หวงสวาท

5

เมรีชะงัก แหงนหน้ามองคนหัวใจหินพูดแล้วส่ายหน้าหวือ “เหล้าเท่านั้นค่ะ คนไม่ใช่”

คืนนี้อคิณต้องการสั่งสอนยัยเด็กแก่แดดอย่างเมรีให้เข็ดหลาบที่กล้าหาญเกินไป ฟากเมรีไม่เข้าใจว่าสารวัตรหนุ่มที่เคยปฏิเสธกล่าวหาว่าเธอแก่แดด คืนนี้จะเป็นการแก้แค้นที่เขาเคยปฏิเสธเธอเมื่อก่อนหรือไง

“พูดมาก ชงเหล้าให้พี่ต่อสิ หยุดทำไม” เมรียื่นแก้วเหล้าที่ชงไว้ให้อคิณ เขารับไว้แต่ยังไม่ดื่ม

“ทำไมไม่ดื่มล่ะคะ กลัวรีจะใส่ยาให้กินหรือไง”

“ดื่มด้วยกันสิครับน้องรี” ชายหนุ่มคนหนึ่งถาม

“ได้สิคะ” คิดจะมอมเหล้ากันหรอ ฝันไปเถอะ คนอย่างเมรีลูกสาวร้านขายยาดองไม่ยอมให้ใครมามอมกันได้ง่ายๆ หรอก

อคิณหมั่นไส้เด็กปากดี อยากรู้จะเก่งแค่ไหน ก่อนที่เขาจะเจอเธอวันนี้ เด็กนี่คงนั่นดริงก์กับแขกมาอย่างโชกโชน ผ่านมาเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ไม่น่าเลย...

“คืนนี้พี่ประมูลเธอมาตั้งร้อยดริงก์ เรามาหารกันคนละครึ่ง ถ้าดื่มไม่ครบร้อยถือว่าโกงนะ คงไม่อ้างว่าดื่มเหล้าไม่เป็น อย่างเธอแค่ร้อยดริงก์ ก็ยังเก็บทรงอยู่ละมั้ง”

“สบาย ได้อยู่แล้วค่ะ” เมรีมั่นใจมากว่าเหล้าพวกนี้ไม่สามารถทำให้เธอเมาได้แน่นอน ที่สำคัญอยากจบงานไวๆ ไม่อยากอึดอัดทนอยู่ตรงนี้ ไหล่ขาวเนียนสองข้างยกขึ้นตอบรับข้อตกลง

ฟากอลิสานั้นกำลังเต้นอย่างสนุกสนานอยู่ที่โต๊ะข้างๆ เมื่อเหลือบเห็นเพื่อนสาวถูกหนุ่มหล่อเกาะเอวไว้แน่นจึงพาตัวเข้ามาแสดงตนว่าเป็นเพื่อนของเมรีอยากร่วมสนุก พร้อมยกแก้วเหล้าในมือแนะนำตัวให้ทุกคนรู้จัก หนุ่มๆ ที่โต๊ะต่างพากันกระดี๊กระด๊าแววตาเป็นประกายที่มีสาวสวยอีกหนึ่งคนโผล่เข้ามาร่วมวงด้วย

“ไม่คิดจะแนะนำหนุ่มหล่อคนนี้ให้เพื่อนรู้จักหน่อยเหรอ” อลิสากระทุ้งข้อศอกแหลมใส่เพื่อนสาวที่เพิ่งเบียดตัวออกมาจากอ้อมแขนของสารวัตรหนุ่มที่ยึดร่างเธอไว้ ก็ไม่เห็นความจำเป็นที่เขาต้องรู้จักเพื่อนของเธอสักนิด

ดวงตาคู่สวยค้อนเขา“ปล่อยค่ะสารวัตร”

“สวัสดีครับ ผมชื่ออคิณ เป็นเพื่อนกับเมรี” เขายกแก้วเหล้าเพียวๆ ไม่ผสมอะไรที่ถืออยู่ในมือชูขึ้น ชิงกล่าวทักทายอลิสาก่อน แต่สายตากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับคนที่คุยด้วย

