สองเลือดสองแค้น

Chapter 6 การกลับมาของจันทร์เจ้า

Chapter

6

การกลับมาของจันทร์เจ้า

หลังจากที่ทานข้าวเช้าด้วยกันเสร็จจันทร์เอ๋ยถือโอกาสใช้เวลาอยู่กับพ่อและแม่ต่อเพราะเธอคิดถึงบรรยากาศที่บ้านมากๆ เพราะตั้งแต่แต่งงานเธอก็ยังไม่มีเวลาได้กลับบ้านวันนี้ถือว่าเป็นโอกาสดีมากๆ ที่เธอได้กลับมาที่บ้านได้ชีวิตกับพ่อและแม่อีกครั้ง พ่อกับแม่ของเธอก็ดูมีความสุขมาก

“จันทร์เอ๋ยรีบๆ มีหลานให้พ่อกับแม่อุ้มได้แล้วนะลูกแม่อยากอุ้มหลานแล้วนะแม่ก็ยิ่งแก่ลงเรื่อยๆ” บัวตองที่นั่งทำขนมไทยที่เธอถนัดและลูกๆ ทั้งสองของเธอชอบกินโดยมีจันทร์เอ๋ยช่วยแม่ทำพร้อมกับพูดคุยกันเรื่องต่างๆ

“ไม่ต้องห่วงค่ะแม่หนูขอบำรุงร่างกายให้แข็งแรงที่สุดแล้วปรึกษาคุณหมอหนูมีให้แม่แน่นอนค่ะ หนูอยากให้ลูกออกมาแข็งแรงที่สุด” จันทร์เอ๋ยพูดแล้วก็ห่อขนมใส่ไส้ช่วยแม่ของเธอ

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยแม่ขอสักสองคนนะแฝดได้ยิ่งดีเอาทีเดียวสองคนไปเลยแม่พร้อมเลี้ยงมาก” บัวตองพูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนที่กองพลได้ยินจะเดินมาทักท้วง

“ทำไมไปบังคับลูกอย่างนั้นล่ะ อยากได้เราทำเองกันเลยดีมั้ย” กองพลพูดหยอกล้อภรรยาของเขาลูกๆ ได้ยินก็พากันหัวเราะชอบใจกันใหญ่

“เรื่องปั้มลูกไม่ต้องห่วงครับ จะเอาแฝดสามเลยก็ได้นะครับผมจัดให้” ภูวินพูดอย่างนั้นก็ถูกใจพ่อตาแม่ยายของเขามากๆ

“พูดถูกใจพ่อจริงๆ ลูกเขยเป็นลูกเขยพ่อมันต้องได้พ่อตาอย่างนี้สิว่ะพ่อหนุ่ม” กองพลตบไหล่ลูกเขยที่กำลังนั่งมองภรรยานั่งเขินอายที่เขาพูดอย่างนั้นต่อหน้าพ่อกับแม่ของเธอ

เมื่อขนมใส่ใส้ห่อเสร็จและขึ้นนึ่งเสร็จก็ได้เวลาที่จะต้องไปรอรับจันทร์เจ้าที่สนามบิน

“แม่คะขนมเราเสร็จแล้วใช่มั้ยคะ นี่ก็ได้เวลาที่เราต้องไปรับน้องแล้วล่ะคะ บ่ายโมงแล้วใช้เวลาเดินทางอีกเราต้องไปรอน้องนะคะ เดี๋ยวน้องน้อยใจถ้าปล่อยให้น้องรอ” จันทร์เอ๋ยพูดขึ้นทุกคนก็ต่างเห็นด้วยกับเธอ ทุกคนจึงเตรียมตัวกันในทันที คนที่ตื่นเต้นมากกว่าแม่กับจันทร์เอ๋ยก็น่าจะเป็นกองพลนี่แหละตื่นเต้นจนต้องไปฉี่ก่อนจึงจะไปได้

“พ่อนี่จริงๆ เลยตื่นเต้นทีไรฉี่จะราดอย่างนี้ทุกที” บัวตองพูดจบทุกคนก็ต่างหัวเราะให้กับกองพล

“หนูคิดว่าหนูเป็นหนักแล้วพ่อนี่เป็นหนักกว่าหนูอีกนะเนี่ย” จันทร์เอ๋ยพูดจบอยู่ๆ เธอก็ปวดฉี่ขึ้นมาเหมือนกัน

