Cravings of Yesterday [R18]

I: First Night

Danica's POV

"Omygod, Sandro!" Napakapit ako sa headboard ng kanyang kama rito sa loob ng kanyang kwarto nang maramdaman ko ang mainit niyang dila sa aking p********e.

God, he's doing it right! How did he learn all of this in just a single instruction?

Napatingin ako sa ibaba habang mahigpit parin ang pagkakahawak sa headboard ng kanyang kama. He's gripping my thighs while closing his eyes and licking my womanhood. Oh god, he's so good, so f*cking good.

"Ahhh!" Napaliyad ako nang bigla niyang ipasok ang dalawa niyang daliri sa loob ko. His long slender fingers together with his warm tongue are driving me insane.

This is the first time I let him touch me and even do nasty things with my body, but I never expected he could be this good.

Napasinghap ulit ako nang may matamaan siya sa loob dahilan upang maidilat ko ulit ang aking mga mata.

"DANNY! Are you okay?!" I gasped a huge amount of air while looking at the woman in front of me. Charity's worried face is the first thing I saw.

"Pinagpapawisan ka, binangungot ka ata." I automatically cupped my forehead and felt some sweats on it. Kaagad kong tinanggal ang makapal na comforter na tumatakip sa aking katawan atsaka inabot ang isang basong tubig sa ibabaw ng aking night-stand table.

I automatically drank the water halfway before fixing myself.

Binangungot na naman ako, isang nakakainit na bangungot kaya ako pinagpapawisan ngayon.

"You're weird, ang lamig na dito sa Paris pero nagawa mo pang pagpawisan ng ganyan. Geez, nightmares do really ruin our beauty." Napatingin ako kay Charity ng sabihin niya 'yon. "Pero infairness, and ganda mo parin kahit ganyan ang hitsura mo. How's life of having the beauty of a Gutierrez?"

Nakangisi niyang saad habang nakataas ang isa niyang kilay. Napailing na lang ako bago ko kinuha ang aking roba sa tabi atsaka 'yon sinuot.

"Being a Gutierrez sucks." Narinig ko ang pagsinghap ni Charity nang sabihin niya 'yon. Kaagad naman akong nagtungo sa loob ng aking banyo atsaka naghilamos ng mukha.

Charity is still with me here, at mas pinili niyang samahan ako sa apartment ko rito kesa ang umupa ng sarili niyang apartment. She just wants to stick with me the entire time I'm here in Paris.

"Omygod, bakit mo nasabi 'yan Danny-girl? A lot of people praised you for being a Gutierrez! Kilalang-kilala ang pamilya mo at lalong-lalo ka na sa Fashion Industry! Kaloka ka." I took my face towel on the side and gently dab it to dry my face before facing Charity.

"Exactly, that's why being a Gutierrez sucks. I no long have privacy and I've been a lot of pressure for being the only woman born as a Gutierrez... well, of course except for my cousin Maximillian, masyado pa siyang bata kaya hindi pa nakatutok sa kanya ang camera." Nilagpasan ko si Charity atsakaa nagtungo sa vanity table ko upang suklayin ang aking buhok.

I took my brush and gently comb the tip of my hair first before combing from the roots. That's a healthy technique in brushing the hair to avoid tangling and unnecessary hair falls.

"Well, may punto ka rin naman pero duh! Danny, I know you can handle them really well! Ikaw pa? You're smart, wise, talented, and gorgeous!" Napairap ako sa sinabi ni Charity atsaka siya ningitian sa harap ng salamin.

She's behind my back while looking at me with a wide smile on her face. Awtomatiko kong hinawakan ang kanyang kamay na nasa ibabaw ng aking balikat. No question why Charity is my best friend.

Kinuha niya ang suklay mula sa akin at siya na mismo ang nagsuklay ng buhok ko. Kinuha ko naman ang sunscreen sa tabi atsaka naglagay sa aking mukha.

"Thanks, Cha. You never failed to make me feel happy."

"I always got your back, Danny." Nakangiti niyang wika habang patuloy na sinusuklayan ang aking buhok.

NAPATINGALA ako sa malaking airport na nasa aking harapan habang hawak-hawak ko ang aking luggage at isang designer bag.

God, do I really have to do this?!

Tumalikod ako sa airport atsaka nakabusangot ang mukhang tinignan si Charity sa may di kalayuan habang yakap-yakap ang sarili na may malawak na ngiti sa labi.

“Go, Danny! Fly back home!” I rolled my eyes in annoyance and stamped my feet once.

“Hindi ba pwedeng mag-extend muna ako rito sa Paris?! Come on, Charity, kakabalik ko lang rito nong nakaraang linggo—!”

