Chapter
18
คำโกหก
จันทร์เอ๋ยยืนร้องไห้รอฟังคำตอบจากปากของภูวินว่าเขาจะพูดออกมาอย่างไร
“ลิปสติกแท่งนี้เป็นของพี่เองพี่กำลังตามหาอยู่พอดี” ภูวินพูดออกมาหน้าตานิ่งๆ เฉยๆ
“มันจะเป็นของพี่ได้ไง นี่มันลิปสติกสีแดงขนาดนี้” จันทร์เอ๋ยที่ไม่เชื่อเขา เธอพูดขึ้นมาในทันที
“ก็พี่ซื้อมาให้หนูไงคะแต่พี่ทำหายไม่รู้ว่าไปหล่นที่ไหน” จันทร์เอ๋ยที่ได้ยินก็เหมือนจะเลิกโกรธแล้วก็เข้าไปกอดเขาไว้
“เอ๋ยคงอารมณ์ร้อนไปหน่อยขอโทษนะคะที่ไม่ไว้ใจพี่” จันทร์เอ๋ยพูดขึ้นมา ภูวินฉีกยิ้มดีใจที่เธอเชื่อเขาพูดทั้งๆ ที่ความจริงแล้วลิปสติกแท่งนี้เป็นของจันทร์เจ้าที่ตั้งใจทิ้งมันไว้ในห้องนี้
“พี่ขอโทษหนูนะคะที่ทำให้หนูไม่สบายใจ” ภูวินขอโทษเธอพลางผลักเธอลงบนเตียงหวังจะมอบความเสียวให้เธอเพื่อเป็นการขอโทษแต่เธอปฏิเสธเพราะเธอเหนื่อยมากๆ
“พี่วินเอ๋ยเหนื่อยมากๆ เลยค่ะ ไว้วันหลังนะคะ” จันทร์เอ๋ยพูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน
