ลวงรักนางร้าย

บทที่ 10 - ความฝัน [1/3] - [🔥🔥]

ตั้งแต่ธีรทัศน์มานอนด้วยเธอก็ไม่เคยฝันร้ายอีกเลย แต่ครั้งนี้เธอฝัน...ทว่ามันไม่ใช่ฝันร้าย

"นิล... "

คนถูกเรียกลืมตาขึ้นมองก่อนจะปรับโฟกัสสายตาและเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือใคร

"คุณธี... "

ธีรทัศน์มองเธอด้วยสายตาเป็นกังวล ในขณะที่เธอมองดูรอบกายตัวก่อนจะเห็นว่าอยู่บนเตียงนอน แหงล่ะ เธอจำได้ว่าตัวเองเผลอหลับไปที่อ่างอาบน้ำและตอนนี้เธอก็เชื่อว่าตัวเองกำลังฝัน...แต่น่าแปลกที่เธอรู้สึกว่าร่างกายยังร้อนรุ่มไม่ต่างจากตอนแช่น้ำก่อนที่จะเผลอหลับไป

"เป็นยังไงบ้าง เมามากเลยเหรอ?"

น้ำเสียงของคนถามฟังดูเปลี่ยนไป แม้กระทั่งสายตาคู่คมที่มองมาก็ดูแปลกไปไม่คุ้นชินเช่นกัน ทั้งที่คนตรงหน้าไม่ได้มีใบหน้าที่เปลี่ยนไปแต่ทำไมเธอกลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ธีรทัศน์ที่เธอรู้จัก

ประกายตาของธีรทัศน์ในฝันมันดึงดูดและลึกลับน่าค้นหา...

"นิลร้อนค่ะ คุณธี... "

นิลกาฬไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นดูออดอ้อนมากเพียงใด ร่างกายของเธอมันร้อนรุ่มจนเผลอขยับกายเปลือยเปล่าเข้าหาคนที่นอนอยู่ข้างกาย

การกระทำของเธอเป็นไปตามความต้องการที่ไม่อาจควบคุมได้และยิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังฝันจึงเลือกที่จะปล่อยให้ความรู้สึกที่แท้จริงและอารมณ์ความต้องการนำพาโดยไม่สนใจว่าจะมีผลอะไรตามมา

ก็แค่ฝัน เธอจะทำอะไรก็ได้ไม่ใช่หรือ?

เมื่อคิดเช่นนั้นก็เหมือนยิ่งกระตุ้นความต้องการส่วนลึกในใจของตัวเอง ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาร่างกายของเธอใกล้ชิดธีรทัศน์ก็หลายครั้งแต่ไม่เคยก้าวข้ามมากไปกว่าการช่วยเหลือกันเท่านั้น แต่ครั้งนี้เธออยากลองทำอะไรที่มากกว่าอะไรเดิมๆ ที่เคยทำ

"ร้อนมากเลยเหรอ? "

ไม่อยากเชื่อว่าแค่ริมฝีปากของเขาที่ขยับถามกันนั้นจะทำให้เธอเกิดใจเต้นแรงขึ้นมาเสียแล้ว

นิลกาฬลากสายตามองทั่วกรอบหน้าธีรทัศน์และเธอก็ไม่ปฏิเสธว่าเวลานี้เขาหล่อเหลามากเพียงใด ทุกองค์ประกอบบนหน้ามันรับกันหมดราวกับเป็นผลงานชิ้นโปรดที่สวรรค์สรรค์สร้าง

นิลกาฬมองเขาด้วยสายตาเลื่อนลอย นาทีนี้ไม่คิดหักห้ามใจใดๆ อีกก่อนจะเป็นฝ่ายดันคนตัวโตให้นอนหงายและเธอก็ขึ้นคร่อมเขา

"เพราะฝันหรือเปล่า นิลถึงรู้สึกว่าคุณธีไม่ได้ป่วย... "

สายตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้เหมือนคนที่อายุสมองห้าขวบ แต่มันกลับเต็มไปความน่าค้นหาและชวนใจสั่น

