ใต้เงาแห่งจันทรา

ตอนที่ 3 ความปรารถนา

อีกมุมหนึ่ง

ชายผมดำที่แต่งกายเต็มยศพึ่งวิ่งมาถึงปราสาทอย่างรีบร้อน เขารีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องของลูกชายอันเป็นที่รักแม้ว่าเขาจะรู้อยู่เต็มอก ว่าเขาคงจะมาไม่ทัน ทั้งที่เขารีบปลีกตัวออกมาจากงานทันทีที่รู้ข่าว แต่เขายังมีความหวังว่าอาจจะทันก็ได้

เขาเปิดประตูพรวดเข้าไปในห้อง เห็นเข้ากับข้ารับใช้ที่กำลังคุกเข่าก้มหน้าลง พร้อมกับร้องไห้เสียใจ

“ออกไปให้หมด” เขาพูดเสียงเย็นยะเยือกกับข้ารับใช้ ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นดาร์กลอร์ด ไททัส กำลังอดกลั่นความเสียใจและความโกรธ เขารู้ว่าข้ารับใช้พวกนี้แสดงให้เขาเห็นเท่านั้น พวกเขาไม่ได้จริงใจเลยแม้แต่น้อย และไททัสเชื่อว่าเซเวียร์เองก็คงไม่อยากเห็นการเสแสร้งเหล่านีัเช่นกัน

ไททัสก้าวเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงพร้อมกับมองใบหน้าของลูกชายที่นอนหลับตาพริ้มด้วยดวงตาที่สั่นเครือ ใบหน้าที่สวยราวนางฟ้าและผมสีขาวที่ปล่อยยาวตรงพาดอยู่บนหมอน แม้ว่าร่างนี้จะไม่มีชีวิตแล้ว แต่ยังดูดีและมีชีวิตชีวามาก ไททัสดูออกว่าเซเวียร์ได้จากไปด้วยความยินดี และไม่ได้ทรมาน เขานั่งลงที่เตียงข้างๆร่างไร้วิณญาณอย่างใจเย็น พร้อมกับเอามือบางๆของเซเวียร์ขึ้นมาจับไว้

“เซเวียร์ พ่อขอโทษ ที่พ่อมาไม่ทัน” ไททัส พูดขึ้นด้วยแววตาที่เศร้า และกำลังมีของเหลวเอ่อนองขึ้นมาที่ดวงตาทั้งสองข้าง

“พูดกับพ่อสิ ว่าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ บอกกับพ่ออีกครั้งสิ…เซเวียร์…” ของเหลวเอ่อล้นไหลลงมาที่แก้มของเขาอย่างห้ามไม่ได้

ไททัสคิดในใจ ว่าหากเขามาทัน เขาจะหาทางช่วยชีวิตน้อยๆนี้ไว้ให้ได้ แต่พอมาเห็นใบหน้าที่จากไปแล้วแต่ยังคงมีรอยยิ้มบางๆอยู่นี้ ทำให้ไททัสรู้ว่า การมีชีวิตอยู่คงไม่ใช่สิ่งที่เซเวียร์ต้องการอีกแล้ว แม้เขาจะเห็นการตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่ทำให้เขาเสียน้ำตา มีเพียงครั้งนี้เท่านั้นที่เขาแทบไม่สามารถคุมตัวเองได้เลย

“เซเวียร์!!!....” เสียงหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตู ทำให้ผู้เป็นพ่อปาดน้ำตาที่แก้มแล้วหันไปมอง นั่นคือลูกชายคนโตของเขาเอง แอรอน

ไททัสลุกขึ้นจากเตียง เมื่อเห็นว่าแอรอนกำลังเดินเข้ามาด้วยความตกใจและเสียใจมาก และด้วยความที่เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าเขาจึงสามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เป็นอย่างดี แอรอนเดินไปที่เตียงพร้อมกับทรุดตัวคุกเข่าลงที่ข้างเตียงของเซเวียร์

“ทำไม…ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะท่านพ่อ ไม่ใช่ว่าเซเวียร์จะอยู่ได้เกือบ200ปีไม่ใช่เหรอ นี่พึ่งจะแค่100 ปีเอง ทำไมเซเวียร์ถึงได้…” แอรอนค่อยๆเลือนมือที่กำลังสั่นเทาไปลูบแก้มของเซเวียร์อย่างเบามือ ดวงตาของเขามีน้ำตาไหลออกมาเป็นสาย ตอนที่แอรอนรู้ข่าวเขากำลังเดินทางกลับมาพอดี แต่ก็ไม่สามารถมาทันได้ทัน