“No! Just go Danny-girl!” Itinaas niya ang kanyang telepono atsaka ipinakita sa akin ang screen kung saan nakadraft na doon ang audio at nakalagay na ang email ni Sandro.

F*ck!

“I won’t ever forget this betrayal!” Sigaw ko sa kanya bago inis na sinuot ang aking shades.

Narinig kong tumawa si Charity atsaka iniwagayway ang kanyang telepono sa ere.

“Bye, Danny! See you soon!”

“You better delete that!” Nilingon ko siya sa aking balikat sabay duro sa kanya.

“Of course! You got my word!” Nagpalabas ako ng hangin sa ilong bago inis na nagmarcha sa loob ng taxi habang hawak-hawak ang aking passport at ticket.

My sudden trip back to the Philippines was all covered by Charity. Dahil siya naman ang may gusto talaga ne’to, pwes siya ang gagastos ng lahat.

Hindi man lang ito nagreklamo sa laki ng babayaran niyang plane ticket. Kung sa bagay, ang yaman-yaman naman nong babaeng

yon eh.

"Ma'am, would you like some coffee or tea?" Napatingin ako sa isang matangkad at magandang flight attendant nang may itanong ito sa akin.

"A tea will do." Ningitian niya ako bago umalis.

First class ang pinili ko kaya komportable lang ako rito, makakatulog pa ata ako ng maayos dito sa loob. Habang naghihintay ako na dumating ulit yung babae, bigla akong nakaramdam ng pagtawag ng kalikasan kaya tuluyan na akong tumayo atsaka nagtungo sa banyo.

I'm on my way towards the bathroom when some random guy unintentionally hit my arm which caused me to look up to him.

"A sorry will do." Inunahan ko na ito kaagad habang suot-suot ko parin ang aking shades. Teka nga lang, ba't suot ko pa 'to?

"Of course, I'm sorry, miss." Malalim ang boses ne'to habang nakatingin sa'kin ng deretso.

Muntikan ko ng ibaba ang aking suot na salamin upang mas titigan ang gwapo niyang mukha. Panandalian ko naman itong tinignan mula ulo hanggang paa.

He's tall, smells good, masculine, and gorgeous. Halata sa suot ne'tong itim na coat ang malaki niyang pangangatawan. He seemed matured as well, you know, a man older than me vibes.

Kaagad itong tumalikod atsaka naglakad pabalik sa kanyang pwesto. Sinundan ko ito ng tingin hanggang sa tuluyan itong umupo sa dulo. Hmm, first class din ang kinuha niya, halatang mayaman din at may ikabubuga.

Ngunit kaagad din akong napailing bago tuluyang pumasok sa loob ng banyo. No matter how many guys I find attractive, I think no one could ever replace him.

“DANICA?!” Gulat na wika ni Mom nang makita niya akong pumasok na lang bigla rito sa loob ng among bahay.

Gosh, I missed this place.

“Darius! Our daughter is here! Danica’s here.” I saw how she automatically rose up from her chair and ran towards me.

Nakita ko naman kung paano naibitawan ni Dad ang hawak-hawak niyang dyaryo habang nakatingin sa akin. Nanatili pa sa ere ang isa niyang kamay habang hawak ang isang tasang kape.

Dad really make a funny face when he’s surprised.

“Danny!” My mom gave me a tight embrace which made me hugged her back in an instant.

Pagkatapos non ay si Dad naman kaagad ang yumakap sa akin. Sa isang idlap lang ay parang gumaan kaagad ang aking pakiramdam habang yakap-yakap sila.

My tiredness suddenly vanished into thin air.

May narinig akong pagkahol ng aso dahilan upang mapatingin kaagad ako sa isang direksyon kung saan yun nanggagaling.

I gasped before kneeling unto the floor when I saw two corgi running towards my direction.

“Cloud! Sky!” They barked and immediately licked my face. They are very friendly even if they just met me for the first time.

“How old are they, dad?”

“2, they just turned 2 last week, Danny.” Kaagad akong napangiti habang hawak-hawak ko silang dalawa.

Mom and Dad bought these two dogs for me. Pero dahil nga hindi ako umuuwi rito, ngayon lang nila ako nakita.

“Hello, babies. I am your mommy.” Kaagad ko silang kinarga atsaka umupo sa malaking sofa rito.

“Danny?”

“Yes, mom?”

“What’s with the sudden arrival? Hindi mo man lang pinaalam sa amin na uuwi ka. At least me and your dad can prepare something for you.” Kaagad kong inilapag sa sahig ang dalawa kong alaga para hayaan silang dalawa na maglaro.

“I, uhm…” paano ko ba sasabihin sa kanila na napilitan lang akong umuwi dahil sa pinanggagagawa ni Charity sa akin?

