หวงรักเพื่อนสนิท

แอบชอบเธอมานาน

พูดจบเขาก็เดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยทันที

"อาบด้วยนะ เดี๋ยวกูอาบให้เอง "

ทิศเหนือเดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยร่างกายเปงือยเปล่าไร้เสื้อผ้า เเต่ไอ้นั่น ของเขา มันดันชี้โด่ มาทางหน้าเธอพอดี

"อี๋... เหนือเเกออกไปก่อนเลย ของเเกมันชี้หน้าฉัน "

หึ.. ปกติหนะเช้าๆ มันชอบตื่น ว่าเเต่ .. อีกซักรอบมึงไหวมั้ยวะเมย์ "

"ไม่เอา เหนือ... พอแล้ว เมย์ไม่ไหวจริงๆ"

เสียงหวานประท้วงเบาๆ เมื่อเห็นสายตาคมกริบของคนตัวโตที่ยังจ้องมองเธอไม่วางตา แต่มีหรือที่คน

พอถึงห้องน้ำ เหนือไม่ได้วางเธอดับพื้น แต่กลับวางเธอลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าหินอ่อนที่เย็นเยียบ ความเย็นของหินตัดกับความร้อนจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ต้นขาทำเอาเมย์สะดุ้งโหยง

"อ๊ะ... เหนือ มันเย็น"

"เดี๋ยวก็ร้อน เชื่อกูสิ"

เหนือกระซิบข้างหูพลางเปิดน้ำจากฝักบัวทิ้งไว้จนไอน้ำเริ่มปกคลุมกระจก

เขาแทรกตัวเข้ากลางกายสาวอีกครั้งในท่านั่งบนเคาน์เตอร์ ท่านี้ทำให้เมย์ต้องแยกขาออกกว้างเพื่อรับตัวตนใหญ่ของเขาที่รุกล้ำเข้ามาอย่างดุดันและลึกซึ้งกว่าเดิม เสียงครางหวานลั่นห้องน้ำเมื่อความคับแน่นเข้าเติมเต็มจนสุดทาง

"อื้อ อ้ะ อ้ะ .. เหนือ... มันลึกไปเมย์จุกเเน่นไปหมดเเล้ว"

เมย์เชิดหน้าขึ้นระบายความเสียวซ่าน มือเรียวจิกไหล่หนาจนเกิดรอยแดง

"ลึกสิดี มึงจะได้จำไว้ว่าข้างในมึงมีแค่กูคนเดียว"

อ่าซื้ดด ..เหนือคำรามพลางยึดเอวบางไว้แน่นแล้วเริ่มกระแทกกระทั้นจังหวะรักอย่างหนักหน่วง ไอน้ำที่เกาะตามผิวขาวเนียนผสมกับหยาดเหงื่อทำให้ร่างของเมย์ดูเซ็กซี่จนเหนือแทบคลั่ง

เขาเปลี่ยนจากเคาน์เตอร์ อุ้มเธอไปยืนพิงกำแพงห้องน้ำที่เปียกปอน จูบที่ดุเดือดถูกมอบให้ซ้ำๆ ขณะที่ช่วงล่างยังคงทำงานประสานกันอย่างเผ็ดร้อน เสียงเนื้อกระทบกันสู้เสียงน้ำจากฝักบัวยิ่งกระตุ้นอารมณ์ให้กระเจิดกระเจิง

"เหนือ... เมย์ไม่ไหวจะเสร็จ... อ๊า"

"พร้อมกันเมย์... เสร็จพร้อมกู"

~ ~ พั่บพั่บพั่บ ~ ~

เหนือเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังระงมไปทั่วห้องน้ำที่ร้อนระอุ ก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออกมาเป็นความสุขสมที่รุนแรงจนเมย์แทบจะทรงตัวไม่อยู่ เหนือซบหน้าลงกับไหล่บาง หอบหายใจรุนแรงพลางกอดเธอไว้แน่นใต้สายน้ำที่รินรดลงมา

"มอร์นิ่งเซ็กซ์. อร่อยกว่าข้าวเช้าอีกนะเมย์เเกว่าไหม "

