KENJI BALTAZAR #boyxboy #tagalog

Kabanata 6

KENJI

“Ano bang pumasok sa isip ko!”

Buong gabi akong walang tulog sa kakaisip sa nangyari sa amin ng kapatid ko. Masyado ako nagpadala sa alak! Hindi ko na inisip ang posibleng mangyari sa lahat ng ginawa ko!

Paano kung magising siya? Paano kung maalala niya amg lahat? Paano na ang samahan naming dalawa?

Arrggh! Nalintikan na!

Malapit na mag-umaga, marami pa kaming pupuntahan kapag nagising na siya. Hindi niya pwede mapansin ang sabog kong itsura, maghihinala iyon sa akin. Kahit nakakalimot siya sa mga nangyayari sa kanya, madali siyang maghinala.

Iyon ang kinatatakutan ko.

Kailangan ko munang mag-ayos ng sarili ko, malapit na mag-umaga. Dumiretso na ako sa banyo para maligo. Gusto ko sanang mahimasmasan sa mga nangyari pero hindi ko magawa, binabagabag ako ng takot ko na baka mangyari ang mga naiisip ko.

Ang masama pa, natu-turn on ako kapag naalala ko ang nangyari. Nagagalit ang alaga ko.

“Sht!” sa insi ko, nasuntok ko ang pader. Sinandal ko ang ulo ko doon at saka huminga ng malali. Hindi ko makalma ang alaga ko.

Suko na ako.

“Dmn, I can't help my self.” bulong ko sa sarili ko. Lalong nagagalit ang alaga ko sa tuwing dadapo sa isip ko ang ganap kagabi. Natagpuan ko nalang sarili kong nakahawak sa alaga ko habang marahan na pinaglalaruan.

Umiinit ang paligid kahit dumadausdos ang lamig ng tubig sa shower na kinatatayuan ko. Nakakasira ng bait.

Ilang sandali lang, may nagsalita sa labas ng banyo.

“Bro Kenji!” sigaw iyon ni Kevin!

Agad kong hininto ang ginagawa ko at nag bihis. Dumiretso ako sa pwesto niya kahit tumatagaktak ang tubig sa sahig.

Nakita ko si Kevin, nakatingin sa pwestonko habang kinukusot ang mata niya. Damn, nag-iinit muka ko! Lalo akong natu-turn-on! sa kabilang banda, natatakot.

Lumaoit ako sa pwesto niya at saka ko siya kinausap ng mahinahon, “Goodmorning Kevin..”

“Goodmorning Bro Kenji hehe.. Sorry, sumigaw ako naliligo ka pala.”

“May problema ba? May masakit ba sayo? Kamusta lagay mo?”

Umiling siya, kahit papaano gumaan loob ko. Pero sa mga sumunod niyang sinabi, “Bro Kenji, I have a bad dream. Really bad dream. Akala ko iniwan mo na ako.” kirot sa dobdib ang naramdaman ko.

“Bakit naman kita iiwan?” mahinahon kong tanong sa kanya.

Nagtakip siya ng muka at, “Ayaw mo na sa akin, sawa ka na sa ugali ko...” narinig ko nalang siyang humihikbi. Lumapita ko sa kanya at saka tinapik ang kanyang ulo, “Ako, childish at pasaway. Sabi mo iiwan mo ako.”

Inayos ko ang buhok niya at saka ko siya hinarap sa akin, “Shhh, don't cry. It's just a dream, hindi lahat ng dreams nagkakatototoo. Kahitbkailan hindi ko sasabihin ang mga bagay na iyon, pangako.” matapos ko sbaihin iyon, matamis na ngiti ang nasilayan ko sa kanya.

Kinusot niya ang kanyang mata gamit ng kamao, binigyan niya ako ng maaliwalas na ngiti, “Hmm. Thank You Bro...”

Yeah, iyon ang gusto kong makita sa kanyam Kahit papaano kampante na ako na makitang nasa ayos siya ngayon. Para akong sinaniban ng mabuting ispirito, gumaan ang pakiramdam ko.

Hinawakan ko ang kamay niya, “Gutom ka naba? Dalhan kita ng breakfast? Ipagluluto kita.” sumigla ang dugo ko bigla, nawala pagod ko.

Nabigla ako nang hilain niya ang braso ko at yakapin, “Maybe later. Can i sleep five minutes more?” sambit niya. Marahil pagod pa siya hanggang ngayon.