“I missed home so…” palihim akong napalunok bago pasimpleng tinanggal ang suot kong coat dahil unti-unti ko ng nararamdaman ang klima ng Pilipinas.

“So, I decided to go back here and surprise you.” Dagdag ko pa bago sila ningitian. Nakita ko naman kung paano sila napangiti sa aking sinabi.

Dad smiled and that’s important. It means I convinced them, especially him.

Bigla na lang ako nakaramdam ng antok dito sa aking kinauupuan lalo na’t sumandal ako. Sleeping in the couch might be the best idea to do right now.

“Danny? Why won’t you go to your room, sweetie?”

“No mom, the couch feels nice. Can I sleep here?” Humiga na ako atsaka kinuha ang isang throw pillow bago ko ito inunan.

“Of course!” Unti-unti ko ng pinipikit ang aking mga mata.

Dad closed the doors and windows to turn on the aricondition while Mom properly covered my body with the blanket.

“Rest well, anak.” She whispered before kissing my forehead.

HINDI ko alam kung bakit at kung paano ako napunta rito sa maingay at medyo madilim na lugar. I just found myself driving towards this place after receiving a sudden phone call from a friend.

Oh well, ano pa nga ba ang magagawa ko? Hindi ako tatanggi sa isang party.

"Danny!"

"Harper!" Sigaw ko nang makita ko na ang aking kaibigan. Isang mahigpit na yakap ang kaagad niyang sinalubong sa akin sa oras na magkalapit kaming dalawa.

"God! Kung hindi ka nakita ng isang common friend ko sa airport, hindi ko malalaman sa nakabalik ka na pala!" Sigaw niya sa gitna ng malakas na tugtog dito sa loob ng club.

"I'm really sorry about that, wala naman talaga sa plano ko ang umuwi kaagad ngayon," sabi ko sa kanya sabay ngiti rito. Totoo naman talaga, kagagawan lang 'to ni Charity.

She flipped her gorgeous hair before rolling her eyes on me.

"Yeah right, I know, sobrang busy mo sa career mo girl. Pero buti na lang at umuwi ka ngayon, saktong-sakto nagkayayaan ang mga kaibigan natin." She then grabbed my hand before pulling me towards the VIP lounge area.

Harper is my friend in modelling. Sa pagmomodelo ko lang din siya nakilala rito sa Pilipinas, she's a local model but it doesn't change the fact that she can slay anything she's wearing.

Morena ang kutis niya, balingkinitan ang katawan, may mahahabang biyas, at maganda rin. You know, just a typical feature of a model.

"Everyone! Danica is here!" She immediately announced to the crowd the moment we got there. Kaagad namang napatingin sa direksyon ko ang mga tao rito sa VIP lounge nang sabihin 'yon ni Harper.

I immediately went to the pack and socialize. Some of the faces are familiar and some are not, pinakilala ako ng ilang mga bagong naging kaibigan nila rito na kaagad ko namang kinausap din.

One of the best traits I had is that I'm a friendly person. Extrovert ako at sobrang dali lang para sa'kin ang makipaghalubilo. I can also adjust myself instantly depending on the person I'm talking with.

I'm a friend of all. Kaya ganon na lang kadami ang nakakakilala sa'kin at ganon din ang mga kakilala ko.

"Danny!" Napatingin ako kay Harper nang tawagin niya ako. "Come over here for a minute," dagdag pa niya.

I looked at the man I'm talking with ang excused myself for a while which he politely accepted.

"Yeah? What is it? I'm talking with a man, Harper." Natatawa kong saad sa kanya. Kaagad niyang hinawakan ang aking kamay bago hinila papalapit sa kanya.

"I know, but there's someone I wanted you to meet. Hindi ka magsisisi sa kanya, I swear! He's everything you wanted." Excited niyang saad dahilan upang mapailing ako.

Heto na naman tayo sa pareto-reto niya.

"Talaga lang ha? Just make sure he's EVERYTHING I wanted, Harper." Natatawa kong saad habang hawak-hawak sa isa kong kamay ang aking inumin.

She nodded like a child before pulling me towards a certain place.

"Noah!" Harper called the man's name who is facing his back against us. Unti-unti itong humaharap sa amin habang may hawak din na inumin sa kanyang kamay.

He's wearing all black. The moment he faced us, I almost gasped when I saw his entire face.

I knew this man!

"Noah, this is my friend, Danica. And she's single!" Natutuwang saad ni Harper sa aking gilid. The tall and masculine man stare at my face before saying something.

"It was you, right?" Aniya habang nakatingin ng deretso sa aking mga mata.

"Wait, kilala niyo ang isa't-isa?" My eyes are glued on the man standing in front of me.

"I met her in a plane." Napalunok ako. Siya nga 'yon, siya yung lalakeng nabangga ko sa eroplano bago ako magbanyo.

