Nang okay na ako ay kinuha ko na ang t'walya. Pero dahil masakit talaga ang aking pagkakabagsak ay hirap talaga akong kumilos at hindi ko mapigilan ang aking sarili na mapadaing.
"Sierra,okay ka lang ba talaga? Magsabi ka ng totoo?" Muling tanong pa sa akin ni Ninong.
Nakapagbihis na din ako ng ibinigay nito,pero hindi s'ya ang uniform namin.
"Ninong,bakit hindi ang uniform ko ang kinuha mo?"
"Sa tingin mo Sierra,makakapasok ka sa lagay mong 'yan? Alam kong masama ang pagkakabagsak mo."
"Paano mo naman nalaman Ninong?" Takang tanong ko sa kan'ya.
"Dahil sa pagsigaw mo d'yan at ang way ng paglalakad mo na halos hindi mo nga kayang maglakad. Kaya naman h'wag ka ng magsinungaling pa sa akin na kaya mong pumasok ngayon,dahil nakikita mismo nitong dalawang mga mata ko na malabong maka
