ตอนที่ 10 "ท่านพี่"

2783 Words

มับ! จู่ๆเกรย์ก็เดินมาย่อตัวลงตรงหน้าฉันแล้วใช้มือข้างหนึ่งจับคางของฉันให้เงยขึ้น ฉันตกใจ แต่นั้นทำให้ฉันเห็นใบหน้าของเขา เพราะตอนนี้ไม่มีผ้าปิดใบหน้าไว้ เขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมาก ใบหน้าขาวเนียน เข้ากับดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขามากเลย เขาไม่ได้สบตาฉัน แต่กำลังใช้สายตามองไปที่รอยเลือดพร้อมกับใช้ผ้าสีดำเช็ดเลือดของมอนส์เตอร์ที่เลอะอยู่บนใบหน้าของฉันอย่างตั้งอกตั้งใจ “นี่…” ฉันก็ไม่รู้จะพูดคำไหนออกมาดี หรือว่าเลือดของมอนสเตอร์จะมีพิษนะ “พวกนาย!!! เป็นไงบ้าง!!!” อาร์เชอร์วิ่งออกมาจากป่า ตรงมาที่พวกเราด้วยท่าทางร้อนใจ ก่อนจะมีสีหน้าแปลกใจที่เห็นเกรย์อยู่ในท่านี้กับฉัน เกรย์ก็ไม่ได้สนใจอาร์เชอร์ยังคงมองสำรวจใบหน้าของฉันด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด ก่อนจะปล่อยมือออกจากคางฉันพร้อมกับลุกขึ้นยืน แล้วหันหน้าไปทางอื่น “ฉันรีบมาเร็วที่สุดแล้วนะ ดีนะพวกนายยังปลอดภัยดี ว่าแต่…เมื่อกี้พวกนายทำอะไร” ถึงเขาจะรีบวิ่งมาเพราะเป็นห่วง แต่ก็สงสัยสิ่งที่เห็นเมื่อกี้สินะ “เลือดมอนสเตอร์กระเด็ดโดนหน้าฉัน เกรย์ช่วยเช็ดออกให้” ฉันตอบนิ่งๆพร้อมกับยืนขึ้นแล้วใช้เอาดาบรูดที่แขนเสื้อเพื่อเช็ดเลือดที่ติดดาบออก ก่อนจะเก็บมันเข้าฝักเหมือนเดิม “ไหนดูสิ เช็ดหมดหรือยัง” อาร์เชอร์รีบก้าวเข้ามาหาฉันก่อนจะจับคางฉันแล้วหันหน้าของฉันไปซ้ายทีขวาที “หมดแล้ว” ฉันสะบัดหน้าออกจากมือของของอาร์เชอร์แล้วถอยออกมาเล็กน้อย ฉันไม่ชอบให้ใครมาจับตัว ส่วนที่ยอมให้เกรย์จับเมื่อกี้ เพราะเขาก็แค่มีเจตนาดีแค่นั้น “ดูแล้วก็ไม่มีจริงๆ เลือดของมอนสเตอร์น่ะ จะมีรังสีปนอยู่มาก ถ้าเข้าไปในร่างกายมากเกินไปก็อาจจะเป็นอันตรายได้” อย่างนี้เองสินะ ถึงว่าทำไมเกรย์ถึงได้มีสีหน้าตกใจและจิงจังขนาดนั้น ฉันไม่รู้เลย… ฉันหันไปหาเกรย์เพื่อจะขอบคุณเขา แต่กลับไม่เห็นเขาอยู่ตรงนี้แล้ว แล้วฉันก็เข้ามาในเมือง พวกเราแยกย้ายกันไปประจำจุดที่แต่ละคนได้รับมอบหมาย ซึ่งจะเป็นที่สูงเช่นบนดาดฟ้า หลังคา และ บนเสาสัญญาณ แต่ละจุดจะอยู่ห่างกันตามระยะของการสัมผัสของแต่ละคน ส่วนฉันได้มาอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูง ระหว่างนี้ก็จะคอยสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์ ซึ่งจะมีกลิ่นอายผลังต่างจากมนุษย์ ตรงจุดที่ฉันอยู่ไม่มีมอนสเตอร์ตัวใหญ่โผล่มาเลย มีเพียงหนูท่อ ไม่ก็แมวเท่านั้น ฉันก็คอยใช้ผลังจัดการ แค่ปล่อยผลังออกไปนิดเดียว พวกมันก็ตายกันแล้ว ฉันกำลังทอดมองลงไปยังเมืองที่เงียบสงับเพราะผู้คนในเมืองกำลังหลับพักผ่อน ครั้งหนึ่งฉันก็เคยอยู่ที่เมืองนี้ เรียกว่าเมื่อ2ชาติก่อนก็ได้มั้ง ฉันเป็นเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพราะฉันเข้าไปช่วยเด็กคนอื่นในตึก ขณะกำลังมีระเบิดหล่นลงมา ฉันช่วยเด็กคนอื่นเอาไว้ได้ แต่ฉันกลับถูกซากตึกที่ถล่มทับร่างไว้ ฉันแค่ว่าคงไม่รอดแล้ว ไม่นึกเลยว่าฉันจะมีอายุอยู่ต่อมาอีกร้อยกว่าปี เพราะไนท์วอล์กเกอร์ ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านพ่อเป็นยังไงบ้าง เขายังสบายดีอยู่หรือเปล่านะ “คิดอะไรอยู่” เสียงที่คุ้นเคยกระซิบที่หูฉันจากด้านหลัง ทำให้ฉันตกใจจนสะดุ้งตัวขึ้น ฉันรีบหันหน้าไปหาเขาด้วยความตกใจ “มาตอนไหน” ฉันสบตากับควินน์ เขากำลังยืนประชิดตัวฉันจากทางด้านหลัง ทำไมฉันไม่รู้เลยว่าเขามา ฉันสัมผัสเขาไม่ได้เลย “พึ่งมาถึง” เขายิ้มที่มุมปากบางๆ เหมือนกำลังพอใจที่ทำให้ฉันตกใจได้ “การสัมผัสของฉันผิดปกติหรือไง ทำไมไม่รู้ถึงการมาของนาย” ฉันละสายตาจาควินน์แล้วหันกลับไปมองที่เมืองด้านล่าง ควินน์เดินมายืนข้างๆ พร้อมทอดสายตามองไปรอบๆเมือง “ฉันเป็นไนท์คิง สามารถปิดกลิ่นอายได้ ถ้าฉันไม่ปิดกลิ่นอายไว้คนอื่นก็รู้หมดสิว่าฉันอยู่กับนายตรงนี้” อย่างนี้นี่เอง ฉันไม่ได้ผิดปกติสินะ “แล้วจุดที่นายอยู่ ไม่ต้องดูแลหรือไง” ฉันหันไปถามควินน์พร้อมกับโน้มตัวเอาแขนวางที่ราวของดาดฟ้า แล้วเอียงคอมองไปที่ควินน์ ใบหน้าของเขายังคงหล่อมา แค่ได้มองเขาใกล้ๆแบบนี้ใจฉันก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว “ตรงที่ฉันอยู่มันใกล้กับคีฟเปอร์ทีมอื่นพอดี เลยให้เขาดูให้แปปนึงน่ะ” ควินน์หันมาสบตาฉันแล้วยิ้มบางๆที่มุมปาก ฉันรู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกแล้ว ฉันจึงหันหน้าไปอีกทาง เพื่อหลบสายตาของเขา “อ่อ” “ว่าแต่นาย ทำได้ดีเลยนี่สำหรับวันแรก” เค้ารู้ว่าฉันต่อสู้กับมอนสเตอร์หมาป่างั้นหรอ หรือว่าเรื่องที่ฉันกำจัดมอนสเตอร์หนูกับแมวกันนะ “หมายถึงเรื่องไหน” “ทุกเรื่อง ฉันจับตาดูนายอยู่ตลอด นายแค่ไม่รู้ตัว” แล้วจู่ๆควินน์ก็เอื้อมมือมาจับคางฉันให้หันไปสบตาเขา ดวงตาสีดำที่สะท้อนแสงไฟของเมืองกำลังมองมาที่ฉัน ฉันเหมือนถูกสะกดเอาไว้ ไม่อาจหลบสายตานี้ได้เลย “อย่าให้ใครทำแบบนี้กับนายอีก เข้าใจไหม” แววตาที่บอกถึงความไม่พอใจของเขากำลังมองมาที่ฉัน หรือเขาจะหมายถึงเรื่องที่เกรย์ทำกับฉันตอนนั้น “อืม..” แล้วควินน์ก็เอามือออกจากคางของฉัน ฉันจึงได้หันหน้าไปทางอื่น ฉันรู้สึกใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมาจากอก และร้อนขึ้นมาที่ใบหน้าแปลกๆ “งั้นฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกัน” ควินน์พูดก่อนจะหายไปในควันสีดำที่เขาสร้างขึ้นมา ถึงว่าทำไมฉันไม่รู้ถึงการมาของเขาเลย คนเป็นไนท์คิงทำแบบนี้ได้ด้วยสินะ ณ.