“เซเวียร์เป็นนีโอไนท์ที่ไม่มีผลังเลย ก็ไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดาคนนึง ก็แค่ร่างกายไม่แก่ลงเท่านั้น” ไททัสพูดด้วยสายตาที่เจ็บปวด เพราะเซเวียร์เป็นเด็กที่เขาเจอและช่วยชีวิตไว้ ครั้งแรกที่เห็นดวงตาน้อยๆที่อยากมีชีวิตอยู่คู่นั้นมองมาที่เขา ไททัสก็ได้หลงรักลูกคนนี้เข้าแล้ว แต่เพราะไททัสมีตำแหน่งที่สูง หากให้ความสำคัญหรือไปมาหาสู่กับเซเวียร์มากเกินไป อาจจะทำให้เซเวียร์โดนพี่ๆที่เป็นไนท์คิงและเทียร์ไนท์รังแกได้ เขาจึงได้แต่แอบมองดูเซเวียร์อยู่ไกลๆ แล้วเซเวียร์ยังเป็นเด็กที่รู้ความ ไม่เคยก่อเรื่องให้ผู้เป็นพ่อลำบากใจ จึงทำให้ไททัสยิ่งรักเซเวียร์มากขึ้น เพราะปกติไนท์วอล์กเกอร์ที่ขยายพันธุ์โดยการกัด จะไม่มีความรู้สึกรักหรือผูกพันกับลูกๆเลย ซึ่งไม่ใช่กับเซเวียร์

“มันต้องมีวิธีสิ…..” ไททัสมองดูแอรอนด้วยความสงสาร เขาเป็นคนกีดกันทั้งสองคนให้อยู่ห่างกันโดยส่งแอรอนไปอยู่ที่อื่น ก็เพื่ออยากจะให้แอรอนเข้มแข็งและไม่มีจุดอ่อน เพราะเขาต้องการให้แอรอนเป็นดาร์กลอร์ดคนต่อไป และที่แอรอนกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อหลับมารับตำแหน่งดยุค แต่สุดท้ายมันก็ไม่เป็นผลความรักที่แอรอนมีให้เซเวียร์มันมากเกินกว่าที่ระยะทางจะตัดขาดได้ ไททัสเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆปล่อยให้แอรอนอยู่กับร่างของเซเวียร์เพียงลำพัง

แอรอนลุกยืนขึ้นข้างเตียงของเซเวียร์ พร้อมกับทอดมองไปที่ร่างนั้นด้วยความหวัง แอรอนพลางคิดในใจว่าหากเขากัดที่คอของร่างนี้ แล้วส่งสายเลือดให้ เซเวียร์อาจจะพื้นขึ้นมาและมีชีวิตอยู่ต่อก็ได้

แอรอนโน้มตัวลงไปใช้ฟันบนที่แหลมคมทั้งสองข้างเจาะลงที่ต้นคอของเซเวียร์พร้อมกับส่งสายเลือดเข้าไปในร่างกายนั้น

“นายกำลังทำอะไรน่ะ!!”เสียงทุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นที่ประตู ซึ่งเป็นเพื่อนของเขาเอง ควินน์ แอรอนถอนฟันออกจากเซเวียร์แล้วยืดตัวขึ้น ก่อนจะหันมาหาควินน์โดยที่รอบริมฝีปากเต็มไปด้วยเลือด ควินน์มองไปที่แอรอนด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ว่าแอรอนจะรักเซเวียร์ขนาดนี้ เขารู้ว่าสิ่งที่แอรอนทำมันคืออะไร แต่มันไม่สามารถมีผลต่อคนตาย หรือว่าเผ่าพันธุ์เดียวกันได้ แต่แอรอนก็ยังทำลงไป ซึ่งมันไม่ต่างอะไรกับคนโง่เลย เพราะทุกครั้งที่ถ่ายทอดสายเลือดออกไปสู่ร่างอื่นจะทำให้หมดแรงละจะใช้ผลังไม่ได้นานถึง1เดือน

“รออีกนิด…เดี๋ยวเซเวียร์ก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว” แอรอนหันกลับไปมองร่างเซเวียร์อย่างมีความหวัง

“เซเวียร์หมดอายุไขแล้ว นายตั้งสติหน่อยสิแอรอน”