“ไม่ยักรู้ว่าเธอรู้จักกับคุณอคิณมาก่อน ชาติที่แล้วเธอกอบกู้กาแล็กซีเอาไว้หรือไง ชาตินี้ถึงได้เจอแต่ของแรร์ไอเทมเต็มไปหมด” อลิสาค่อนแคะเพื่อนสาวที่ปกปิดเรื่องผู้ชายเอาไว้สนิท ยิ่งผู้ชายหล่อๆ ด้วยแล้วเธอแทบอยากจะเข้าไปกรี๊ดใส่หน้าเพื่อนรักสักทีสองที

อคิณอดกลั้นขำไว้แทบไม่อยู่เมื่อได้ยินที่อลิสาพูด แต่ก็แอบเคืองใจเล็กๆ

“เธอเลิกพูดจาไร้สาระได้แล้วอลิส ฉันกับคุณสารวัตรรู้จักกันตอนเขาย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัด เพิ่งกลับมาเจอกันที่นี่คืนนี้แหละ แล้วอีกอย่างเราก็ไม่ได้สนิทกันมากเท่าไร จริงไหมคะคุณสารวัตร” เมรีมองค้อนคนตัวสูง แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างหงุดหงิด เธออยากพาตัวเองออกไปจากความอึดอัดนี้เสียเต็มประดา

“แต่ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ ผมว่าเราค่อนข้างสนิทกันมากเลยทีเดียว เพราะเมื่อก่อนคุณตามจีบผมทุกวัน จริงไหม แล้วผมก็รู้จักกับแม่ของคุณเป็นอย่างดี” อคิณมองใบหน้าขาวแดงปลั่งที่เขินอายปนอารมณ์เกรี้ยวกราดอย่างน่าเอ็นดู

“เดี๋ยวนี้คุณสารวัตรกลายเป็นคนช่างพูดตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เมรีรู้สึกประหลาดใจ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ผู้ชายที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอตอนนี้ใช่สารวัตรอคิณตัวจริงหรือเปล่า มาดเคร่งขรึมดุดันไม่สนใจใครที่เธอเคยสัมผัสมาหายไปไหนหมด เมรีแย่งแก้วเหล้าในมืออคิณมากระดกรวดเดียวเข้าปากกลบเกลื่อนความขายหน้าที่เขาแพร่งพรายออกมา ก่อนจะเทเหล้าเพียวๆ กระดกตามไปอีกสองสามแก้ว

“แกไม่ต้องห้ามฉัน แค่นี้สบายมาก” เมรีรีบยกมือขึ้นปรามอลิสาที่กำลังตั้งท่าจะห้าม ไหล่ขาวเนียนสองข้างยกขึ้นแสดงว่าเธอไม่เป็นไร ถ้าผ่านร้านยาดองแม่มาได้ เมรีมั่นใจว่าเหล้าพวกนี้ไม่สามารถทำอะไรเธอได้แน่นอน จากนั้นก็ชวนทุกคนชนแก้วอย่างสนุกสนาน เมื่อเแอลกอฮอล์ร้อนผ่าวไหลผ่านเข้าร่างหลายแก้ว ไม่ทันถึงหนึ่งชั่วโมงคนปากดีก็เริ่มทรงตัวไม่อยู่ ริมฝีปากชมพูที่ฉาบด้วยลิปสติกสีสดเริ่มจืดจางลงตามความสามารถในการควบคุมตัวเอง

“คออ่อนขนาดนี้ยังจะปากเก่งอีกยัยเด็กแก่แดด” อคิณรวบร่างเซไม่เป็นท่าไว้ในอ้อมแขน ด้วยกลัวจะหล่นลงไปกองกับพื้น

“ยัยรี! ไหวไหมเนี่ย” อลิสาจับร่างเพื่อนสาวเขย่าไปมาเผื่อจะได้สติขึ้นมาบ้าง “พี่อคิณคะทำยังไงดี เมรีไม่เคยดื่มเหล้าค่ะ” อลิสาเผลอหลุดปากออกไปโดยไม่ตั้งใจ

“พอแล้ว ไม่ต้องดื่มแล้ว” อคิณตกใจมากรีบปัดแก้วเหล้าออกห่างมือทันที ในใจแอบนึกโทษตัวเองไม่น่าปากพล่อยพูดให้เธอขายหน้า เขาไม่คิดว่าเมรีจะประชดด้วยการซดเหล้าเข้าไปหนักขนาดนี้ “ผมดูแลเธอเองครับ” อคิณแสดงความรับผิดชอบที่ทำให้เมรีเสียอาการแบบนี้

