ลวงรักนางร้าย

บทที่ 8 - หวง [1/2]

ธุระที่นิลกาฬว่าไม่ใช่ที่ไหนแต่เป็นห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้ที่สุด จุดประสงค์ในการมาห้างก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเพียงแต่เธอก็แค่อยากมาเดินเล่นและซื้ออุปกรณ์ถักโครเชต์รวมถึงซื้อของใช้ส่วนตัวอีกนิดหน่อยเท่านั้น จากนั้นก็คิดว่าจะพาเขาไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะที่อยู่ติดกับห้างเพราะช่วงเย็นๆ เช่นนี้อากาศดี

นิลกาฬได้ของทุกอย่างที่ต้องการครบหมดแล้ว แต่เห็นร้านหนังสือจึงเข้าไปดูก่อนจะเดินไปยังโซนนิทานโดยมีธีรทัศน์ตามมาด้วย

"เอาเรื่องนี้ไหมคะคุณธี? "

หนังสือนิทานเกี่ยวกับพัฒนาการสมองถูกยื่นมาตรงหน้าธีรทัศน์ที่เบือนหน้าหนีอย่างไม่สนใจ ไม่ว่านิลกาฬจะถามเขาสักกี่เรื่องเขาก็ปฏิเสธทุกครั้ง

"ไม่เอา จะเอาเรื่องเดิม"

จะมาเรื่องเดิมอะไรล่ะ การ์ตูนโป๊เล่มนั้นเธอเผาทิ้งไม่เหลือซากแล้ว แล้วก็อย่างหวังว่าเธอจะซื้อให้!

"เรื่องนั้นมันไม่มีค่ะ"

นิลกาฬเมินเฉยคำพูดของธีรทัศน์เช่นกันก่อนจะคว้านิทานอีกเล่มที่อยู่ตรงหน้ามาถือไว้ รวมทั้งหมดนิทานที่เธอจะซื้อมีสามเล่ม

เขาไม่เอาแต่เธอเอา!

"มาเถอะค่ะ"

เพราะเป็นรถเข็นไฟฟ้านิลกาฬจึงไม่ต้องเข็น เพียงแค่ธีรทัศน์บังคับทิศทางตามมาเท่านั้น ตรงแคชเชียร์ชำระเงินมีลูกค้ารอต่อคิวจ่ายเงินสองสามคน ระหว่างนี้เธอก็เปิดหนังสือนิทานอ่านดูเล่นๆ จนกระทั่งถึงคิวของเธอ

"ทั้งหมดสี่ร้อยเจ็ดสิบค่ะ"

นิลกาฬใช้แบล็กการ์ดของธีรทัศน์รูดค่าหนังสือ ไหนๆ ก็มีโอกาสได้ใช้ต่อให้ราคาสินค้าที่ซื้อจะไม่กี่ร้อยแต่เธอก็จะใช้บัตรแบล็กการ์ดรูดซื้อ

"ไปค่ะคุณธี"

นิลกาฬเอ่ยโดยไม่ได้หันไปมองด้านข้างเพราะกำลังรับถุงหนังสือจากพนักงาน แต่เมื่อหันกลับมาเธอพบว่าธีรทัศน์ไม่ได้อยู่ข้างกายเธอเสียแล้ว

"คุณธี!!! " นิลกาฬใจหายวาบ สายตาร้อนใจกวาดมองรอบๆ ตัวก่อนจะเริ่มออกวิ่งจากร้านหนังสือ

ตรัยภพที่เพิ่งออกมาเข้าห้องน้ำสวนกับนิลกาฬ เขาเห็นเธอมีท่าทีร้อนรนสอดส่ายสายตามองหาก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะวิ่งตามเธอไป

"คุณธีอยู่ไหนครับ? "

"ไม่รู้ค่ะ นิลรอจ่ายเงินแค่แป๊บเดียว หันกลับมาคุณธีก็หายไปแล้ว!"

"ผมจะไปหาฝั่งนู้นครับ"

ตรัยภพมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาวิ่งอ้อมไปอีกฟากของห้างสรรพสินค้าเพื่อตามหาธีรทัศน์ ในขณะที่นิลกาฬก็วิ่งไปยังประชาสัมพันธ์เพื่อให้พนักงานประกาศตามหาเขา แต่ทว่ายังไม่ถึงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เธอก็เห็นแผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคยก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อธีรทัศน์กำลังบังคับทิศทางรถเข็นอยู่หน้าบันไดเลื่อน!

"คุณธี!!!"

