🔞🔞ฉากง้อบนเตียง(วิน_ทนง)
1457 Words
วินคุกเข่าลงกับพื้นห้องอย่างคุ้นเคยเขาปลดอาภรณ์ของชายคนรักออกก่อนจะใช้ ริมฝีปากและลิ้น ร้อนผ่าวปรนเปรอส่วนอ่อนไหวของทนงอย่างชำนาญ
"ซี๊ด... วิน..." ทนงครางต่ำพลางขยำกลุ่มผมของร่างเล็กไว้แน่น ความโกรธแค้นแทบมลายหายไปสิ้นเมื่อเจอการปรนนิบัติที่ดุเดือด วินใช้โพรงปากอุ่นรูดรั้งเป็นจังหวะหนักหน่วงสลับเบา จนทนงแทบจะยืนไม่อยู่
ทนงทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาช้อนร่างวินขึ้นมาแล้วเหวี่ยงลงบนเตียงกว้างอย่างแรง ก่อนจะตามลงไปทาบทับ วินไม่ได้ขัดขืน แต่กลับอ้าขาออกกว้างต้อนรับอย่างเต็มใจ
ทนงจัดการสอดใส่แกนกายที่แข็งขืนเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นของวินในคราวเดียวโดยไม่บอกกล่าว "อ๊ะ! อ๊างงง! พี่นง... แรงไป... ฮื่อออ" วินครางระงมพลางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องนอนที่เคยเงียบเหงา
ทนงกระแทกกระทั้นเข้าใส่ด้วยความอัดอั้นทั้งหมดที่มี ทั้งความรักและความแค้นถูกปลดปล่อยผ่านบทรักที่รุนแรง วินโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ เสียงครางหวานกระเส่าประสานกับเสียงลมหายใจหอบถี่
พายุอารมณ์ที่พัดกระหน่ำอยู่ภายในห้องนอนหรูดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่องและทวีความรุนแรงขึ้น ทนงที่สะกดกลั้นความต้องการและความอัดอั้นมานานหลายสัปดาห์ ไม่ปล่อยให้วินได้พักหายใจ เขาพลิกกระชากร่างเล็กให้คว่ำหน้าลงกับเตียงนุ่ม ก่อนจะยกสะโพกขาวมนขึ้นมารับแรงกระแทกจากทางด้านหลัง
"อ๊ะ! อ๊าา... พี่นง วินเจ็บ... เบาหน่อย" วินครางประท้วงพลางซบหน้าลงกับหมอน แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวทนง
"เจ็บก็จำไว้! จะได้ไม่ไปร่านที่ไหนอีก!" ทนงคำรามพร้อมกับโถมกายเข้าใส่ไม่ยั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องสลับกับเสียงเตียงไม้ที่สั่นคลอนไปตามจังหวะที่ดุดัน สัมผัสที่จ้วงแทงเข้ามาลึกซึ้งและรุนแรงจนวินแทบจะสำลักความเสียวซ่าน ภายในช่องทางที่ตอดรัดแน่นหนึบนั้นบีบคั้นจนทนงแทบคลั่ง
วินพยายามเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อไขว่คว้าตัวทนงไว้ เล็บคมจิกลากลงบนต้นขาหนาจนเกิดรอยแดงสะสม เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามแผ่นหลังบางที่โยกคลอนไปตามแรงส่ง ทุกครั้งที่ทนงกระแทกเน้นย้ำลงไปตรงจุดกระสัน วินจะหวีดร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"อื้อออ! ตรงนั้น... พี่นง... ตรงนั้น แรงๆ อ๊าาา!"