ธีรทัศน์ระบายยิ้มมุมปาก เขายกมือขึ้นรองศีรษะพร้อมกับกวาดสายตาระยิบระยับมองทั่วร่างกายเปลือยเปล่าของเธอด้วยความพึงพอใจก่อนจะตอบเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

"ในความฝันของนิล ธีไม่ได้ป่วย"

"อ่า...นั่นน่ะสินะ"

ส่วนลึกในใจของนิลกาฬเธอคาดหวังที่จะให้เขาหายป่วยเร็วๆ เธออยากให้เขาเป็นคนปกติเหมือนอย่างเส้นเรื่องในนิยายที่เธอเคยอ่านแม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเขาจะหายป่วยได้เช่นไรก็ตาม

นิลกาฬอยู่กับเขามาสองเดือน เธอเห็นว่าพัฒนาการเขาดีขึ้นแต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเขาก็ยังมีนิสัยเด็กๆ บ่งบอกว่าสมองเขาไม่ได้พัฒนาอายุมากไปกว่าเดิม

เขายังมีอายุสมองแค่ห้าขวบเพราะอย่างนั้นที่ผ่านมาเธอจึงไม่กล้าที่จะทำอะไรตามใจตัวเองเพราะกลัวว่าตัวเองจะรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป

แต่ทว่าในความฝันนี้มันแตกต่างจากความเป็นจริง...

คงเป็นเพราะความต้องการส่วนลึกในจิตใจที่อยากให้เขาหายป่วยจึงทำให้เธอฝันว่าเขากลายเป็นคนปกติเช่นนี้

"อย่างน้อยในฝันก็ยังดี... "

นาทีนี้นิลกาฬละทิ้งความรู้สึกผิดชอบชั่วดี เธอไม่สนใจแล้วว่าเขาจะมีอายุสมองเพียงแค่ห้าขวบเท่านั้น ก็ในเมื่อที่ตรงนี้เป็นแค่ความฝันและเขาก็เป็นแค่ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปีคนหนึ่งที่ไม่ต่างจากคนปกติทั่วไป

"นิลจะทำอะไรกับธีก็ได้เพราะธีเป็นของนิล..."

อุ้งมือหนากอบกุมแก้มนุ่มของเธออย่างอ่อนโยน นิลกาฬหลับตาลงเอียงใบหน้าเข้าหามืออุ่นๆ ของเขาราวกับแมวน้อยที่กำลังออดอ้อนเจ้านายของมัน

"ใช่ ในฝันนี้ธีเป็นของนิล... "

ดวงตากลมโตลืมขึ้นอีกครั้ง แต่เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามันกำลังฉ่ำปรือมากเพียงใด

สิ้นคำพูดนั้นก็เหมือนเกิดแรงดึงดูดมหาศาลระหว่างเขากับเธอ นิลกาฬเป็นฝ่ายจูบธีรทัศน์ที่เปิดปากต้อนรับเธอด้วยความเต็มใจ

อุ้งมือหนาที่เคยกอบกุมแก้มนุ่มเคลื่อนไปยังท้ายทอยของเธอก่อนจะรั้งเอาไว้ให้เธอแนบริมฝีปากกับเขาแน่นขึ้นพร้อมทั้งสอดเรียวลิ้นสำรวจในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ

"อื้อ... "

เสียงร้องครางจากนิลกาฬดังขึ้นแผ่วเบาในตอนที่ถูกลิ้นหนาตวัดรัดรึงและดึงดูดอย่างรุนแรง การกระทำนั้นเหมือนยิ่งปลุกเร้าความร้อนในกายให้ตื่นตัวยิ่งกว่าเดิม สะโพกมนส่ายร่อนไปมาบนเป้ากางเกงนอนของธีรทัศน์ทั้งยังรู้สึกได้ความแข็งขืนที่มันกำลังดุนดันเนินเนื้อฉ่ำแฉะของเธอ

"คุณธี...นิลไม่ไหวแล้ว"

นิลกาฬเอ่ยเสียงอ้อนชิดริมฝีปากธีรทัศน์ ใบหน้าเธอแดงระเรื่อจากพิษใคร่ที่กำลังแล่นพล่านไปทั้งกายก่อนจะร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อร่างเธอถูกพลิกให้นอนอยู่ใต้ร่างธีรทัศน์ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือ...เขากำลังยืนเข่าถอดเสื้ออยู่กลางหว่างขาเธอ

