“เทคสาม... แอ็กชัน!”
บรรยากาศในเรือนริมน้ำเปลี่ยนไปทันทีที่สิ้นเสียงสิ้นคำสั่ง ท็อปไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้ประหม่าเหมือนสองเทคแรก เขานิ่งสนิท... นิ่งจนคิมหันต์รู้สึกถึงมวลอากาศที่เย็นเยียบรอบตัว
คิมหันต์โน้มตัวเข้าไปหาตามบทบาท มือของเขาเชยคางท็อปขึ้นมา สบตาที่เมื่อกี้ยังสั่นไหวและแดงก่ำ แต่ตอนนี้มันกลับใสซื่อ อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยความรัก... เป็นแววตาของตัวละครที่รักผู้ชายคนนี้สุดหัวใจ
ท็อปขยับยิ้มบางๆ มือเรียวเอื้อมมาสัมผัสสันกะทิข้างแก้มของคิมหันต์อย่างแผ่วเบา “ถ้าโลกนี้หยุดหมุนแค่ตอนนี้... ก็คงดีนะ”
น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลแต่สั่นเครือเล็กน้อยตามบทบาท มันดีเสียจนคิมหันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะเขาแยกไม่ออกว่าความสั่นไหวนั้นมาจาก "ตัวละคร" หรือ "หัวใจที่แตกสลาย" ของคนตรงหน้ากันแน่
คิมหันต์บดจูบลงไปเบาๆ ตามที่ตกลงกันไว้ ท็อปตอบรับอย่างโหยหา เขาจูบตอบด้วยความรู้สึกที่รุนแรงกว่าทุกครั้งที่เคยซ้อม