นิลกาฬร้องเรียกเสียงดังลั่นกลางห้างโดยไม่อายใคร เธอใจหายกว่าเดิมและวินาทีนั้นออกตัววิ่งสุดชีวิตเพื่อไปหาธีรทัศน์ให้ไวที่สุดเพราะกลัวเขาจะตกบันไดเลื่อน ในขณะเดียวกันเสียงเรียกนั้นก็ทำให้เขาหันกลับมาก่อนจะมองนิลกาฬตาโตด้วยความตกใจที่เธอวิ่งมาหาเขาด้วยความเร็วแต่จังหวะหนึ่งเธอดันสะดุดล้มขาตัวเอง ทำให้ล้มหน้าคว่ำกับพื้น

"นิล!!!"

ธีรทัศน์รีบบังคับรถเข็นไปหาเธออย่างร้อนใจ ทั้งที่ในใจอยากพุ่งตัวเข้าไปหาแต่รถเข็นไฟฟ้ามันจำกัดความเร็วเพราะอย่างนั้นจึงช้ากว่าพลเมืองดีคนหนึ่งที่เป็นฝ่ายรีบเข้าไปช่วยเธอ

"เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ? "

คนเอ่ยถามเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดี เขามาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งและคาดว่าน่าจะเป็นคนรักกัน

"ให้ผมช่วยดีกว่าครับ"

ชายหนุ่มคนนั้นอาสาช่วยเหลือนิลกาฬเมื่อเห็นว่าเธอแสดงใบหน้าบิดเบ้ในตอนที่กำลังจะลุกขึ้นยืนก่อนจะรีบประคองนิลกาฬให้ลุกขึ้น แต่ทว่ามือยังไม่ทันจะแตะโดนเอวบาง ธีรทัศน์ที่มาถึงแล้วก็ผลักตัวผู้ชายคนนั้นให้ถอยห่างจากตัวนิลกาฬ อีกฝ่ายเซถลาไปหลายก้าวก่อนจะมองคนผลักอย่างงงๆ

"ห้ามแตะต้องตัวเธอ!"

แม้จะใส่แมสปิดบังใบหน้าแต่สายตาที่มองผู้ชายคนนั้นก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นฟังดูห้วนบ่งบอกถึงความไม่ชอบใจที่มีคนกำลังจะแตะตัวนิลกาฬ

ชายคนนั้นหน้าเหวอเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็ถูกขัดขวางทั้งที่เขาเพียงแค่หวังดีเท่านั้น นิลกาฬเห็นสถานการณ์กำลังจะวุ่นวายมากไปกว่านี้จึงหันไปเอ่ยขอโทษและขอบคุณชายคนนั้นด้วยสีหน้าจืดเจื่อนรู้สึกผิด

"ขอโทษนะคะที่เขาทำตัวนิสัยไม่ดี แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยฉันค่ะ"

ธีรทัศน์แอบปรายตามองเคืองนิลกาฬที่เธอว่าเขานิสัยไม่ดี แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอที่มอบให้กับชายคนนั้นแล้วอาการหวงพลันตีขึ้นหน้าทันใดก่อนจะตวัดเอวบางของเธอเอาไว้แสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

"อยากกลับแล้ว! "

ธีรทัศน์เริ่มงอแงเอาแต่ใจในขณะที่ชายคนนั้นเห็นนิลกาฬขาเจ็บ ทั้งยังมีคนพิการมาด้วยเขาจึงอาสาจะไปส่งที่รถ

"ให้ผมไปส่งที่รถไหมครับ? "

แต่ทว่ายังไม่ทันที่นิลกาฬจะได้พูดอะไรร่างของเธอที่ถูกกอดเอวก่อนหน้านี้ก็ลอยละลิ่วอยู่บนตักของธีรทัศน์เสียแล้วพร้อมทั้งน้ำเสียงที่เอ่ยปฏิเสธทันควัน

"ไม่ต้อง! เมียฉัน ฉันดูแลเองได้!"

"...!!!"

นิลกาฬตกใจหน้าเหวอ ลูกตาแทบหลุดจากเบ้าเมื่อได้ยินประโยคน่าตกใจนั้นก่อนจะก้มหน้าซุกอกกว้างด้วยความอับอายขัดเขินที่เขาพูดประโยคนั้นออกมาต่อหน้าคนอื่นที่กำลังมองมา

แต่ดูเหมือนว่าคำพูดนั้นของธีรทัศน์จะทำให้ชายหนุ่มคนนั้นนึกหมั่นไส้ไม่น้อยจึงยอกย้อนกลับมา แต่ทำเอาคนฟังอย่างนิลกาฬหน้าชา

"เมียมึงไม่ได้สวยขนาดถึงขั้นต้องหวงหรอก กูก็แค่หวังดีช่วยเหลือเท่านั้นเอง"

กึก!