การกระทำนั้นบ่งบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้มีปัญหากับขาแต่อย่างใด แต่ตื่นตระหนกได้ไม่กี่วินาทีเท่านั้นก็ตระหนักได้ว่านี่คือความฝันของเธอและมันคงเป็นจิตใต้สำนึกของเธอที่หวังอยากให้เขาเดินได้เหมือนคนปกติทั่วไปก็เท่านั้น

"ไม่ไหวยังไงก็ต้องทนก่อน"

ธีรทัศน์ในความฝันไม่ใช่ชายอายุสมองห้าขวบ แต่ตอนนี้เขาดูเหมือนคนเจนสนามกับเรื่องเช่นนี้ราวกับว่าผ่านมาอย่างโชกโชน

แววตาของธีรทัศน์ดำมืดในตอนที่กางขาของนิลกาฬออก ดวงตาดุจ้องมองส่วนนั้นของเธอไม่วางตาก่อนจะแหวกกลีบเนื้ออวบอูมออกเผยให้เห็นติ่งเนื้อแดงชวนลิ้มลอง

"อื้อ!"

ร่างกายนิลกาฬพลันเกร็งไปทุกส่วนเมื่อปลายลิ้นร้อนแตะโดนจุดอ่อนไหวภายนอกของเธอ

ธีรทัศน์ตวัดลิ้นระรัวละเลงเน้นย้ำแต่จุดนั้น แต่ที่ทำให้นิลกาฬหลุดร้องครางออกมาก็เป็นตอนที่นิ้วของเขาสอดเข้ามาในช่องทางคับแคบของเธอพร้อมกันทีเดียวสองนิ้ว

"ชอบหรือเปล่า? ชอบให้ธีใช้นิ้วกับปากพร้อมกันไหม?"

ริมฝีปากคนถามยังชิดเนินเนื้อของเธอ ในขณะที่เขาก็ลิ้มเลียติ่งเนื้อของเธออย่างมูมมาม

น้ำหวานที่ไหลซึมออกมาเป็นตัวช่วยชั้นดีที่ทำให้นิ้วสอดเข้าออกได้อย่างไหลลื่น

เสียงครางต่ำในลำคอดังเล็ดลอดจากธีรทัศน์ให้ได้ยิน เขาเหมือนจะพึงพอใจกับการได้ลิ้มเลียเธออย่างตะกละตะกลามเช่นนี้และเสียงกลืนกินของเขามันก็ปลุกเร้าอารมณ์นิลกาฬให้แตกตื่นกว่าเดิม

"มะ ไม่ไหวแล้ว นิลอยากให้คุณธีเข้ามาเร็วๆ แล้วค่ะ"

เพราะเป็นความฝันเธอจึงไม่อายที่จะเรียกร้องในสิ่งที่ต้องการ นิลกาฬรั้งปลายคางของธีรทัศน์ที่ปากยังฉ่ำวาวจากน้ำหวานของเธอมาจูบโดยไม่สนใจว่าเขาเพิ่งทำอะไรมา

หน้าอกขนาดพอดีมือถูกบีบเคล้นพร้อมๆ กับยอดอกสีหวานที่ถูกดูดดึงอีกครั้ง ความเสียวแล่นปราดตั้งแต่หัวจรดเท้าและในตอนนั้นเองที่ร่างกายกลับมาเครียดเกร็งอีกหนเมื่อรู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่กำลังชำแรกเข้ามาในกายเธออย่างเชื่องช้า

นิลกาฬไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าธีรทัศน์ถอดกางเกงออกตอนไหน เธอละทิ้งความสงสัยนั้นเมื่อรับรู้ได้ถึงความเจ็บแปลบที่กำลังพล่านไปทั้งกาย แต่ถึงจะเจ็บเธอก็ยังอดทนไหว

==================

#เริ่มเล้อะะะะะะ!!! คุณธีมันกำลังจะวาดลวดลายแล้วค่าา!!!