ลวงรักนางร้าย

บทที่ 8 - หวง [2/2]

รถเข็นไฟฟ้าถูกบังคับให้ออกจากลิฟต์ รู้ตัวอีกทีนิลกาฬก็ถึงลานจอดรถแล้ว แม้จะนึกสงสัยว่าเขามาที่ลานจอดรถถูกได้เช่นไรเพราะเธอไม่ได้บอก แต่เมื่อคิดได้ว่าเขาอาจจะจดจำได้เอง เธอก็ไม่ได้คลางแคลงใจอะไรอีกและมันเป็นจังหวะเดียวกับที่คนสวนเดินมาถึงรถพอดี

กิจกรรมเดินเล่นที่สวนสาธารณะถูกยกเลิกไปเสียก่อนเพราะตอนนี้ค่ำแล้ว อีกทั้งนิลกาฬยังเจ็บข้อเท้าจึงคิดว่าน่าจะกลับก่อนดีกว่า

รถปิกอัพจอดตรงหลังประตูเรือนเล็กในเวลาหนึ่งทุ่ม ตรัยภพช่วยประคองนิลกาฬมาส่งถึงหน้าบ้านในขณะที่ธีรทัศน์ได้แต่หายใจฟึดฟัดที่นิลกาฬต้องเกาะท่อนแขนของตรัยภพ สีหน้าและอาการของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลัง ‘หวง’ เธอ แม้จะรู้สึกไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากมองดูเฉยๆ เท่านั้น

"อันนี้นิลซื้อมาฝากค่ะ"

นิลกาฬเอาขนมอบที่ซื้อมาจากร้านดังในห้างให้ตรัยภพแทนคำขอบคุณที่ตลอดหลายชั่วโมงนี้เขาไปส่งเธอกับธีรทัศน์ทำธุระ แต่ยังไม่ทันที่ถุงขนมนั้นจะอยู่ในมือตรัยภพ มือของใครอีกคนก็แย่งถุงนั้นเอาไว้

"ไม่ให้!"

"คุณธี" นิลกาฬเรียกธีรทัศน์เสียงเข้ม เธอมองเขาด้วยสายตาดุๆ ก่อนจะดึงถุงขนมนั้นกลับมาและยื่นให้ตรัยภพอีกครั้งโดยไม่สนใจว่าธีรทัศน์จะหน้าหักหน้างอเพียงใด

"ไม่เป็นไรครับ คุณนิลเก็บไว้กินกับคุณธีเถอะ"

แม้น้ำเสียงของตรัยภพจะเรียบนิ่งแต่สายตาของเขากลับจดจ้องที่ธีรทัศน์ที่ยังทำหน้างอไม่เลิก แต่นิลกาฬก็ยืนยันที่จะให้ขนมถุงนั้นด้วยการใส่ในมือของตรัยภพเสียเอง

"เอาไปเถอะค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"

ครั้งนี้ตรัยภพไม่ปฏิเสธที่จะรับของจากนิลกาฬ เขาพยักหน้ารับเพียงแค่นั้นก็เดินจากไปโดยไม่คิดรบกวนเวลาของทั้งสองคนอีก

คล้อยหลังตรัยภพกลับไปแล้วประตูบ้านก็ถูกปิดและล็อกเรียบร้อย สายตาของนิลกาฬที่หันกลับมามองธีรทัศน์ยังดุอยู่แต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนใจเช่นกัน

ทำไมวันนี้เขาดื้อจังเลยนะ

"คุณธีคะ วันนี้ทำตัวไม่น่ารักหลายครั้งเลยนะคะ"

นิลกาฬพูดอย่างตรงไปตรงมาแต่คำพูดที่ใช้ก็ไม่ได้รุนแรง ติดออกจะนุ่มนวลเสียด้วยซ้ำเพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากดุธีรทัศน์ ตลอดเวลาสองสัปดาห์กว่าที่อยู่กับเขามันทำให้เธอพอจะรู้ว่านิสัยของเขาเป็นเช่นไร

ธีรทัศน์ต้องใช้น้ำเย็นเข้าลูบ หากพูดดีๆ กับเขา เขาจะเชื่อฟัง...

นอกจากเรื่องที่เขาทำตัวเสียมารยาทกับผู้หวังดีที่ช่วยเธอตอนล้มแล้ว ก็ยังมีเรื่องที่เขาไม่มีน้ำใจกับตรัยภพอีกทั้งที่อีกฝ่ายเป็นคนไปส่งเธอกับธีรทัศน์ทำธุระ

นิลกาฬพูดเรื่องพวกนี้กับธีรทัศน์ที่ก้มหน้างุดก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว

"ขอโทษ... "

"..."

