สองเลือดสองแค้น

Chapter 2 เจ้านายคนใหม่

Chapter

2

เจ้านายคนใหม่

จันทร์เอ๋ยลาพักเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์หลังจากแต่งงานเพราะมีอะไรหลายๆ อย่างที่ยังไม่ลงตัว วันนี้เธอจึงต้องไปทำงานแล้วเพราะใบลาของเธอหมดอายุเรียบร้อยแล้ว

“ทำไมต้องไปทำงานพี่เลี้ยงเอ๋ยได้สบายๆ เลยนะหรือไม่ก็มาทำงานที่บริษัทของพี่ก็ได้” ภูวินบอกกับจันทร์เอ๋ยในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะออกไปข้างนอกเพื่อทำงาน

“ไม่ได้หรอกค่ะ เอ๋ยไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ หน้าเบื่ออีกอย่างเจ้านายเก่าเขาฝากให้เอ๋ยช่วยดูแลบริษัทไปก่อน ตอนนี้ท่านเสียไปแล้วลูกชายของท่านก็เพิ่งเข้ามาดูแลท่านอยากให้เอ๋ยอยู่ช่วยงานไปก่อนสักระยะเป็นคำสั่งเสียไว้ก่อนที่ท่านจะเสีย ถ้าไม่มีท่านเอ๋ยก็คงไม่มีเงินส่งน้องสาวเรียนต่อเมืองนอกหรอกนะคะเพราะเงินส่งเสียจันทร์เจ้าจนใกล้จะจบก็ท่านช่วยเหลือทั้งนั้น” จันทร์เอ๋ยพูดขึ้นมาก็พลันนึกถึงเจ้านายที่มาด่วนจากไปทั้งๆ ที่พึ่งมางานแต่งแท้ๆ

“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ให้สิทธิ์เอ๋ยตัดสินใจแล้วกันแต่ถ้าเหนื่อยก็พักอยู่บ้านหรือมาช่วยงานผมเล็กๆ น้อยๆ ก็ได้” ภูวินพูดไปพลางตักข้าวเข้าปากเขาชอบอาหารฝีมือของเธอมากๆ ทำให้เขากินอาหารเช้าฝีมือของเธอแทบทุกวัน

“ขอบคุณมากนะคะพี่วิน ถ้าอย่างนั้นเอ๋ยขอไปทำงานก่อนนะคะเดี๋ยวสาย” จันทร์เอ๋ยรีบกินแล้วก็รีบไปทำงานเธอเป็นคนที่ตั้งใจทำงานมากๆ เธอทำงานได้เป็นอย่างดีจนเจ้านายเอ็นดูและรักเธอมากๆ ไม่ว่าเธอเดือดร้อนอะไรก็พร้อมจะยื่นมือมาช่วยเธอเสมอแต่ไม่รู้ว่าเจ้านายคนใหม่ของเธอจะเป็นอย่างคนเก่าหรือเปล่า

“รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันนะที่มาทำงานแล้วไม่มีบอสแล้ว” จันทร์เอ๋ยพึมพำคนเดียวพลางจัดโต๊ะทำงานของเธอที่อยู่หน้าห้องทำงานของประธานบริษัทที่วันนี้เธอจะได้ทำงานกับเจ้านายคนใหม่

“แม่เจ้าสาวป้ายแดงบ่นพึมพำอะไรกันคะ เป็นยังไงบ้างข้าวใหม่ปลามัน รสชาติเป็นยังไงมันหรือเปล่า” แตงไทยพูดแซวๆ เธอแล้วก็ทำทีเป็นเอามือปิดปากของเธอแล้วยิ้มๆ เจ้าเล่ห์ให้กับเพื่อน

“พอเลยๆ แตงไทยพูดอะไรน่าเกลียดอย่างนั้นล่ะเดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า” จันทร์เอ๋ยอายที่จะเอาเรื่องอย่างนี้มาพูดเล่นแต่มันก็ทำให้เธอนึกถึงเรื่องบนเตียงของเธอกับภูวินมันไม่ได้สร้างความสุขให้เธอเลยสักนิดนอกจากความรู้สึกเจ็บที่เธอได้รับมัน ภูวินได้ร่วมรักกับเธอแค่วันนั้นเพราะหลังจากวันนั้นจันทร์เอ๋ยเจ็บมากจึงโกหกเขาไปว่าเธอเป็นประจำเดือนเขาจึงยังไม่ได้ขอเธออีกต

“ไม่เห็นเป็นไรเลยมันเป็นเรื่องธรรมชาติใครๆ เขาก็ต้องทำกัน ฉันยังอยากทำเลยแต่ไม่มีปัญญาหาผะหลัวๆ ๆ ๆ ๆ เลย” แตงไทยพูดจบก็ทำหน้าเซ็งๆ

“แกนี่ก็พูดไปเรื่อยเลยนะ” จันทร์เอ๋ยพูดขึ้นมาแล้วก็ส่ายหัวให้กับความก๋ากั่นของเธอ