“ฉันยังไม่เมา มาๆ ชนแก้วอีก” เมรีพยายามควานหาแก้วเหล้าบนโต๊ะมาดื่มอีก

“อลิส แกอ่อยผู้ชายของฉันเหรอ พี่อคิณเป็นของฉันนะ ห้ามยุ่ง” เมรีปรือเปลือกตาหนักขึ้นส่งเสียงแหวไม่เป็นภาษาใส่หน้าเพื่อนสาวตัวแสบ เรียวแขนเล็กรีบกอดก่ายคว้าร่างใหญ่ที่เธอทิ้งตัวใส่เขาไว้แน่น กลัวเพื่อนตัวดีจะมาฉกไป

“ยัยนี่! เมาแล้วช่างใจกล้า คืนนี้ฝากพี่อคิณช่วยดูแลเมรีแทนอลิสด้วยนะคะ สภาพแบบนี้อลิสคงแบกกลับเองไม่ไหว” เมื่อรู้ว่าอคิณกับเมรีรู้จักกันเป็นอย่างดีเธอก็หมดห่วง จึงขอตัวกลับไปสนุกต่อ ส่วนประกาศิตที่กำลังดีดดิ้นตามจังหวะเพลงอย่างสะใจเหมือนไส้เดือนโดนสายฟ้าฟาดก็แอบเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้สานสัมพันธ์กับสาวสวยให้นานกว่านี้ ได้แต่มองตามแผ่นหลังขาวเนียนของอลิสาตาละห้อย

“ไอ้คิน! ยินดีด้วยนะ อยู่ดีๆ ก็ได้ของขวัญวันเกิดตัวเป็นๆ ดิ้นได้ร้องได้ด้วย”

“พูดอะไรของแกวะ” อคิณฟาดแววตาเป็นประกายฉายแววอำมหิตใส่ประกาศิต

“ขอตัวกลับก่อนนะ ฝากเช็กบิลแทนด้วย คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง” อคิณตัดบทไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วอุ้มร่างคนเมาไร้สติเดินออกจากผับไป เขาพยายามถามว่าเมรีพักที่ไหน แต่ก็ไม่ได้คำตอบ เพราะเธอเมาหนักจนพูดจาไม่รู้เรื่อง

“ถ้าไม่ตอบ งั้นคืนนี้ไปนอนห้องพี่ก็แล้วกัน”

อคิณจำใจต้องหิ้วเธอกลับคอนโดฯ หรูมาด้วย เป็นคอนโดฯ ที่เขาซื้อไว้เมื่อหลายปีก่อนเพราะคิดจะใช้ชีวิตกับใครคนหนึ่งแต่ทุกอย่างก็เป็นเพียงอดีต สายตาคมหันกลับมาทอดมองยัยเมรีขี้เมาที่เขาเอากลับมาด้วย เขาส่ายหน้ากับพฤติกรรมเด็กสาวๆ สมัยนี้

ผ่านไปสักพักร่างสูงกำยำก็แบกร่างบางสวยเซ็กซี่กลับเข้ามาลงบนเตียงนอนใหญ่ของตัวเอง

“ดูท่าคืนนี้ฉันต้องสละเตียงให้เธอแล้วยัยเมรีขี้เมา”

แต่แล้วอคิณก็ต้องพุ่งตัวเข้าช้อนร่างเมรีขึ้นจากเตียงทันทีที่เห็นเธอทำท่าทางกระอักกระอ่วนคล้ายอยากจะอาเจียน เพราะเสียดายชุดเครื่องนอนที่เพิ่งซื้อมาใหม่ราคาแพง

“นี่...อย่าอ้วกใส่ที่นอนพี่เชียวนะยัยเมรีขี้เมา”

เมรีปรือตาพร่ามัวเพ่งมองใบหน้าชายหนุ่มที่ประคองร่างเธออยู่ แม้จะรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาที่มองอยู่ แต่ก็ทำใจดีสู้เสือ พร้อมส่งรอยยิ้มหวานบาดใจจากริมฝีปากกระจับน่าจูบให้เขา ดวงตาหวานเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องริมฝีปากหยักได้รูปที่เคยใช้ปฏิเสธเธอเมื่อก่อน