่อนช่วยลูบหลัง “ไหวไหมคะเนี่ย….มาเอนตัวมานอนบนตักดาวก่อน นั่งกับพื้นนี่แหละค่ะมา” วาคินน์นอนหัวพาดตักของอิงดาว เธอจับมือเขาไว้แน่นก่อนเปิดฝายาดมให้เขา “ดีขึ้นบ้างไหมคะ” เขาพยักหน้าทั้งที่หลับตาอยู่ “เป็นห่วงพี่ขนาดนี้เลยเหรอครับ” “ก็ไม่นิค่ะ...ดาวมีหน้าที่ดูแลพี่อยู่แล้ว..” เธอปล่อยมือเขา แต่เขากลับคว้ามือไว้แน่น “ขอจับไว้แบบนี้ก่อนรู้สึกอุ่นใจ” เขากระซิบทั้งที่หลับตา ทำเอาอิงดาวอมยิ้มแก้มแดงขึ้นทันที ก่อนหันไปมองเพื่อนที่อยู่ใกล้ ๆ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ เสียงหมิงก็ดังขึ้นจากอีกฝั่ง “อื้อ…” ทุกคนหันไปมอง “หมิง!.” อิงดาวและทอฟ้าเรียกชื่อเธอเป็นเสียงเดียวกัน หมิงนั่งก้มหน้า สีหน้าซีดลง เฟสตกใจทันที “พี่หมิง เป็นอะไร” หมิงหลับตาแน่น “เหมือนจะ…อาเจียนจริง ๆ” เฟสลุกขึ้นทันที “เดี๋ยวผมพาพี่ไปนั่งรับลมดีกว่า...ไปครับ” เขาประคองเธอให้ลุกขึ้น ก่อนจะพาไปนั่งใกล้ขอบเรือที่ลมพัดแรงกว่า อิงดาวก็รีบหยิบขวดน้ำส่งให้วาคินน์ “พี่ลองดื่มน้ำก่อนนะคะ” วาคินน์รับมา แต่สีหน้ายังไม่ค่อยดี เธอจึงขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย “ค่อย ๆนะคะ เอนตัวมาทางนี้หน่อย” วาคินน์หันมามองเธอ ก่อนจะเอนศีรษะพิงไหล่เธอเบา ๆ “ดีจังเลยมีดาวอยู่ใกล้ ๆ ดูแลพี่แบบนี้พี่รู้สึกโชคดีที่สุด” อิงดาวหน้าแดงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขยับหนี ส่วนอีกมุมหนึ่งของเรือ เฟสกำลังนั่งอยู่ข้างหมิงอย่างเป็นห่วง เขานวดแขน ถือยาดมให้เธอไม่ห่าง “ดีขึ้นไหมพี่” หมิงพยักหน้าช้า ๆ “ลมมันช่วยได้หน่อย” เฟสยกมือขึ้นลูบหลังเธอเบา ๆ “ถ้าไม่ไหวบอกผมนะ” ขณะที่บรรยากาศบนเรือเริ่มวุ่นวายเล็กน้อย ฟ้าที่นั่งอยู่ด้านหลังก็เหลือบมองไปข้างหน้า ก่อนจะหันกลับมา “ทริปนี้มีแต่คนเมาเรือหรือเนี่ย..เอ็นดูจัง” ก้องหัวเราะเบา ๆ เขาหันมามองเธอ “แล้วน้องไม่เมากับเขาหรือไง” ฟ้ายักไหล่ “ไม่ค่ะ..พอดีเก่ง” เธอตอบเขาเสียงห้วน ๆ ทันใดนั้นคลื่นกระแทกตัวเรืออีกระลอก ฟ้ารีบเอามือจับหัวก่อนพูดเบา ๆ “ทำไมเวียนหัวจัง” ก้องเหลือบมอง ก่อนจะพูดเรียบ ๆ “ไหนบอกเก่งไง.. เก่งแต่ปากสินะ” ก้องยิ้มมุมปาก แต่ก็พยายามหาทิชชู่ให้เธอ ฟ้าหันมามองทันที น้ำตาไหลจากลมในท้องที่ตีขึ้นมา “ฟ้าเป็นไงบ้าง” อิงดาวหันมาถามเพื่อน ฟ้าส่ายหน้า อิงดาวมองดูวาคินน์ที่นั่งพิงเธอ “พี่ก้องช่วยดูแลฟ้าหน่อยนะคะ” ทอฟ้าโบกมือเหมือนจะบอกว่าไม่ต้อง แต่ก้องกลับเข้าไปประคองเธอ “มานอนพักตรงนี้อย่าดื้อมากเห็นไหมว่าเพื่อนเป็นห่วงแล้ว” ฟ้าเอนตัวลงนอนบนตักของก้องอย่างจำใจ “ว่าง่ายค่อยยังชั่วหน่อย” ฟ้าถลึงตาใส่ แต่ไม่รู้ทำไม มุมปากของเธอกลับเผลอยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปกว่า 45 นาทีเรือเริ่มเทียบฝั่ง ท้อฟ้าที่นอนที่ตักของก้อง ค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นช้า ๆ “ลุกขึ้นช้า ๆ หน่อยเดียวก็วูบหรอก” ก้องพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงลึก ๆ “ขอบคุณที่ช่วยดูแลฟ้าค่ะ” เธอพูดพร้อมยกกระเป๋าจะเดินลงเรือ “เอากระเป๋ามาพี่ถือให้” “ไม่ต้องค่ะ” “ทำเก่งอีกแล้วนะ” ก้องรีบคว้ากระเป๋าของเธอก่อนจูงมือลงจากเรือไม่ปล่อยให้ฟ้าปฏิเสธอีกต่อไป หมิงที่นั่งอยู่กับเฟสด้านนอกก็ลุกขึ้นเดินตามมา “พี่ไหวไหมครับ ถ้าไม่ไหวผมอุ้มพี่เองนะ” “ไหวสิ ....ห้ามอุ้มนะเฟส หมิงอายคน” “ไม่เห็นต้องอายเลยเราเป็นแฟนกันนะ” เฟสตอบอย่างมั่นใจ “ไอ้เด็กคนนี้นี่...ก็บอกยังไม่ใช่แฟนยังจะยัดเยียดอยู่นั่นแหละ” “ก็ได้ครับ...งั้นทริปนี้ผมไม่ยัดเยียดความเป็นแฟนให้พี่ก็ได้...แต่ผมจะยัดเยียดความเป็น...ผ..” ยังไม่ทันที่เฟสจะได้เอ่ย หมวยรับปิดปากเขาไว้ทันที “นี่อย่ามาลามปามนะ...ถ้าพูดจะเลิกคุยจริง ๆ ด้วย” “ครับผมแค่หยอกเล่นเท่านั้นเอง....ใครจะกล้ายัดเยียดความเป็นผัวให้กับพี่กันครับ” “ไอ้เฟสบ้า!.” หมิงทำเสียงดุใส่เขา เฟสหัวเราะและพยุงเธอลงจากเรืออย่างปลอดภัย ส่วนอิงดาวและวาคินน์ที่นั่งอยู่ด้านในนั้น “พี่คินน์ค่ะ...ถึงแล้วนะ” “ถึงแล้วหรอ..พี่ยังมึนเลยถ้าไม่ได้ดาวคงแย่” “เลิกพูดได้แล้วค่ะ ลงเรือกันก่อน” “ครับ” เขาลุกขึ้นอย่างเชื่อฟัง ในขณะที่อิงดาวถือกระเป๋าส่วนตัว วาคินน์โน้มตัวเขาไปใกล้เธอ อิงดาวโน้นหน้าเข้าใกล้ คิดว่าเขาจะพูดอะไร ทันใดนั้นวาคินน์ก็หอมแก้เธอดังฟอด “พี่คินน์ทำอะไรคะเนี่ย คนอยู่ตั้งเยอะ...อายเขา” “พี่ก็แค่ขอกำลังใจ รู้ไหมว่าเมาเรือมันทรมานจะตาย ได้หอมแฟนสักที ชื่นใจมีแรงเดินต่อ ” “นิสัย!.” อิงดาวพึมพำก่อนที่จะเอามือแนบแก้มที่ร้อนผ่าว “ไปครับอย่ามัวแต่เขิน เพื่อนลงกันหมดแล้ว” อิงดาวหันไปค้อนให้เขา แต่วาคินน์ยังคงยักคิ้วให้อย่างกวน ๆ ก่อนดึงกระเป๋าจากมือเธอมาช่วยถือ อิงดาวเม้มปากและรีบเดินนำหน้าเขาไป วาคินน์มองกลุ่มเพื่อนที่เดินนำไปข้างหน้า ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “ทริปนี้คงไม่เงียบแน่” เขาพึมพำก่อนจะเดินตามอิงดาวไปด้วยรอยยิ้ม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more