"ธีก็แค่ไม่ชอบให้นิลใกล้คนอื่น"

นิลกาฬคิดว่าสมองของเด็กอายุห้าขวบไม่ได้มีความซับซ้อนเพราะอย่างนั้นหากเขารู้สึกเช่นไรก็จะแสดงออกมาตรงๆ และครั้งนี้ก็เป็นเธอที่ใจเกิดยวบยาบขึ้นมาเพียงแค่เขาเอ่ยขอโทษออกมาด้วยน้ำเสียงหงอยๆ แล้วไหนจะสีหน้าและสายตาที่เหลือบมองกันอย่างรู้สึกผิดนั่นอีก

นิลกาฬก็อยากจะดุให้มากกว่านี้แต่เมื่อรู้เหตุผลของเขาแล้วเธอก็ดุต่อไม่ลง

หากเขาทำอย่างนี้ยี่สิบครั้ง เธอคงใจอ่อนทั้งยี่สิบครั้ง...

"เรื่องวันนี้นิลจะไม่โกรธค่ะ แต่คราวหลังห้ามทำตัวไม่น่ารักอีกนะคะ"

"อื้อๆ! "

ธีรทัศน์สีหน้าดีขึ้นในตอนที่นิลกาฬบอกว่าจะไม่โกรธ เขายิ้มแก้มปริแต่ทว่าสายตาก็ดันไปสะดุดในตอนที่เห็นว่าข้อเท้าของนิลกาฬบวมเป่งก่อนจะถามออกไปด้วยแววตาเป็นห่วง

"เจ็บไหม? "

"เจ็บค่ะ"

นิลกาฬตอบไปตามความจริง ธีรทัศน์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็หันรถเข็นที่เขานั่งไปยังทิศทางหนึ่งซึ่งอยู่ห่างไม่กี่เมตรเท่านั้นก่อนจะคว้ากล่องปฐมพยาบาลและกลับมาตรงหน้านิลกาฬอีกครั้ง

ธีรทัศน์ไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่จับข้อเท้าของนิลกาฬวางบนหน้าตักตัวเอง การกระทำนั้นของเขาสร้างความสงสัยให้กับเธอไม่น้อย

"ทำเป็นเหรอคะ? "

นิลกาฬหมายถึงการปฐมพยาบาลข้อเท้า ในขณะที่คนถูกถามกลับมองหน้านิลกาฬตาใสแป๋วก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ แต่นั่นกลับเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากนิลกาฬเพราะเธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะรู้วิธีรักษาข้อเท้าของเธอ

มันไม่ได้มีอาการร้ายแรงก็แค่ข้อเท้าพลิกและบวมเล็กน้อยเท่านั้นไม่ถึงกับต้องไปหาหมอ แต่เธอเห็นเขาดูตั้งใจจะรักษากันจึงบอกวิธีทำอย่างใจเย็น

"คุณธีต้องไปที่ครัวก่อนค่ะ แล้วก็เปิดตู้เย็นเอาแผ่นประคบเย็นมาวางไว้ตรงข้อเท้าของนิลเพื่อลดอาการบวม"

ธีรทัศน์รีบไปยังครัวตามคำบอกของนิลกาฬ เขาทำทุกอย่างตามที่เธอบอกด้วยความตั้งใจ แม้จะใช้เวลามากหน่อยแต่นิลกาฬก็ยังใจเย็นจนกระทั่งในที่สุดเขาก็พันข้อเท้าให้เธอบ่งบอกว่าขั้นตอนสุดท้ายได้เสร็จแล้ว

แม้การพันข้อเท้าจะไม่ได้สวยงามเหมือนอย่างพยาบาลทำแต่ก็ถือว่าพันได้ไม่แย่ ไม่แน่นและไม่หลวมเกินไป

"ธีเก่งไหม? "

ธีรทัศน์ถามด้วยประกายตาคาดหวัง เขาหวังจะได้คำชมจากนิลกาฬและเธอก็ให้ในสิ่งที่เขาต้องการ

"ค่ะ คุณธีเก่งมากเลย"

นิลกาฬพูดยิ้มๆ แต่ธีรทัศน์กลับยื่นศีรษะมาตรงหน้าเธอโดยที่เธอก็รู้ว่าเขาต้องการให้เธอทำอะไรก่อนจะยื่นมือลูบศีรษะเขาเบาๆ เช่นกัน

ธีรทัศน์ยิ้มแป้นอย่างคนดีใจ นิลกาฬเห็นเช่นนั้นก็อาศัยจังหวะเอ่ยถามเขาอีกครั้งเมื่อยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ

"ตกลงคุณธีจะบอกนิลได้หรือยังคะว่าหายไปซื้ออะไรมา"

ตอนนั้นประตูลิฟต์เปิดออกพอดีธีรทัศน์จึงไม่ได้บอกว่าเขาหายไปซื้ออะไรมา แต่ตอนนี้เมื่ออยู่กันตามลำพังและไม่มีใครขัดจังหวะเขาจึงรีบบอกเธอด้วยท่าทางตื่นเต้นพร้อมกับล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบอะไรบางอย่างออกมา

"ธีไปซื้อแหวนมา!"

