Hazal’dan
Annemle hastaneye geldiğimizde fizik tedaviye girdik direkt. Annemi kaldırıp oturtmak için bana yardım ediyorlardı ama ben yine de çok yoruluyordum. Annemin doktoruyla konuşmak için dışarıya çıktığımda babam da gelmişti.
“Asya Hanım’ın tedavisi çok güzel bir şekilde devam ediyor. Hatta yakın zamanda yürür diyebiliriz,” dediğinde kocaman gülümsedim. Annemin de artık normal insanlar gibi yaşaması ve onunla gezmeye gitmek çok güzel olacaktı.
Onu asla bırakmayacaktım. Midem bulanınca hava almak için dışarıya çıktım. Bir banka oturduğumda çocuklu bir kadına denk geldim. Çocuğu yanında oynarken o da onu izliyordu. O kadar güzel izliyordu ki imrenmiştim. Gülümseyişime baktı.
“Bu gülüşe bakılırsa sizin çocuğunuz yok. Benim de yokken her bebeğe böyle bakardım,” dediğinde onayladım.
