คู่จิ้นหรือคู่จริง

กระแสข่าวลือ

ในขณะที่พายุข่าวลือกำลังโหมกระหน่ำโซเชียลจนแฮชแท็ก #วินมีเจ้าของ พุ่งติดเทรนด์อันดับหนึ่ง ท็อปที่เพิ่งหลบออกมาจากความวุ่นวายในกองถ่ายเพื่อมาสงบสติอารมณ์ที่สวนหลังบ้าน ก็ต้องประหลาดใจเมื่อมีเบอร์แปลกโทรเข้ามา

"สวัสดีครับ ผมท็อปพูดครับ"

"คุณท็อป... ผมชื่อ ทนง เป็นคนในคลิปเสียงที่เป็นข่าวอยู่ตอนนี้" เสียงปลายสายทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจจนท็อปรู้สึกหนาวสันหลัง "ผมมีข้อเสนอที่น่าสนใจจะยื่นให้คุณ"

ท็อปขมวดคิ้ว "คุณต้องการอะไรจากผม?"

"ผมรู้ว่าคุณกำลังโดนแฟนคลับคิมวินถล่ม และผมก็รู้ว่าวินพยายามทำลายชื่อเสียงคุณเพื่อดึงคิมหันต์กลับไป" ทนงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผมมีหลักฐานเด็ดกว่าคลิปเสียงนั่น ทั้งรูปถ่ายคู่ สัญญาการโอนเงิน และบันทึกการแชทตลอด 3 ปีที่ผมเลี้ยงดูวินมา... ผมอยากให้คุณเป็นคนเปิดเผยเรื่องนี้ในฐานะ 'เหยื่อ' ของการจิ้นปลอมๆ เพื่อล้างมลทินให้ตัวเอง และทำลายภาพลักษณ์คู่จิ้นคิมวินให้สิ้นซากไปพร้อมกับวิน"

ท็อปนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองเห็นโอกาสที่จะเอาชนะวินได้ในพริบตาเดียว ถ้าเขาทำตามที่ทนงบอก เขาจะกลายเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด และวินจะกลายเป็นคนหลอกลวงที่ไม่มีที่ยืนในวงการ

"ขอบคุณสำหรับข้อเสนอนะครับคุณทนง..." ท็อปตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "แต่ผมขอปฏิเสธ"

ปลายสายเงียบไปอย่างคาดไม่ถึง "ทำไม? คุณไม่อยากแก้แค้นคนที่ทำให้คุณเดือดร้อนเหรอ?"

"ผมอยากชนะครับ... แต่ผมอยากชนะด้วยความสามารถของตัวเอง" ท็อปพูดพลางนึกถึงฉากจูบในห้องสมุดที่เพิ่งผ่านมา "ผมไม่อยากเดินขึ้นที่สูงด้วยการเหยียบหัวใครขึ้นไป แม้คนคนนั้นจะเคยทำร้ายผมก็ตาม ถ้าผมจะดัง ผมจะดังเพราะคนรักในการแสดงของผม ไม่ใช่ดังเพราะข่าวแฉเรื่องชาวบ้าน"

"คุณมันซื่อบื้อกว่าที่ผมคิดนะท็อป" ทนงถอนหายใจ "แต่นั่นแหละ... อาจจะเป็นเหตุผลที่คิมหันต์เริ่มสนใจในตัวคุณ"

ทนงวางสายไป ทิ้งให้ท็อปยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ถูกหรือผิด แต่เขารู้สึกเบาสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

คิมหันต์ยืนพิงเสาบังตัวเองอยู่ในเงามืด เขาได้ยินการสนทนาทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาที่เคยมองท็อปด้วยความไม่ไว้ใจ บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและหวั่นไหว

เขารู้แล้วว่า ท็อปไม่ใช่แค่เด็กกวนประสาทที่มาอาศัยกระแสเขาดัง แต่ท็อปคือ "ของจริง" ที่มีศักดิ์ศรีเหนือกว่าทุกคนในวงการมายาที่เขาเคยเจอ

คิมหันต์เดินออกมาจากเงามืด ท็อปสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา

"มึงมาแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์เหรอวะ? เสียมารยาทว่ะไอ้พระเอกตัวท็อป" ท็อปแกล้งด่าเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า

คิมหันต์ไม่โต้กลับเหมือนทุกที เขาก้าวเข้าไปหาท็อปช้าๆ จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ

"ขอบใจนะ... ที่ไม่ทำแบบนั้น" คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยใช้กับท็อปมาก่อน "มึงนี่มัน... เป็นนายเอกที่ดื้อด้านที่สุดเท่าที่กูเคยเจอมาเลยว่ะ"

ท็อปชะงักไปกับท่าทีที่เปลี่ยนไป "กูไม่ได้ทำเพื่อมึงนะ กูก็แค่ทำเพื่อตัวเอง"