“ทุกคนคะ วันนี้เข้าประชุมตอนสิบโมงนะคะ” ฝ่ายบริหารเดินมาบอกกับทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นพร้อมกับไปติดป้ายประกาศที่บอร์ดด้วย เป็นประกาศเปลี่ยนเจ้าของบริษัท หลายคนต่างให้ความสนใจเรื่องนี้เพราะทุกคนก็อยากเห็นหน้าคร่าตาของเจ้านายคนใหม่

“กรี๊ดๆ ๆ ๆ” เสียงกรีดร้องของสาวๆ ในบริษัทกรีดร้องออกมาเสียงดังเมื่อพวกเธอเดินไปดูหน้าของเจ้านายคนใหม่ จันทร์เอ๋ยกับแตงไทยจึงต้องรีบวิ่งไปถามในทันที

“นี่พวกเธอกรี๊ดอะไรกันหรอไหนฉันขอดูหน่อยได้มั้ย” เพื่อนๆ ที่ทำงานหลีกทางให้แตงไทยดูเธอก็กรีดร้องออกมาอีกคนเสียงดัง จันทร์เอ๋ยได้แต่ส่ายหัวให้เพื่อนอีกครั้งที่โตขนาดนี้ก็ยังเหมือนเด็กๆ อยู่เหมือนเดิม แตงไทยวิ่งกลับมาหาจันทร์เอ๋ยด้วยความเร็วแล้วก็ร้องออกมาอีกครั้ง

“กรี๊ด!!!” แตงไทยร้องออกมาจนจันทร์เอ๋ยต้องถามเธอขึ้นมาด้วยความสงสัยว่าเธอแล้วก็สาวๆ พนักงานกรีดร้องอะไรกัน

“นี่เธอกรี๊ดอะไรของเธอแตงไทยแล้วก็สาวๆ พวกนั้นด้วย” จันทร์เอ๋ยถามเธอไปก็ทำความสะอาดโต๊ะของเธอไปด้วยเพราะอีกไม่ถึงชั่วโมงก็ใกล้ได้เวลาประชุมแล้ว

“เธอมาดูนี่จันทร์เอ๋ย” แตงไทยจับแขนของเธอเดินไปที่บอร์ดที่ใช้ติดประกาศเรื่องต่างๆ ของบริษัท

“อะไรของเธอแตงไทยทำไมต้องลากฉันมาดูด้วย” จันทร์เอ๋ยถามพลางถูกแตงไทยลากมาจนถึงตรงที่สาวๆ กรีดร้องกรี๊ดกราดกัน

“เธอดูนี่จันทร์เอ๋ยฉันอิจฉาแกจริงๆ ที่ตอนนี้แกจะได้ทำงานกับเจ้านายคนนี้” ในขณะที่แตงไทยพูดๆ สาวๆ พนักงานในบริษัทก็ต่างพากันพูดถึงความหล่อของเจ้านายคนใหม่คนนี้

“ทำไมต้องอิจฉาด้วยเขาไม่ใช่ของฉันสักหน่อยอีกอย่างฉันก็แต่งงานมีครอบครัวแล้วด้วย” จันทร์เอ๋ยพูดพลางเบนสายตาไปที่บอร์ดเพื่อดูว่าเจ้านายคนใหม่ของเธอหน้าตาเป็นยังไงทำไมทุกคนต้องร้องกรี๊ดกันขนาดนี้ จันทร์เอ๋ยมองไปที่บอร์ดเธอก็เห็นว่าหล่อจริงๆ แต่เธอก็ไม่ได้รู้ว่าเธอต้องกรีดร้องขนาดนั้น

“ก็หล่อดีนะแต่ก็ไม่ได้มีผลต่อหัวใจของฉัน” จันทร์เอ๋ยพูดขึ้นในขณะที่กำลังมองไปที่บอร์ดโดยที่เธอคิดว่าเพื่อนของเธอยืนอยู่ข้างหลังของเธอ เมื่อเธอพูดออกไปกลับไม่มีเสียงตอบกลับมาอีกอย่างตรงนั้นก็ดูเงียบมากๆ จนเธอต้องหันกลับไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเธอหันหลับมาใบหน้าของเธอก็ชนเข้ากับแผงอกกว้างๆ ของใครบางคนที่เธอไม่รู้จักแต่เธอรู้ว่าเขาสูงมาก 186 เซนติเมตรได้ผิวขาวมากๆ เพราะเธอเห็นข้อมือของเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอเผลอสูดดมเข้าไปมันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างไม่รู้ว่าทำไม

“ใครหรอที่ไม่มีผลต่อหัวใจของเธอ” ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งพูดขึ้นด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ หลายคนที่อยู่ตรงนั้นต่างมองมาที่เธอกับเขาอย่างสนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

“กล้าดียังไงมาบอกว่าฉันไม่มีผลต่อหัวใจ ทั้งๆ ที่ฉันหล่อขนาดนี้” ชายหนุ่มพูดคนเดียวในใจพลางก้มมองดูใบหน้าของเธอ