ฐานกลางป่าสน พอฟ้าเริ่มสางพวกเราก็พากันกลับมาที่ฐาน คนอื่นๆออกเดินทางมาก่อนจึงมาถึงก่อน ส่วนฉันออกมาพร้อมกับควินน์เค้าดูไม่รีบเท่าไหร่เราจึงมาถึงช้ากว่าคนอื่นๆ “ทำภารกิจครั้งแรก นายทำได้ไม่เลวเลยนี่ ถึงจะจำอะไรไม่ได้แต่ความสามารถก็ใช้ได้ปกติสินะ” ออส์ตินทักขึ้นขณะที่ฉันเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับควินน์ เขายังคงยิ้มอบอุ่นมาให้ฉันเช่นเคย “แต่แปลกนะที่นายใช้ดาบได้ดีมาก เมื่อก่อนนายไม่เคยใช้เลยแท้ๆ แต่ก็ดีแล้วล่ะ เหมือนว่านายจะเก่งขึ้นเยอะเลยด้วย” อาร์เชอร์กำลังดื่มเลือดอยู่ที่โซฟาพูดต่อ ฉันก็ไม่ได้มีคำพูดอะไรจะพูด จึงไม่ได้ตอบอะไรพวกเขา “ฉันต้องออกไปธุระหน่อย นายขึ้นไปพักผ่อนก่อนเลยนะ” ควินน์หันมาบอกฉัน ก่อนจะยิ้มที่มุมปากบางๆ “ได้” แล้วควินน์ก็เดินผ่านฉันไป ฉันหันไปมองควินน์เขากำลังจะเดินออกจากบ้านไป ฉันทำได้แค่มองตามแผ่นหลังของเขา ถึงเขาจะรู้ว่าฉันชอบเขา แต่เขา…ก็ไม่เคยบอกว่ามีใจให้ฉันเลยสักครั้ง ยังไงเขาก็ต้องมีชีวิตส่วนตัวของเขา ฉันจะไม่ยุ้งกับเขามากไปกว่านี้แล้วกัน ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาข้างล่างเพื่อดื่มเลือด แต่ส่วนหนึ่งคือฉันนอนไม่หลับด้วยนั่นแหละ ถ้าได้ดื่มเลือดให้ท้องอิ่มก็คงจะนอนหลับได้ละมั้ง เมื่อวานก็ได้ควินน์อยู่เป็นเพื่อนถึงหลับได้ แต่เขาก็ต้องพักผ่อนเหมือนกัน จะให้เขามาคอยดูแลตลอดก็คงไม่ได้อยู่ดี ฉันเองก็กลัวว่าหากวันหนึ่ง เขาเริ่มเบื่อที่จะดูแลฉันแบบนี้ เขาอาจจะเฉยชากับฉันเหมือนก่อนหน้านี้ก็ได้ ฉันเทเลือดจากขวดแก้วที่พึ่งเอาออกมาจากตู้เย็นใส่แก้วที่เตรียมไว้ ตึก…!! จู่ๆก็มีใครบางคนยื่นแก้วมาวางที่ข้างแก้วของฉัน ฉันมองตามแขนขึ้นไป พบว่าเป็นเกรย์ ตอนนี้เขาสวมเพียงเสื้อยืดแขนสั้นสีดำ และไม่ได้มีฮู้ดกับผ้าปิดหน้าปิดไว้ ทำให้ฉันเห็นหน้าเขาชัดๆผมของเขาเป็นสีเทาปนฟ้า ตอนอยู่ในป่าเห็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขามาเงียบๆ ส่วนฉันก็ไม่ได้ใช้สัมผัสเพราะใช้มาทั้งคืนแล้วรู้สึกเพลียๆ และไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ “เอานี่ด้วยหรอ” ฉันยกขวดเลือดในมือขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้แน่ใจว่าเขาต้องการเลือดเหมือนกัน “...” เขาพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น เหมือนเขากำลังหลบตาฉัน ฉันเทเลือดใส่ที่แก้วของเขา แล้วเก็บขวดลงตู้เย็นเหมือนเดิม เขาหยิบแก้วของตัวเองแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา ฉันก็หยิบแก้วของฉันแล้วก็เดินไปนั่งลงที่โซฟาอีกตัว “พวกนายก็หิวเหมือนกันหรอ….