"เออ กรูรู้..." คิมหันต์ยิ้มมุมปาก มือหนาเอื้อมไปขยี้หัวท็อปเบาๆ อย่างลืมตัว

ในขณะที่พายุในโซเชียลกำลังโฆมกระหน่ำ วินรู้ดีว่า "ระเบิด" ลูกที่ใหญ่ที่สุดไม่ได้อยู่ที่บริษัท แต่อยู่ที่ตัวของ ทนง ถ้าทนงตัดสินใจแฉทุกอย่าง ชีวิตในวงการที่เขาสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อ (และการเสแสร้ง) จะพังทลายลงทันที

วินขับรถมุ่งตรงไปยังคอนโดหรูของทนง เขาใช้คีย์การ์ดที่ทนงไม่เคยยึดคืนเดินเข้าไปในห้องที่เงียบสนิท ทนงนั่งอยู่ที่ระเบียงจิบเหล้าเงียบๆ ท่ามกลางแสงไฟจากตึกระฟ้า

"พี่นง..." วินเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

ทนงไม่หันมามอง "มาทำไม ข่าวลือที่มึงสร้างไว้ยังไม่พอใจอีกเหรอ"

วินไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปสวมกอดทนงจากด้านหลังทันที เขาซบหน้าลงกับไหล่กว้าง ร่ำไห้จนตัวโยนให้น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่าย

"วินขอโทษ... วินผิดไปแล้ว พี่นงจะตบจะตีวินก็ได้แต่อย่าทิ้งวินไปแบบนี้เลยนะ" วินสะอื้นฮัก "ที่วินทำไปทั้งหมดก็เพื่อเรานะพี่ วินอยากมีชื่อเสียง อยากมีเงินเยอะๆ เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้ไง วินแค่อยากสร้างฐานะให้คู่ควรกับพี่"

ทนงแค่นหัวเราะ "สร้างฐานะด้วยการย่องขึ้นคอนโดคิมหันต์น่ะเหรอ? สร้างฐานะด้วยการให้สัมภาษณ์ว่าโสดแล้วไปจูบกับคนอื่นออกกล้องน่ะเหรอ?"

วินรีบผละออกมาแล้วคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของทนง เขากุมมือหนาไว้แน่น สายตาอ้อนวอนที่เคยทำให้ทนงใจอ่อนมานับครั้งไม่ถ้วนถูกนำมาใช้เป็น ไม้ตายสุดท้าย

"วินไม่ได้รักเขา! พี่นงก็รู้ว่าวินรักใคร พี่นงเป็นคนแรกและคนเดียวของวินมาตลอด" วินพูดพลางส่งสายตาหยาดเยิ้มที่ปนไปด้วยความโศกเศร้า "ถ้าพี่นงแฉวิน... วินตายแน่ๆ พี่นงอยากเห็นวินตายเหรอครับ? ถ้าไม่มีงานในวงการ วินก็ไม่เหลืออะไรเลยนะพี่..."

วินค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นไปสัมผัสใบหน้าของทนง แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดกัน

"พี่นงรักวินไม่ใช่เหรอ... ช่วยวินอีกครั้งนะ ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ วินสัญญาว่าถ้าจบเรื่องนี้ วินจะทำตามใจพี่ทุกอย่าง วินจะค่อยๆ ลดงานคู่ลง... นะครับพี่นง"

ทนงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิน เขาเห็นทั้งความรักที่เขามีให้วินมาตลอด 3 ปี และเห็นความเห็นแก่ตัวที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้นอย่างชัดเจน แต่ความเป็น "คนรัก" มันค้ำคอ

ทนงหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ก่อนจะปัดมือของวินออกเบาๆ "มึงนี่มันเก่งจริงๆ นะวิน... เก่งจนกูเกลียดตัวเองที่ยังรักมึงอยู่"

เขาลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้วโยนแฟลชไดรฟ์ที่มีหลักฐานทั้งหมดลงในแก้วเหล้าจนจมมิด

"กูจะไม่แฉมึง... แต่จำไว้ว่านี่คือ ครั้งสุดท้าย ที่กูจะปกป้องมึง" ทนงพูดเสียงเย็น "ไปซะ ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจ"

วินมองดูแก้วเหล้าที่บรรจุแฟลชไดรฟ์หลักฐานนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาไม่ได้ก้าวเท้าออกจากห้องตามคำไล่ แต่กลับเดินเข้าไปหาทนงที่กำลังยืนหันหลังให้อยู่ที่ระเบียง เขารู้ดีว่าความโกรธของทนงยังไม่หายไป และคำสัญญาปากเปล่ามันไม่หนักแน่นพอเท่ากับสัมผัสทางกายที่ทนงโหยหามาตลอด

"วินบอกแล้วไง... ว่าวินจะทำตามใจพี่ทุกอย่าง"

วินกระซิบเสียงพร่าพลางสวมกอดจากด้านหลัง มือเรียวซุกซนลูบไล้ผ่านแผงอกกว้างลงไปหาเข็มขัดหนังของอีกฝ่าย ทนงชะงัก ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อสัมผัสคุ้นเคยเริ่มรุกเร้า