Nangiti nalang ako, “Okay, sleep well. Mag-asikaso lang ako sa baba—” tatangalin ko na sana ang kamay ko nang humigpit na ang hawak niya.

“Bro.. Please stay a bit longer.” marahan niyang sambit. Dmn.. natuturn-on na naman ako! Kailangan kong kumalma.

Ilang saglit lang, bi itawan na niya ang kamay ko at mahimbing na siyang nakatulog. Bago ang lahat, kailangan kong kumalma at mag-isip ng tama.

Puro kademonyohan na-iisip ko.

* * *

Ibinaling ko kuna mga iniisip ko ngayon, kung di ko gagawin iyon— lalo akong maakit na sungaban ulit ang kapatid ko. Nagiwan nalang ako ng breakfast sa kwarto niya at inasikaso pahat ng dapat asikasuhin.

Nagsearch ako sa internet na pwede naming galaan, hindi rin kasi ako pamilyar sa resort. Baka magswimming lang si Kevin sa pool buong araw habang ako nakatambay sa bar lounge sa resort.

Nang matapos ko ilista ang gagawin namin ngayong linggo, dumiretso ako sa kwarto ni Kevin. Pagtingin ko, halos walang bawas ang breakfast na iniwan ko. Nagalaw naman niya pero mukang hindi siya kumain ng marami.

Parang ang init ng kwarto niya kumoara kanina.

“Kevin...” hindi siya sumagot, nilapitan ko at saka hinawakan ang kamay niya, hihilain ko sana paupo nang marandaman ko ang init ng kamay, “Hey little buddy. Wake up, anong oras na—” may mali.

Pagkahawak ko sa noo niya, doon ko na napagtanto, “Hey, Kevin! Dmn..” nilalagnat siya, sobrabg init ng kamay niya!

Sht!

Nanakbo agad ako papuntang kusina para kumuha ng gamot, tubig sa bowl at towels. Nakakaasar lang, naiwan ko ang gamot ni Kevin. Hindi ako pqede lumabas, hindi ko pwede iwan si Kevin dito.

Dali-dali na akong nanakbo papuntang kwarto ni Kevin, nakita konsiya na namumula na.

“Asar!”

Hindi ko alam mararamdaman ko habang nagpipiga ng bimpo. Naiinis ako sa sarili ko, dahil ito sa akin. Hindi siya lalagnatin kung walang nangyari.

Nabigla ako nang hawakan ako ni Kevin, “Bro Kenji— akala ko umalis ka na. Thank you Bro...” ngumiti siya sa akin. Ang maya niya, namumugto sa luha, pinagpapawisan din siya ng malamig.

Dmn— nakakaguilty.

“We're going home.” bulong ko sa kanya sabay hawi ng buhok niya pataas. Nag-uumapaw ang pagsisisi ko sa ginawa ko kay Kevin, ang sakit sa dibdib, “Sorry Kevin. Im Sorry..”

“Bro Kenji, wag kang aalis ah...” bulong niya sa akin, nabigla nalang ako nang pumikit siya. Hinawakan ko ang kamay niya, wala nang lakas.

Asar!

Kailangan na talaga namin bumalik agad pauwi.

* * *

Ilang oras din ang byahe namin pabalik, weekends kaya wala masyado traffic congestion. Hanggang ngayon hindi parin maganda ang lagay ni Kevin. Sa tuwing mag i-stop-over, sinisilip ko ang lagay niya. Kahit papaano bumababa na ang lagnat niya ng konti.

Dalawang oras lang at nakabalik na kami sa tapat ng gate. Mabuti nalang at sinalubong kami ni Ate Gloria at binuksan agad ang gate. Nang maiparada ko ang kotse, bumaba agad ako para suriin si Kevin.

Wala paring pagbabago.

“Sir Kenji, anong nangyari kay Kevin?” alalang tanong ni Ate Gloria.

“Nilalagnat po, pwede po ba mapahanda na ng kwarto niya.“ pakiusap ko.

“Opo Sir Kenji....” agad na siyang pumasok sa bahay.

Sinilip ko ang lagay ni Kevin, wala paring pagbabago. Tinapik ko siya sa pisngi at pinilit na gisingin. Ilang saglit pa, lumingon siya sa akin at...

“Bro Kenji..” mahinahon niyang sambit.

Niyakao ko siya at inalalayang tumayo, “Nandito na tayo. Kapit ka ng mabuti, aalalayan kita paakyat ng kwarto.”

* * *

Mabilis naasikaso lahat ni Ate Gloria ang kwarto ni Kevin. Naghahanda na siya ngayon ng pwedeng kainin ng kapatid ko habang ako, nakatanga at naghihintay sa taoat ng kama ni Kevin, pinagmamasdan. Umaasa na mawawala agad ang sakit niya.

Ginawa ko na ang lahat ng dapat gawin para sa mga may lagnat.

Ilang beses na akong tumatawag sa taong pwedeng tumingin sa kapatid ko pero hanggang ngayon hindi pa siya sumasagot, dalawang oras na simula nang nasa byahe pa kami.

James Royldan, kababatang kaibigan namin ni Kevin— at kapatid ni Shaina. Siya lang ang pinagkakatiwalaan ko pagdating sa kalusugan ng kapatid ko, siya lang naman nakakaalam sa nangyari kay Kevin dati. Mabuti nalang Nursing ang kinuha niyang kurso, hindi ko lang alam kung nakagraduate ang lokong 'to.

Hindi ko alam pinagkakaabalahan ng tao g ito, nabubwisit na ako. Ilang sgalit lang, siya na ang tumawag. Sinagot ko agad.

JAMES: Sorry prii! ngayon ko lang nakita miss call mo, may ginagawa ako. Ano ganap natin?

AKO: Inaapoy ng lagnat si Kevin, dumiretso ka sa bahay ngayon na!

JAMES: What? May sakot si Kevin? Ano na naman ang nanhuari sa kanya? Wrong timing ka naman prii, dami kong ginagawa ngayon dito sa clinic. Baka bukas pa ako makapunta d'yan—

AKO: Fck! Bukas pa?! Mas mahalaga pa ba 'yang ginagawa mo? Ang taas na ng lagnat ni Kevin! Lahat ng dapat gawin ginawa ko na! Tangna...

J: Eh bakit hindi mo pa dalhin sa hospital? Alam mong mas matutulungan siya doon kaysa sa tinatawagan mo ako ngayon.

Kung pwede lang kanina ko pa siya dinala. Kung hindi lang natrauma si Kevin noon sa hospital, kanina pa kami dumiretso doon.

A:  Hindi magiging komportable si Kevin sa Hospital. Lalong magkakasakit iyon kapag nalaman noyang may mga doktor na sumusuri sa kanya. Alam mo namang ikaw lang maasahan ko pagdating sa ganitong lagay.

Ewan ko, nanghina na ako. Ayoko magalit, lalo akong nawawala sa katinuan. Huminga ako ng malalim at napahawak sa sentido ko.

J: Okay, Chill muna. Ano bang nangyari kay Kevin at nilagnat siya. Ilang araw na ba siyang ganyan?

A: Kaninang umaga lang. Wala akong ideya sa nangyari kay Kevin. Kinabukasan, nilalagnat na siya. Hindi ko na alam gagawin ko.

J: Hindi pa kita matutulungan hanggat wala pa akong diagnostic kay Kevin. Hindi rin ako doktor para magbigay ng accurated description. Kung nilamig lang yan, pagod or dehydrated, painumin mo lang ng vitamins, tubig, at pagpahingain mo lang ng maayos.

J: Kahit papaano bababa lagnat niya. Kung hindi parin bababa ang lagnat niya ng dalawa o tatlong araw, kailangan na natin siyang dalhin sa hospital sa ayaw at gusto ni Kevin.

“Damn!” hindi ko nakontrol sarili ko, mat nasuntok na naman akong pader. Nawawala na ako sa wisyo, bwisit.

J: Pasensya na prii, pipti-pipti talaga ako ngayon. Kapag natapos ko agad ang ginagawa ko, diretso agad ako d'yan.

J: Wag ka mag-alala, magiging ayos din si Kevin. Muka lang iyon mahina pero matatag iyon— teka, magsisimula na ang meeting. Kailangan ko nang pumunta.

A: Tawag nalang ulit ako.

Matapos ko ibaba ang tawak. Napahawak ulit ako sa sentido ko at saka ko minasahe. Pilit kong pinapakalma sarili ko, ayoko na mabwisit ako at mapagdiskitahan ko mga gamit sa paligid ko.