มารยาที่วินตั้งใจใช้ในตอนแรก บัดนี้เริ่มหลอมรวมกลายเป็นความใคร่ที่จริงจัง เขาบิดเร้ากายตอบรับทนงอย่างถึงพริกถึงขิง ทนงโน้มตัวลงมาขยำอกขาวและซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สองร่างพัวพันกันนัวเนียจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร เสียงครางต่ำของชายหนุ่มและเสียงครางหวานของดาราดังประสานกันเป็นท่วงทำนองที่หยาบโลนและเร่าร้อน
ทนงรวบเอววินไว้มั่นก่อนจะโหมพายุลูกสุดท้ายใส่ไม่ยั้ง จังหวะที่รวดเร็วและรุนแรงทำให้วินตัวสั่นคลอนหัวสั่นหัวคลอน ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงและลอยคว้างด้วยความสุขสมที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด
"อ๊าาาาาาาา! / ซี๊ดดดด วิน!"
เสียงคำรามและเสียงหวีดร้องดังประสานกันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทนงจะฉีดพ่นธารรักอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างกายของวินจนล้นเอ่อออกมาด้านนอก ทั้งคู่หอบหายใจรดกันอย่างหนักหน่วง ร่างกายยังคงเชื่อมต่อกันอยู่บนเตียงที่ยับย่น
วินหลับตาลงอย่างผู้ชนะ แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากศึกหนัก แต่นี่คือบทพิสูจน์ว่าเขายังคงถือไพ่เหนือกว่าทนงเสมอ ความสัมพันธ์ที่ใช้ร่างกายเข้าแลกนี้คือโซ่ตรวนชั้นดีที่จะล่ามทนงไว้ไม่ให้ไปไหน และเป็นเกราะคุ้มกันชั้นเลิศที่จะช่วยให้เขาทำลายท็อปได้ในก้าวต่อไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คอนโดหรูของทนง
แสงแดดอ่อนๆ รำไรผ่านผ้าม่านเข้ามายังเตียงกว้างที่ยังคงรกรุงรังจากบทรักอันยาวนานเมื่อคืน วินขยับกายเข้าหาไออุ่นจากแผ่นหลังของทนง ซุกหน้าลงกับไหล่หนาอย่างออดอ้อนเหมือนแมวที่แสนเชื่อง
"พี่นงครับ..." เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาข้างหู
ทนงที่กำลังจะลุกขึ้นนั่งชะงักไป เขาหันมามองคนในอ้อมกอดด้วยแววตาที่ยังมีความโกรธปนความหลงใหล "มึงจะเอาอะไรอีก วิน? เรื่องเมื่อคืนยังไม่พอใจอีกเหรอ"
วินช้อนตาขึ้นมอง แววตาดูใสซื่อไร้เดียงสา "วินขอโทษที่ทำให้พี่โกรธ... วินรู้แล้วว่าวินทำผิดที่ปล่อยให้เรื่องมันบานปลาย พี่นงช่วยวินหน่อยนะ... ช่วยสั่งคนของพี่ให้ลบข่าวลือพวกนั้นออกให้หมดได้ไหมครับ วินไม่อยากให้ใครมาขุดคุ้ยเรื่องของเราไปมากกว่านี้ วินกลัวพี่จะเดือดร้อน"
ทนงนิ่งไป มองใบหน้าอ้อนวอนของคนตรงหน้า "แล้วมึงจะเอายังไงต่อ? จะกลับไปปั่นกระแสจิ้นเน่าๆ นั่นอีกเหรอ?"
วินรีบส่ายหน้าทันที "ไม่แล้วครับพี่... วินรับปากพี่เลย วินจะทำตัวดีๆ จะรับงานแสดงแค่เป็นเรื่องงานเท่านั้น จะไม่ทำอะไรเกินเลยจนมีข่าวเสื่อมเสียอีก วินอยากกลับมาเป็นเด็กดีของพี่นงคนเดียว วินไม่อยากให้เราต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องคนอื่นอีกแล้ว"
คำว่า "เด็กดีของพี่นงคนเดียว" ทำเอาหัวใจที่แข็งกร้าวของทนงอ่อนฮวบ เขาแพ้ทางวินเสมอเมื่ออีกฝ่ายยอมลดทิฐิลงแบบนี้
"มึงพูดจริงนะวิน? ถ้ากูเคลียร์ข่าวให้ มึงจะหยุด?"