The man named Noah extended his arms on me.

"Nice to meet you, Danica," he said before flashing a little smile on me. Siniko ako ni Harper sa gilid dahilan upang awtomatiko kong tinanggap ang kanyang kamay.

"Nice to meet you too, Noah." I smiled at him because why the hell not? He's attractive and nice.

"Sandro! You're finally here, man!" I stiffened when I suddenly heard someone's very familiar name in a distant. Awtomatiko akong napalingon sa aking likuran atsaka hinanap kung saan nanggaling ang boses na 'yon.

My eyes went directly to the opposite VIP lounge area, a few meters away from us.

"Uhm, Danny? Are you alright?" Ngayon ko lang napansin na nakahawak parin pala ang aking kamay kay Noah ngunit ang aking buong atensyon ay wala na sa kanya.

"Y-Yes, I'm sorry. Will you just excuse me for a minute? I need to use the bathroom." I smiled at them before waving my hand at Noah.

The nice guy smiled at me before I turned my gaze to the other part of the area.

Sa pagbaba ko ng hagdan, hindi ko maiwasang pagmasdan ang kabilang VIP lounge, nagbabakasaling may makita akong isang tao roon.

Ngunit tuluyan na lang akong nakababa pero hindi ko man lang nakita ang hinahanap ko.

I sighed before walking towards the bathroom.

Jetlag lang siguro 'to, kung ano-ano na lang kasi ang iniisip ko. How the hell would Sandro enter this place? He hates crowds and loud music. There's no way Sandro will be here.

Or maybe he is...

Napatigalgal ako aking kinatatayuan nang may makita akong isang matangkad, moreno, at makisig na lalakeng nakatayo sa aking harapan.

I gasped and I suddenly don't know what to f*cking do.

This is not happening... Tell me this is not real...

Masyado pang maaga para makita ko ulit siya. Hindi pa ako handang kausapin siya at harapin ito. The man was just standing against the doorframe of women's comfort room. Habang ako naman ay naestatwa sa aking kinatatayuan.

He's not looking at me, he's looking straight into the women's bathroom while crossing his masculine arms.

What is he doing there? T-Tsaka paano ako makakapagbanyo kapag andiyan siya?!

Bahala na! I'll walk pass him and act as if I never saw him. Hindi ko siya lilingunin at dederetso lang ako sa loob upang magbanyo. I'll act as if he's not standing right there!

Napalunok ako bago ko inihakbang ang aking paa ngunit napahinto rin ako kaagad nang may isang babaeng lumabas doon. I saw how Sandro smiled before taking the woman's hand.

Napatigalgal ako sa aking kinatatayuan habang nakatingin sa kanila. They were just a few steps away from me but there they are, standing as if they have their own world.

And then just like that, he smiled.

Sandro just smiled at a random woman I never knew about. Isang ngiti lang ang ginawa niya pero bakit ganon? Bakit parang may iba akong nararamdam?

Siya ba talaga 'to?

"Thank you for accompanying me here, Sandro." Yeah, siya nga... The lady just called out his name.

"Don't mention it. I can't just let you walk through the crowds of men, Olivia." The girl smiled at him even wider and squeezed his hand. Alam kong maingay rito pero rinig na rinig ko parin ang boses niya.

Sandro's voice echoed throughout my system.

"Danica?" Noah's voice suddenly popped out behind me. Nang makita kong lilingon na silang dalawa sa gawi ko, kaagad kong hinarap si Noah mula sa aking likuran atsaka ito kinuwelyuhan.

I grabbed him before pinning against the wall and kissed him. Halatang nagulat ang lalake sa aking ginawa ngunit naramdaman ko ring hinalikan niya ako pabalik habang ang kanyang kamay ay nakahawak sa maliit kong bewang.

Noah and I made out until Sandro and that girl named Olivia walked past us.

Nang maramdaman kong wala na ang presensiya nilang dalawa don na ako tuluyang nanghina at ilang beses na napalunok. He never saw me, Sandro walked past me, yet he never saw my face. Buti na lang at madilim ang lugar na 'to, hindi niya kaagad kaming mamumukhaan kung sakaling mapatingin man siya sa direksyon namin.

This is good... This is just great...

"Danica? Are you alright?" Kaagad na bumakas ang pag-aalala sa boses ni Noah nang makita akong nakayuko habang hawak-hawak parin ang kanyang kwelyo.

"Do you like me?" I asked out of nowhere.

"What?"

"Don't make me repeat myself."

"Of course, I mean, you're beautiful and nice so yeah. I like you as a woman." Noah said which made me look at him.

I just know his name and yet here I am kissing him again, trying to erase the scene I witnessed earlier.

This is just my first night back in this country yet here I am, thinking of leaving again.