“เอ๋ยขอตัวไปฉี่ก่อนนะคะเหมือนฉี่จะราดเลยค่ะ” จันทร์เอ๋ยวิ่งไปที่ห้องน้ำทันที

“นี่ก็อีกคนหัวเราะให้พ่อตัวเองก็ไม่ต่างกันว่ามั้ยลูกวิน” บัวตองเองเมื่อพูดจบอยู่ๆ เธอก็ปวดฉี่ขึ้นมา

“แม่คิดว่าแม่กินน้ำเยอะไปทำให้ปวดฉี่แม่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะวินรอแม่ด้วยนะเดี๋ยวแม่มา” ภูวินได้แต่พยักหน้ายิ้มๆ ที่ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกก็ตื่นเต้นไม่แพ้กันเลยสักคน

สนามบิน

เมื่อมาถึงทุกคนก็นั่งรออย่างใจจดใจจ่อตื่นเต้นที่จะได้เจอจันทร์เจ้าหลายปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับบ้านเพราะเธอไม่อยากให้พี่สาวเสียค่าตั๋วเครื่องบินให้เธอบ่อยๆ ช่วงปิดเทอมเธอจึงบอกพี่สาวของเธอว่าจะทำงานไปด้วย ทำให้ทุกคนคิดถึงเธอมากๆ เพราะไม่ได้เจอกันนานมากๆ

“นี่เอ๋ยไม่ได้เจอน้องกี่ปีแล้วเนี่ย” ภูวินถามภรรยาของเขาที่นั่งรอน้องสาวด้วยความตื่นเต้น

“ก็ตั้งแต่ที่น้องไปเรียนน้องก็ไม่ได้กลับบ้านเลยเพราะน้องอยากช่วยเอ๋ยประหยัดแต่จริงๆ เอ๋ยก็ให้น้องกลับมาได้นะแต่นางเกรงใจ” จันทร์เอ๋ยพูดกับภูวินแต่สายตาของเธอก็คอยมองว่าน้องออกมาหรือยัง

“ถึงว่าสิพี่ไม่เคยเห็นน้องสาวของเอ๋ยเลย”

“ใช่ค่ะเพราะนี่ก็สีปีแล้วที่น้องไม่ได้กลับบ้านเราพึ่งคบกันได้สามปีพี่วินเลยยังไม่ได้เจอน้องของเอ๋ย”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงแม่ของจันทร์เอ๋ยก็พูดขึ้นมาด้วยความดีใจ

“จันทร์เจ้านั่นไงจันทร์เจ้าลูกสาวแม่” บัวตองเดินเข้าไปกอดจันทร์เจ้าด้วยความดีใจ จันทร์เอ๋ยกับพ่อก็วิ่งไปหาน้องแล้วทั้งสามคนก็กอดกันด้วยความดีใจ ภูวินเห็นอย่างนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอไว้เพราะเป็นภาพที่อบอุ่นมากๆ

หลังจากที่กอดทักทายพูดคุยกันสักพักจันทร์เอ๋ยก็พาน้องมาทำความรู้จักกับสามีของเธอ นี่คือครั้งแรกที่จันทร์เจ้าจะได้เจอกันกับภูวินและนี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของจันทร์เอ๋ย

“พี่วินนี่จันทร์เจ้าน้องสาวของเอ๋ยค่ะ จันทร์เจ้านี่พี่ภูวินสามีของพี่” จันทร์เอ๋ยพูดยิ้มๆ เธอแนะนำทั้งสองคนรู้จักกัน

“ยินดีที่รู้จักนะคะ ยินดีที่ได้มาเป็นครอบครัวเดียวกันนะคะ” จันทร์เจ้าพูดพลางส่งสายตาให้กับภูวินแล้วยื่นมือทักทายกับเขาภูวินยื่นมือไปจับทักทาย จันทร์เจ้าไปอยู่ที่ต่างประเทศนานหลายปีทำให้เธอติดวัฒนธรรมของต่างชาติมา ภูวินจับมือทักทายเธออย่างเป็นกันเอง จันทร์เจ้ารู้สึกชอบภูวินในทันทีที่ได้เจอเขา แม้ว่าเธอจะเคยได้พูดจาทักทายบ้างผ่านมือถือแต่เธได้มาเห็นตัวจริงของเขากลับทำหัวใจของเธอเต้นแรงทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนี้เป็นสามีของพี่สาวของเธอ