Natauhan nalang ako nang pumasok si Ate Gloria sa kwarto nI Kevin may dalang mga damit.

Ngumiti siya sa akin na oara bang walang nangyayari ngayon, “Sir Kenji, wag po kayo mag-alala, gagaling din agad si Sir Kevin. Mukang kailangan nya lang po magpahinga. Kung sobra kang mag-aalala, ikaw ang magkakasakit. Hindi magugustihan ni Kevin na makita kang magkasakit.” sambit ni Ate Gloria. Tama si Ate Gloria, mas malulungkot si Kevin kapag nalaman niyang pinababayaan ko sarili ko.

Nalingon ako sa kanya, nagbow siya sa harapan ko at nagpaalam, “Sir Kenji, babalik na ako sa baba para mag-asikaso ng gamit ninyom Tawagin mo lang ako kapag may kailangan ka.”

Pinilit kong ngumiti, “Salamat Ate Gloria.” Matapos noon, lumabas na siya ng kwarto.

Babalik sana ako sa upuan nang makita kong may pumarada na sport car sa tapat ng bahay namin. Hindi ako.pwede magkamali, galing iyon kay Shaina.

Anong ginagawa niya dito?

Napansin kong sumenyas siya kay Ate Gloria na abalang nag-aayos ng mga basura. Pagbubuksan niya sana nang,

Dumungaw ako sa balcony, “Don't open.” mariin na sambit. Nagbow si Ate Gloria, ngumiti lang si Shaina sa akin at kumaway. Hindi na ako nabigla at nalocate niya agad ako, panigurado kinulit na naman niya ang kanyang kapatid para alamin kung nasaan ang ngayon.

Hindi parin nagbabago hanggang ngayon.

Bumaba ako ng kwarto at hinarap siya sa tapat ng gate. Pagkalabas ko, niyakap niya ako ng mahigpit.

Marahan ko siyang nilayo sa akin, “Are you enjoying this? You are like a creep.” seryoso na sambit ko, wala lang sa kanya.

Hindi niya ako binitawan, “Is that important? As long as im with my future husband— walang problema. Namiss lang kita, ako ba? Hindi mo na miss? Hnng?” hahalikan niya sana ako, tinakpan ko ang labi niya.

Tinulak ko siya palayo, “Wala ako sa mood makipagflirt sayo Shaina. I have important things to do. You can leave.“ cold kong sambit.

Nagoumilit parin siya na yakapin ako, “What?! No Kenji! Matapos ko magmadaling pumunta dito, ipagtatabuyan mo lang ako?” damn, so persistent. Hindi ako masanay-sanay sa ugali niya. “Well let me remind you, I'm not that kind of woman that you can dump away. We're—”

Marrin ako humawak sa balikat noya, “Hey, hindi ko na uulitin ang sinabi ko. Kung hindi mo gusto ang sinabi ko, wala akong magagawa.“ mabuto nalang nakontrol ko sarili ko, ayoko na mag-iskadalo pa siya dito.

Papasok na ako sa gate nang, “Ohhh right. Because of Kevin? Special Brother?” sinasagad niya talaga ang pasensya ko,  “Over protective huh? If not, I would think na may something sa inyong dalawa? Ohh my, magseselos na ako n'yan—”

Tumingin ako ng diretso sa kanya, “Hey. I don't like your words. Do you think that we're in a kind of platonic relationship para may pagselosan ka?” mariin kong tanong kay Shaina.

“No... Not yet but...”

“Shaina, alam nating dalawa na wala tayo sa lebel kung saan pwede ka magdemand. We satisfy each other, hanggang doon lang iyon.” diretso kong wika sa kanya, kahit papaano natahimik siya. Huminga ako ng malalim at, “Kung wala ka nang ibang sasabihin pa, you can leave. Kailangan ko pang bantayan si Kevin.” matapos ko sabihin iyon, sinara ko na ang gate. Rinig na rinig ang pagta-tantrums niya na para bang bata na inagawan ng candy.

How Immature.

Pagkapasok ko ng bahay, nakita ko na nanakbo si Ate Glo palapit sa akin, humahangos.

“Sir Kenji, si Sir Kevin—” nangsabihin ni Along Gloria 'yon, nanakbo agad ako paakyat ng kwarto. Naabutan ko siyang nakahandusay sa tapat ng railings ng balcony.

“Kevin!”