เขาพูดพลางพรมจูบที่หัวไหล่ชื้นแฉะของเธออย่างรักใคร่ ก่อนจะจับเธออาบน้ำชำระร่างกายให้อย่าง เเผ่วเบา

ย้อนเวลากลับไปในช่วงที่คำว่าเพื่อนยังเป็นกำแพงที่หนาที่สุดของทั้งคู่

รั้วมหาวิทยาลัยในช่วงปีสี่ เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนต่างรีบเร่ง แต่สำหรับ ทิศเหนือ และ เมย์เวลามักจะหยุดนิ่งเสมอเมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกัน

ภายในห้องสมุดคณะที่เงียบสงัด แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างลงมายังโต๊ะตัวประจำที่ทั้งคู่นั่งอ่านหนังสือสอบกันอยู่ เมย์แอบชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของเพื่อนสนิทที่เธอกุมความลับเรื่อง แอบรักมานานเกือบสี่ปี สันกรามคมกริบ ดวงตาจริงจังภายใต้กรอบแว่น และนิสัยนิ่งขรึมที่เขามักจะแสดงออกกับทุกคน ยกเว้นกับเธอ

"ถ้าพูดออกไปแล้วมองหน้ากันไม่ติดกูจะอยู่ยังไง"

เมย์คิดในใจพลางกำปากกาแน่น

เธอไม่รู้เลยว่า ทุกครั้งที่เธอละสายตาไปทางอื่น เหนือ จะปิดหนังสือลงช้าๆ แล้วลอบมองใบหน้าหวานของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา เขาจำได้ทุกอย่างจำได้ว่าเมย์ชอบดื่มลาเต้ไม่ใส่น้ำตาล จำได้ว่าเธอจะมัดผมเวลาใช้สมาธิ และจำได้ว่าหัวใจเขามันสั่นแค่ไหนเวลาที่เธอยิ้มให้คนอื่น

"เมย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทำลายความเงียบ

"หือ. ? ว่าไงเหนือ"

เมย์สะดุ้งเล็กน้อย หันมาสบตาที่ลึกซึ้งคู่นั้นเข้าอย่างจัง

"เรียนใกล้จบแล้วมึงแพลนจะทำอะไรต่อ"

เขาถาม แต่อะไรรู้อยู่ในอกว่าเขาอยากจะถามว่า เรียนจบแล้ว เรายังจะอยู่ข้างกันแบบนี้ไหม

"ก็คงหางานทำมั้ง หรืออาจจะเรียนต่อ แล้วมึงล่ะ?"

"กูคงอยู่ที่เดิม.. อยู่เเบบนี้เเหละ"

เหนือจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

"ที่ที่มีมึงอยู่"

บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหายใจ เมย์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบเสียงลง ความรู้สึกบางอย่างมันพุ่งขึ้นมาถึงคอหอย เธออยากจะตะโกนบอกเขาเหลือเกินว่าเธอไม่อยากเป็นแค่เพื่อน แต่ความกลัวมันกลับมีอำนาจมากกว่า

"พูดอะไรของมึงเนี่ยเหนือ เพ้อเจ้อว่ะ"

เมย์หัวเราะกลบเกลื่อนพลางรีบก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ ทั้งที่นิ้วมือสั่นระริก

เหนือทำเพียงกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาหม่นแสงลงเล็กน้อย เขาเลือกที่จะเก็บถ้อยคำว่า รักไว้ใต้ความเงียบเหมือนที่ทำมาตลอดสี่ปี

ย้อนกลับไปในช่วงทำโปรเจกต์จบปี 4...

ที่ซุ้มม้านั่งหินอ่อนคณะสถาปัตย์ฯ ช่วงเวลาเกือบเที่ยงคืน ไฟทางสลัวๆ กับกองโมเดลที่วางระเกะระกะคือพยานความใกล้ชิดของคนสองคน เมย์ ฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความเหนื่อยล้า กลิ่นกาวลาเท็กซ์กับกระดาษชานอ้อยอบอวลไปหมด

เธอกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น จนกระทั่งรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาที่แผ่นหลัง.เสื้อช็อปสีเข้มกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของ ทิศเหนือ ถูกถอดออกมาคลุมไหล่ให้เธออย่างเบามือ

"อืออ.. เหนือเองเหรอ?"