ประกายตาธีรทัศน์ตอนเปิดกล่องแหวนดูเปล่งประกาย เขากระตือรือร้นที่จะหยิบแหวนวงนั้นออกมาให้นิลกาฬดู มันเป็นแหวนทองคำขาวที่เธอไม่รู้ว่าราคาเท่าไหร่ แต่เพชรเม็ดเล็กๆ ที่อยู่รอบๆ ตัวเรือนนั้นช่างเล่นแสงเปล่งประกายวิบวับ

นิลกาฬนิ่งงันพูดไม่ออกเพราะคำพูดของเขา ธีรทัศน์ไม่ได้เห็นปฏิกิริยานั้นของเธอเพราะเขากำลังสนใจกับการคว้ามือข้างซ้ายของเธอเอาไว้พร้อมทั้งสวมใส่แหวนวงนั้นที่นิ้วนางให้เธอ

"แต่งงานเป็นผัวเมียกันแล้วต้องใส่แหวนคู่!"

นิลกาฬเกิดจุกในอกขึ้นมา เพราะเธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เกิดความจากความรักหรือความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย ทั้งเธอและเขาแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ของสองครอบครัว แต่ช่างน่าขันที่ทั้งเธอและเขาต่างก็ไม่ใช่คนที่ครอบครัวต้องการ

เธอเองที่อยู่ในร่างตัวร้ายคนนี้พอจะรู้เหตุผลว่าเพราะอะไรถึงต้องแต่งงาน แต่คนที่เธอสงสารมากที่สุดคือธีรทัศน์เพราะเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นเครื่องมือที่สร้างผลประโยชน์ให้กับครอบครัว ด้วยอายุสมองแค่ห้าขวบจึงทำให้เขาไม่รู้เลยว่าครอบครัวปฏิบัติกับเขาเช่นไร

นึกไปแล้วก็สะเทือนใจเพราะเหตุนี้เธอจึงสงสารตัวละครพระเอกมากที่สุด

"คุณธีรู้ได้ยังไงคะว่าแต่งงานกันแล้วจะต้องใส่แหวน?"

นิลกาฬไม่อยากให้เขารับรู้ถึงอารมณ์สะเทือนใจของเธอจึงกลบเกลื่อนอาการเหล่านั้นด้วยการทำทีเป็นถามด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่เขาก็ตอบกลับมาด้วยความภาคภูมิใจสุดๆ

"หนังสือการ์ตูนเล่มนั้นบอกว่าแต่งงานกันแล้วต้องใส่แหวน! ธีก็เลยซื้อแหวนให้นิล!"

"..."

บางทีเธอก็นึกสงสัยว่าหนังสือเล่มนั้นมันเป็นแค่การ์ตูนโป๊หรือแท้จริงแล้วมันคือกูเกิ้ลกันแน่ เพราะดูเหมือนว่าธีรทัศน์จะเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างจากการ์ตูนเล่มนั้น ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเธอไม่เห็นว่ามันจะดีสักอย่าง ยกเว้นก็แต่เรื่องแหวนที่เขาเพิ่งซื้อมาให้นี่แหละ

"นิลชอบไหม!"

ประกายตาของคนที่มองเต็มไปด้วยความคาดหวัง นิลกาฬยกมือขึ้นมาดูก่อนจะตอบกลับยิ้มๆ

"ชอบค่ะ"

"ใส่ให้ธีด้วย! "

แหวนที่มีขนาดใหญ่กว่าของเธอที่อยู่ในกล่องถูกดึงออกมา นิลกาฬรับแหวนวงนั้นจากธีรทัศน์ที่กางนิ้วมือข้างซ้ายให้เธอบ่งบอกว่าเขาเต็มใจให้เธอสวมแหวนที่นิ้วสุดๆ

นิลกาฬอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอสวมแหวนคู่ที่มีลักษณะเหมือนกับแหวนที่เธอใส่ลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของธีรทัศน์ที่ดูจะชื่นชอบมากและเขาก็ทำในสิ่งที่นิลกาฬตกใจตัวแข็งทื่อเมื่อถูกดึงเข้าไปกอด พร้อมทั้งคำพูดที่ทำเอาใจดวงน้อยเต้นแรงระส่ำคับอก

"ธีสัญญาว่าจะเป็นผัวที่ดีของนิล!"

===============

#ไอ้หนูใจเย็นหน่อย เมียตั้งรับไม่ทันแล้ว