รถเข็นไฟฟ้าที่กำลังบังคับออกจากบริเวณนี้หยุดชะงักทันใด ธีรทัศน์หมุนรถเข็นกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มคนนั้น สีหน้าของเขาบึ้งตึงโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัดและในตอนนั้นเองเขาก็ทำสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง

รถเข็นไฟฟ้าถูกบังคับให้วิ่งตรงไปยังชายคนนั้นที่เกิดขาแข็งขึ้นมา เพราะหลบไม่ทันจึงถูกรถเข็นของธีรทัศน์ชนอย่างจังจนล้มหงายหลังท่ามกลางความตกใจของทุกคนที่อยู่บริเวณนั้น

"เมียกูสวยที่สุด! เมียมึงนั่นแหละที่ไม่สวย!!! มึงก็ไม่หล่อ! ไอ้หน้าปลาสวายถูกเรือชน!!!"

คำด่านั้นที่นิลกาฬได้ยินเป็นครั้งแรกทำเอาเธอตกอยู่ในอาการนิ่งอึ้งตะลึงลาน ไม่ต้องถามถึงคนโดนด่าว่าตอนนี้จะอึ้งมากกว่าเธอแค่ไหน เพราะปากที่พะงาบๆ อ้าๆ หุบๆ นั้นบ่งบอกว่าอีกฝ่ายก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน

ธีรทัศน์อาศัยจังหวะนั้นบังคับรถเข็นไฟฟ้าไปยังลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกลโดยที่บนตักยังมีนิลกาฬนั่งอยู่ด้วยและเมื่อประตูลิฟต์ปิดทั้งยังไม่มีใครนอกจากพวกเขาแค่สองคนนิลกาฬก็ฟาดมือใส่หน้าอกของเขาอย่างแรง

เพี้ยะ!

"โอ๊ย! ตีทำไม!"

ธีรทัศน์จับหน้าอกตัวเองที่ถูกตี สายตาที่มองนิลกาฬเต็มไปด้วยความไม่พอใจแต่เมื่อเห็นแววตากรุ่นโกรธของเธอที่มองมาเขาก็ชะงักนิ่งไปก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยถามเสียงอ่อย

"ไปทำแบบนั้นกับเขาได้ยังคะคุณธี!"

ใบหน้าธีรทัศน์บึ้งตึงและสายตาก็แสดงออกถึงความกรุ่นโกรธแม้ว่าจะลูบแผงอกที่ถูกตี

"ก็มันด่าเมียธีว่าไม่สวย!"

"แต่นิลก็ไม่สวยจริงๆ นี่คะ!"

เพราะปานดำที่กินพื้นที่บริเวณใบหน้าจนเกือบครึ่งมันบดบังความสวยที่มีและนิลกาฬก็รู้ตัวดีว่าเธอไม่ใช่คนสวยอย่างที่ชายหนุ่มคนนั้นบอกจริงๆ

"ไม่รู้ๆๆ"

ธีรทัศน์ดื้อตาใสทำหูทวนลม แต่นิลกาฬก็ยังคิดบัญชีกับเขาไม่หมดก่อนจะถามถึงเขาอีกเรื่องหนึ่งที่ทำเธอใจหาย

"แล้วเมื่อกี้คุณธีหายไปไหนไม่บอกคะ!"

"อ่า... " ธีรทัศน์ลากเสียงยาว สีหน้าเหมือนคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทำความผิด

"ไม่ต้องมาองมาอ่าเลยค่ะ! บอกมานะคะว่าหายไปไหนมา! "

คนมีชนักติดหลังเม้มปากแน่น แต่ครั้งนี้เขาตอบกลับเสียงอ่อยเพราะรู้ตัวว่าผิดจริงๆ

"ไปซื้อของมาครับ..."

"ของอะไรคะ?"

ติ้ง!

ธีรทัศน์ยังไม่ทันจะได้ตอบคำถามประตูลิฟต์ก็เปิดออกเสียก่อน ด้านหน้ามีคนรอเข้าลิฟต์หลายคนทุกคนต่างชะงักงันเมื่อเห็นว่านิลกาฬนั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าเดียวกับธีรทัศน์และเป็นอีกครั้งที่นิลกาฬจำต้องซุกหน้าเข้ากับอกของเขาเพื่อหลบหนีความอับอายเมื่อสายตาทุกคนที่อยู่นอกลิฟต์มองมา และในช่วงที่รถเข็นกำลังผ่านผู้คนไม่รู้ว่าเธอหูแว่วไปเองหรือเปล่าถึงได้ยินเสียง ‘หึ’ ราวกับคนหัวเราะอยู่ไม่ไกล

==========

#สมองอายุห้าขวบแต่เรียกคำว่าเมียชัดมากค่า!

#ใครชมเมียไม่สวยเจอด่ากลับนะ!