"จริงครับ... วินจะตั้งใจทำงานส่วนของวินไป พี่นงลบข่าวให้วินนะ วินจะได้เริ่มใหม่เสียที" วินอ้อนพร้อมกับจูบเบาๆ ที่สันกรามของทนงเป็นการยืนยัน
ทนงถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาทีมจัดการไซเบอร์ของเขา "เออ... เรื่องข่าวลือของวินที่หลุดไปเมื่อวาน จัดการลบออกให้หมด หน้าเพจไหนยังค้างอยู่ สั่งปิดไปเลย... เออ ทำเดี๋ยวนี้"
วินยิ้มกว้าง กอดทนงไว้แน่น "ขอบคุณครับพี่นง พี่นงใจดีที่สุดเลย"
แต่ทันทีที่ซบใบหน้าลงบนอกของทนง รอยยิ้มแสนหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยือก แววตาของวินเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยแผนการร้าย
ขอบคุณนะพี่นงที่ช่วยเก็บกวาดขยะให้... ทีนี้ก็เหลือแค่เรื่อง 'บ้านพัก' นั่น...
วินไม่ได้บอกทนงว่าเขาจะหยุดจัดการท็อป ในทางกลับกัน เขาเลือกที่จะ "แอบทำคนเดียว" โดยไม่ให้ทนงรู้ เพราะเขารู้ดีว่าทนงเริ่มไม่พอใจท็อปน้อยลงและอาจจะไม่ช่วยเขาเรื่องนี้อีก วินตั้งใจจะใช้เส้นสายเก่าๆ และเงินส่วนตัวจ้างคนสืบพิกัดบ้านพักให้ได้
พี่คิมหันต์จะอยู่กับมันไม่ได้... ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่ ฉันจะลากแกออกมาจากที่นั่นเอง ไอ้ท็อป!
มาที่บ้านพักเก็บตัว (ตอนบ่าย)
บรรยากาศการซ้อมบทหลังจากฉากจูบในห้องสมุดดูแปลกไป คิมหันต์และท็อปต่างคนต่างทำตัวไม่ถูก แม้จะพยายามทำหน้าที่นักแสดงให้ดีที่สุด แต่สายตาที่เผลอสบกันบ่อยครั้งกลับมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่
"เทคนี้ดีมาก! พักได้ 30 นาที!" ผู้กำกับประกาศ
ท็อปเดินเลี่ยงไปดื่มน้ำที่มุมห้อง เขาพยายามสะบัดภาพจูบเมื่อกี้ออกไปจากหัว แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นคิมหันต์เดินตามมา
"มึง... โอเคไหม?" คิมหันต์ถามเสียงแผ่ว พลางมองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครได้ยิน
"เออ... ก็แค่แสดงป่ะวะ" ท็อปตอบโดยไม่มองหน้า "มึงนั่นแหละ จูบซะจริงจังเชียว ติดใจกูหรือไง" เขาย้อนคำพูดเดิมของคิมหันต์เพื่อกลบเกลื่อนความเขิน
คิมหันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้ "เออ... กูเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ากูติดใจบท หรือติดใจมึงกันแน่"คิมแกล้งพูดเพราะหมั่นใส้
ท็อปสำลักน้ำทันทีที่ได้ยิน "แค่อีกก มึงพูดบ้าอะไรเนี่ย!"
ท่ามกลางความสับสนของทั้งคู่ ข่าวลือเรื่องวินที่เคยดังกระหึ่มกลับเริ่มหายไปจากโซเชียลอย่างเป็นปริศนา ราวกับมีมือมืดมาลบทุกอย่างทิ้งไป... แต่อย่างที่รู้กัน ความเงียบมักจะเกิดขึ้นก่อนพายุใหญ่เสมอ
- Writer