“นั่นสินะ…แล้วทำไมนายไม่เรียกหมอมาให้เร็วกว่านี้!! บอกฉันให้เร็วกว่านี้ก็ได้!!! อย่างน้อยฉันจะได้มาทัน…” แอรอนหันไปกระชากคอเสื้อของควินน์ แล้วเขย่าไปมา แต่ควินน์ก็ไม่สะเทือน คนที่ส่งข่าวให้แอรอนก็คือควินน์ ซึ่งควินน์เองก็คิดว่าน่าจะทัน แต่ไม่นึกเลยว่าเขาที่พึ่งเจอเซเวียร์เมื่อวาน มาวันนี้กลับได้เห็นเพียงร่างไร้วิณญาณเท่านั้น

“ใครจะรู้ว่าเซเวียร์จะอดทนเก่งขนาดนี้ เมื่อวานเซเวียร์ยังดีๆอยู่เลย ฉันเองก็ไม่คิดว่าเขาจะจากไปเร็วแบบนี้” ควินน์พูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ ตัวเขาเองก็รับไม่ได้ในการจากไปของเซเวียร์เหมือนกัน เพราะเขาก็ได้หลงรักเซเวียร์มานานแล้ว แต่เพราะแอรอนฝากฝังให้เขาช่วยดูแลเซเวียร์ เขาจึงได้มาเจอเซเวียร์บ่อยๆ โดยการใช้ข้ออ้างว่ามารับรอยซ์ ควินน์มองออกว่าแอรอนรักเซเวียร์มากจนดูไม่เหมือนความรักของพี่น้อง แต่ว่าทุกครั้ง ที่เซเวียร์มองมาที่ควินน์ จะมีความประหม่าปนอยู่ นั่นแสดงให้เห็นว่าเซเวียร์มีใจให้เขานั่นเอง เขาจึงไม่เคยเข้าหาเซเวียร์เลย

“ยังไงตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วจริงๆ…” แอรอนพูดเบาๆก่อนจะล้มลงและสลบไป ควินน์จึงประคองร่างของแอรอนไว้ เขาใช้สายตาทอดมองไปยังร่างที่นอนอยู่บนเตียงนั้นอย่างเสียใจ เพราะเขาไม่เคยทำตามความรู้สึกของตัวเองเลยสักครั้ง มีเพียงเมื่อวาน ที่เขาเผลอทำลงไปเพราะเขาไม่เคยเห็นเซเวียร์มีสีหน้าที่อิดโรยขนาดนั้นมาก่อน เมื่อวานก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้อง เขายืนมองเซเวียร์ที่กำลังมองไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่า บ่งบอกว่าเซเวียร์เตรียมใจที่จะจากไปแล้ว เขาลังเลที่จะบอกว่าชอบออกไป เพราะรู้ว่าถ้าเขาพูดไปมีแต่จะทำให้เซเวียร์จากไปโดยที่มีเรื่องคาใจ เขาจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรแล้วเดินจากไปเงียบๆ ควินน์คิดในใจว่าถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็ยังคงจะเลือกแบบเดิม

ในห้วงความฝัน

“นี่ฉันกำลังอยู่ที่ไหน”

ฉันมองไปรอบๆ ที่นี่ไม่มีอะไรเลย เป็นพื้นที่สีขาวที่มีหมอกสีขาวล้อมรอบตัวฉัน

“เซเวียร์…” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงที่คุ้นเคย ฉันรีบหันไปดูด้วยความตกใจปนดีใจ

“รอยซ์….” ชายหนุ่มที่ฉันคุ้นเคย กำลังปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉัน ท่ามกลางหมอกสีขาวที่ล้อมรอบตัวเราสองคนไว้ ฉันพูดออกมาเสียงเบาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“นายบอกจะรอฉันไง ทำไมไม่รอฉันล่ะ” รอยซ์เดินเข้ามากอดฉันเอาไว้พร้อมกับสะอื้นร้องไห้จนตัวสั่น

“ฉันขอโทษนะ รอยซ์” แล้วฉันก็มีน้ำตาเอ่อนองขึ้นมาก่อนจะไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้ ฉันกอดรอยซ์กลับ เราสองคนกอดกันและร้องไห้ไปพร้อมกัน