ก็ใช้ผลังมาทั้งคืนแล้วนี่เนาะ” ออสตินเดินลงมาจากชั้นสอง เขาหยิบแก้วจากในตู้ออกมา แล้วเปิดตู้เย็นเอาเลือดออกมาเท ทุกคนก็คงจะเหนื่อยกันพอสมควร ทั้งใช้ผลังสัมผัสแล้วต้องปล่อยพลังเพื่อกำจัดมอนสเตอร์อีก ต้องทำแบบนี้ไปอีก1อาทิตย์ ถึงว่าทำไมในตู้เย็นถึงมีเลือดอยู่หลายขวดขนาดนี้ เพราะปกติดื่มแค่ครึ่งแก้วก็อยู่ได้เกือบ2 วันเลย “ปกติหัวหน้ายุ้งแบบนี้ตลอดหรอ” ฉันถามออกไป เพราะอยากรู้ว่าควินน์จะกลับเมื่อไหร่ แล้วเขาไปทำอะไร ถ้าไปถามเขาตรงๆ กลัวว่าเขาจะลำคาญเอาได้ “ก็ไม่นะ แต่พี่นายเป็นประธานของไนท์คีฟเปอร์ ก็คงจะต้องไปตรวจดูการทำงานของคีฟเปอร์ทีมอื่นด้วยล่ะมั้ง” ออสตินเดินมานั่งที่โซฟาอีกตัวพร้อมกับยกแก้วเลือดขึ้นมาจิบ “อ่อ” ฉันก็รู้มาจากอลันแล้วว่าควินน์เป็นถึงประธานของไนท์คีฟเปอร์ เขาก็อาจจะงานยุ่งอยู่มาก “มีคนมา” จู่ๆ ออสตินก็วางแก้วเลือดลง แล้วหันไปมองที่ประตู เกรย์เองก็มีสีหน้าตกใจไม่ต่างกัน ไม่ใช่ควินน์หรอกหรอ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย ฉันหันไปมองด้านหลังซึ่งเป็นทางประตูของบ้าน พบชายร่างสูง หน้าตาหล่อเหลา ผมสีขาวเทากำลังเดินเข้าประตูมา ฉันตกใจมาก ไม่คิดว่าจะมาเจอเขาอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้ “ท่านดยุค” พอรู้ว่าผู้ที่มาใหม่เป็นใคร ออสตินกับเกรย์ก็ลุกขึ้นทำความเคารพ ฉันพึ่งรู้ตัวว่าต้องทำความเคารพ ฉันจึงลุกขึ้นแล้วทำตาม “ท่านดยุค” เมื่อกี้ฉันสบตาเข้ากับแอรอนแวบหนึ่งทำไมเขาถึงมองมาที่ฉันล่ะ ไม่ใช่ว่าไม่พอใจที่ทำความเคารพช้าหรอกนะ แอรอนไม่ใช่คนใจแคบซักหน่อย “ทำตัวตามสบายได้เลย” เขาเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าพวกเรา พร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “ครับ/ครับ” ฉันกับออสตินรับพร้อมกัน แล้วฉันก็นั่งลงที่โซฟาที่เดิม ส่วนออสติเขากลับมีอาการประหม่า ก็ไม่แปลกที่เขาจะมีท่าทางแบบนั้น เพราะน้อยคนมากที่ได้เจอท่านดยุคตัวเป็นๆ เพราะเขาจะงานยุ้งมาก ที่เขาโผล่มาที่นี่ก็อาจจะมาทำงานก็ได้ “ท่านมาหาหัวหน้าหรอครับ” ออสตินพูดทักขึ้น “เปล่าหรอก ฉันมาทำธุระผ่านมาทางนี้พอดี ว่าจะขอพักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ก็จะเดินทางต่อ” แล้วแอรอนก็เดินมานั่งลงข้างๆฉัน ฉันสะดุ้งตัวเล็กน้อยไม่คิดว่าเขาจะมานั่งรวมกับพวกเราแบบนี้ “ครับ” ออสตินรับคำ แล้วนั่งลงที่โซฟาตัวเดิม “นายเป็นไงบ้าง ทำภาระกิจครั้งแรก คงเหนื่อยมากเลยสินะ” จู่ๆแอรอนก็หันมาถามฉัน “นิดหน่อยครับ” ฉันตอบเขานิ่งๆ พร้อมกับยกแก้วเลือดขึ้นมาจิบ “ก็นะ พึ่งจะหายป่วยแท้ๆ ก็โดนพี่ชายลากมาทำงานซะแล้ว แล้วนี่ควินน์ไม่อยู่หรอ” “เขาออกไปทำธุระครับ อีกสักพักก็น่าจะกลับแล้ว” ฉันเหลือบไปมองที่ประตูหวังว่าจะเห็นควินน์เดินเข้ามา แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเลย “อย่างงั้นหรอ แล้วนายยังจำอะไรไม่ได้หรอ” ทำไมแอรอนเอาแต่ถามฉัน “ครับ” ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่ารอยซ์กับแอรอนซ์จะสนิทกันแบบนี้ หรือว่าจะเป็นช่วงร้อยปีหลังจากที่ฉันเสียกันนะ “ทำไมนายเอาแต่หลบตาฉัน” จู่ๆแอรอนก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน ฉันกำลังจะถอยหนีแต่เขากลับเอามือมาจับท้ายทอยของฉัน แรงของเขาเยอะมาก ทำให้ฉันขยับถอยไม่ได้ นี่เขากำลังจะทำอะไรกันแน่ ฉันมองไปที่ดวงตาของเขา ที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีแดง ฉันไม่เคยโดนแอรอนทำแบบนี้มาก่อน เขากำลังปล่อยผลังกดดันออกมาด้วย ฉันเหลือบไปมองออสตินกับเกรย์ที่อยู่ใกล้ๆ ทั้งสองคนกำลังก้มหน้าพร้อมกับฟืนตัวเองจากผลังนี้อยู่ “ท่านจะทำอะไร!” ฉันถามออกไป ไม่คิดว่าหลังจากที่ฉันตายไป ร้อยปีต่อมาพี่ชายที่ฉันเคยรู้จักและไว้ใจ จะกลายเป็นคนไม่มีเหตุผล และใช้อำนาจข่มเหงคนอื่นแบบนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกโมโหขึ้นมาเลย “นี่นายกล้ามองฉัน ด้วยสายตาแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไม…ไม่พอใจงั้นหรอ” เขาเหมือนไม่ใช่แอรอนที่ฉันรู้จักเลย ทำไมฉันถึงได้รู้สึกผิดหวังแบบนี้นะ “ขอโทษด้วยครับ” ฉันพยายามเหลือบตามองไปทางอื่นแต่เขากลับบีบท้ายทอยฉันเอาไว้แน่นเพื่อให้ฉันสบตากับเขา “แค่ขอโทษก็จะจบงั้นหรอ” แอรอนค่อยๆเลือนใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ นี่มันอะไรกัน เหมือนเขากำลังจะจูบฉัน ไม่ได้!! จะให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง…!! “หยุดนะท่านพี่!!” ฉันหลับตาปี๋ พร้อมกับพูดออกไปแบบนั้น เขาค่อยๆคลายมือที่ท้ายทอยของฉันออก ผลังที่ปล่อยออกมาก็หายไปแล้ว ฉันดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ฉันก้มหน้าลงเพราะไม่กล้ามองไปที่เขา นี่ฉัน!! ฉันเรียกเขาว่า ท่านพี่…! เขาจะสงสัยมั้ยนะ เขาจะรู้ไหมว่าฉันคือเซเวียร์ นี่ฉันทำอะไรลงไป “เมื่อกี้นาย…เรียกฉัน…ว่าอะไรนะ…” แอรอนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ และเขากำลังตกใจ ฉันเองก็ไม่ต่างกัน พรึบ!! ฉันรีบลุกขึ้นจากตรงนั้นทันทีแล้ววิ่งออกมากจากบ้าน ฉันไม่อยากเห็นสายตาของแอรอนในตอนนี้เลย การกระทำของเขาเมื่อกี้มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ ในเมื่อฉันอยู่ร่างของรอยซ์ทำไมแอรอนต้องทำกับรอยซ์แบบนี้ด้วย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรตอนนี้ฉันผิดหวังในตัวของเขาไปแล้ว “เดี๋ยวสิ!! หยุดก่อน!!” เสียงแอรอนตามหลังมา ฉันไม่หันกลับไปมอง ฉันกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ แล้วกระโดดหนีไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ตอนนี้ฉันอย่างจะไปหาควินน์ เขาไปอยู่ที่ไหนกันนะ…

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more