เมย์ปรือตาขึ้นมอง เห็นใบหน้าคมเข้มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขากำลังใช้คัตเตอร์กรีดกระดาษอย่างตั้งใจ แสงไฟตกกระทบสันจมูกโด่งจนดูดีราวกับรูปสลัก

"นอนเถอะ เดี๋ยวที่เหลือกูจัดการเอง"

เหนือเอ่ยโดยไม่ละสายตาจากงาน

"ดื้อทำต่อสภาพนี้ เดี๋ยวงานก็พังพอดี"

"แต่มันงานกลุ่มนะเหนือ กูทิ้งมึงได้ไง"

เมย์พยายามฝืนตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความง่วงทำให้หัวเธอโอนเอนไปมา จนสุดท้าย หัวทุยๆ ของเธอก็เผลอซบลงที่ไหล่กว้างของเขา

จังหวะนั้น มือหนาที่กำลังถือคัตเตอร์ชะงักกึก เหนือ เกร็งตัวไปทั้งร่าง หัวใจที่เคยนิ่งสนิทกลับเต้นรัวจนเขากลัวว่าคนข้างไหล่จะได้ยิน เขาค่อยๆ วางมือลง แล้วเอียงศีรษะลงไปพิงกับหัวของเมย์เบาๆ เป็นวินาทีสั้นๆ ที่เขากล้าละทิ้งสถานะเพื่อน แล้วทำตามเสียงหัวใจตัวเอง

"ถ้ามึงรู้ว่ากูคิดยังไง มึงจะยังยอมซบไหล่กูแบบนี้ไหมเมย์"

เขาพึมพำเสียงเบาจนแทบจะเป็นการกระซิบกับตัวเอง

สายตาของเหนือที่มองเมย์ในตอนนั้น มันไม่ใช่สายตาที่เพื่อนมองกัน แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะแบกโลกทั้งใบเพื่อผู้หญิงคนนี้แต่เขาก็ทำได้แค่เพียงนั่งนิ่งๆ ให้เธอซบไหล่จนถึงเช้า

ในงานเลี้ยงฉลองสอบโปรเจกต์เสร็จ เมย์ดื่มหนักจนหน้าแดงก่ำ เธอคว้าคอเสื้อเหนือมาดึงเข้าหาตัวท่ามกลางเสียงโห่ฮาของเพื่อนๆ

"เหนือ... ทำไมมึงดีกับกูจังวะ"

เมย์ถามเสียงยานคาง จ้องลึกเข้าไปในตาเขา

"มึงทำแบบนี้.. กูจะตัดใจจากมึงได้ยังไง"

คำพูดของคนเมาทำให้เหนือใจหายวูบ เขาคว้าเอวบางไว้ไม่ให้เธอล้มพลางสบตาตอบ

"เเล้วใครบอกให้มึงตัดใจจากกูวะ "

"ฮะ? มึงพูดว่าอะไรนะ"

"เปล่า... กลับบ้านเถอะ"

เหนือถอนหายใจยาว เขาเลือกที่จะแบกเธอขึ้นหลังแล้วเดินฝ่าลมหนาวไปส่งที่หอพัก ความรู้สึกที่อยากจะบอกว่า รักมันจุกอยู่ที่อก แต่เขากลัวเหลือเกินว่าถ้าพูดออกไปแล้วสถานะ 'คนพิเศษที่สุดที่เขามีตอนนี้จะพังทลายลง

เขาจึงยอมเลือกที่จะเป็นเพื่อนที่แสนดีเพื่อให้มีโอกาสได้อยู่ใกล้เธอไปให้นานที่สุดจนกระทั่งความอัดอั้นทั้งหมดมันมาระเบิดออกในคืนปัจจุบันที่คอนโดนั่นเอง