“นายจำได้มั้ย ฉันเคยบอกว่าอยากให้นายได้ใช้ชีวิตเหมือนฉันบ้าง” รอยซ์คลายกอดออกแล้วปวดน้ำตาก่อนจะมองมาที่ฉัน ฉันมองหน้ารอยซ์ด้วยความงุนงง

“ฉันจำได้” ฉันตอบ รอยซ์เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาที่แก้มของฉันเบาๆ เขากำลังมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้ม ฉันนึกว่าจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มนี้อีกแล้ว ถ้านี่เป็นแค่ภาพในจิตนาการ ฉันก็อยากจะอยู่แบบนี้ไปนานๆ

“ตอนนี้ฉันจะพานายไปใช้ชีวิตที่ฉันพูดถึง ฉันอยากให้นายมองดูโลกที่ฉันมองเห็น ไม่ใช่จากสิ่งที่ฉันเล่าให้นายฟัง แต่จากดวงตาของนายเอง นายยินดีไปกับฉันไหม” รอยซ์ยิ้มอย่างอ่อนโยน พร้อมกับจับมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้ ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่รอยซ์พูด แต่ฉันก็พร้อมและยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับรอยซ์ แม้ว่ามันจะเป็นแค่ความฝันก็ตาม

“ฉันยินดี” ฉันและรอยซ์สบตากันพร้อมกับยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

“นี่แหละคือความปรารถนาของฉัน ขอบใจนะเซเวียร์ ฉันจะจดจำนายตลอดไป” รอยซ์เอื้อมมือมาจับที่แก้มของฉัน ก่อนที่ร่างของรอยซ์จะค่อยๆลอยขึ้น

“นี่มันอะไรกัน…นายจะไปไหน ไม่ใช่ว่าเราจะอยู่ด้วยกันหรอกเหรอ..” ฉันจับมือของรอยซ์เอาไว้ แต่รอยซ์ยังคงยิ้มมาให้ฉันและลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ร่างกายของเขากำลังโปร่งแสง เหมือนเขากำลังจะหายไป

“ลาก่อนนะ เซเวียร์ เพื่อนรักของฉัน”

“ไม่นะ! รอยซ์…ไหนนายบอกจะพาฉันไปดูโลกของนายไง อึก….นายพาฉันไปด้วยสิ ฮือออ” ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ มือของรอยซ์ที่ฉันจับไว้มันกำลังโปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ และกำลังจะสลาย ฉันพยายามยืดตัวให้สูงที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่รอยซ์กลับยังคงยิ้มมาให้ฉัน แล้วรอยซ์ก็ค่อยๆมลายหายไปกับอากาศ

“ฮืออออ ทำไม! อึก… ไหนนายบอกจะพาฉันไปด้วยไง.. ฮือออ…กลับมาพูดให้รู้เรื่องเลยนะ…ฮืออออ” ฉันทรุดลงร้องไห้กับพื้น ฉันไม่รู้เลยว่าที่เจออยู่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่ฉันยังคงร้องไห้ออกมาไม่หยุด ถ้ามันเป็นความฝันทำไมมันถึงได้เจ็บปวดแบบนี้ แล้วฉันต้องทำอย่างไรต่อไป

ฉันอยากจะใช้ชีวิตอย่างที่นายบอกร่วมกับนาย จริงๆนะ รอยซ์…

ณ.คฤหาสน์

ฉันรู้สึกเหมือนว่ามีมือคู่หนึ่งกำลังกุมมือของฉันเอาไว้ ฉันได้กลิ่นบางอย่างที่คุ้นเคย มันคือกลิ่นของรอยซ์ หรือมือที่กำลังกุมมือฉันอยู่คือมือของรอยซ์ ฉันพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เหมือนร่างกายมันไม่มีแรงเลย แต่ฉันก็พยามฝืนมัน เพื่อจะได้มองหน้ารอยซ์อีกครั้ง ฉันค่อยๆมองเห็นเพดานที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะเหลือบตาลงเห็นศรีษะของคนที่กำลังก้มหน้าลงพร้อมกับกุมมือฉันอยู่ เค้ามีผมสีดำ….

“รอยซ์…..”ฉันเค้นเสียงของตัวเองพูดออกไป แต่ก็มีเสียงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น คนที่กำลังก้มอยู่ข้างๆเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจ เผยให้เห็นใบหน้าของควินน์ ทำไมถึงเป็นเขา… ควินน์กำลังมองมาที่ฉันด้วยความตกใจและความเศร้า ทำไมเค้ามาอยู่ที่นี่