ลวงรักนางร้าย

บทที่ 4 - ฝันร้าย [1/2]

ในความรู้สึกของนิลกาฬ แม้จะอยู่กับธีรทัศน์เพียงแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้นแต่เธอกลับรู้สึกได้ว่าความจริงแล้วเขาเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่าย สมองอาจจะดูเหมือนเด็กห้าขวบแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด แต่จะทำตามที่สัญญาไหมนั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แต่โดยรวมแล้วสำหรับเธอ เขาไม่ได้แย่แค่เป็นคนป่วยที่มีนิสัยเด็กๆ ที่ชอบโวยวายเก่งเกินเบอร์เท่านั้น

ดูอย่างตอนนี้สินอกจากจะไม่ได้โวยวายอะไรแล้ว เขายังนั่งนิ่งมองเธอตาใสแป๋วหลังจากที่เอ่ยปากสัญญากับเธอว่าถ้าหากจะออกไปนอกบ้านเขาจะบอกเธอก่อนทุกครั้ง

"มาเถอะค่ะ ได้เวลาทานมื้อเช้าแล้วค่ะ"

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสิบโมงแล้วแต่ยังไม่มีใครได้ทานข้าวเช้าเลย นิลกาฬที่เห็นเช่นนั้นจึงเข็นรถเข็นที่ธีรทัศน์นั่งไปยังครัวที่มีขนาดกำลังพอดี

ในครัวมีโต๊ะอาหารสำหรับสี่ที่นั่ง แต่เก้าอี้มีแค่สามตัวเพราะตำแหน่งที่ว่างนั้นเป็นที่สำหรับรถเข็นของธีรทัศน์ที่จะต้องนั่งอยู่ที่ตรงนี้เสมอ

อาหารมื้อเช้าที่นิลกาฬทำแตกต่างจากที่พี่เลี้ยงคนเก่าทำที่เน้นง่ายและสะดวก แต่สำหรับนิลกาฬแล้วเธอเน้นโภชนาการและความอร่อย ต่อให้ขั้นตอนการทำอาหารยุ่งยากแต่เธอก็เต็มใจทำอยู่ดี ยิ่งเห็นธีรทัศน์กินข้าวที่เธอทำหมดทุกมื้อโดยไม่เคยเหลือเลยสักครั้งมันก็ยิ่งทำให้เธอมีกำลังใจอยากทำอะไรอร่อยๆ ให้เขากินไปเรื่อยๆ

ตั้งแต่เขาทานอาหารที่เธอทำให้กิน เขาก็ไม่เคยมีท่าทีก้าวร้าวอย่างการโวยวายว่าไม่อยากกินอีกเลย มีแต่เรียกแล้วจะรีบมาทันทีราวกับรอที่จะทานอาหารที่เธอทำ

"อย่ากินเลอะเทอะสิคะ"

การดูแลธีรทัศน์ไม่ต่างจากดูแลเด็กคนหนึ่ง เธอนั่งทานข้าวติดกับเขาเพราะต้องคอยเช็ดปากให้เขาอยู่บ่อยๆ แต่เรื่องนี้เขาค่อนข้างทำหูทวนลมอยู่บ่อยครั้ง ทว่าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับนิลกาฬเพราะอะไรที่ผ่อนปรนได้เธอก็ผ่อนปรนเพื่อไม่ให้ธีรทัศน์รู้สึกอึดอัดหรือเครียดกับการที่ต้องอยู่กับเธอ

หลังจากที่ทานข้าวมื้อเช้าเสร็จเธอก็ปล่อยให้เขาเล่นอะไรเรื่อยเปื่อยตามประสาพร้อมกับเปิดโทรทัศน์ช่องการ์ตูนให้ด้วย ในขณะที่เธอจัดการทำความสะอาดครัวและล้างจาน

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเธอก็ออกมาจากครัวก่อนจะเห็นว่าธีรทัศน์กำลังดูการ์ตูนอย่างตั้งใจ แต่ในตอนนั้นเองที่สายตาของเธอดันเหลือบไปเห็นบาดแผลตรงบริเวณหัวเข่าข้างซ้าย มันเป็นแผลถลอกที่อาจจะเกิดจากตกสระบัวเมื่อชั่วโมงก่อน

ธีรทัศน์ละสายตาจากโทรทัศน์เพื่อมองดูนิลกาฬที่จู่ๆ ก็นั่งลงบนพรมตรงหน้าเขาพร้อมกับเปิดกล่องปฐมพยาบาล

ธีรทัศน์ใส่กางเกงขาสั้นที่เลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อยเพราะอย่างนั้นเธอจึงเห็นว่าเขามีแผลที่หัวเข่า

"อาจจะแสบหน่อยนะ"

นิลกาฬดูคล่องแคล่วกับการหยิบจับทุกอย่างในกล่องปฐมพยาบาล แต่เธอคงลืมอะไรไปหรือเปล่าว่า...

"ไม่รู้สึก"

"..."

นิลกาฬชะงักนิ่งไปเพียงนิดเหมือนกับเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกมา แต่วินาทีต่อมาก็ค่อยๆ จรดสำลีที่มียาทาแผลลงบนผิวที่ถลอกของเขาอย่างเบามือ

หากเป็นคนอื่นที่ยังมีความรู้สึกคงจะสะดุ้งไปแล้ว แต่ธีรทัศน์กลับนิ่งเฉยอย่างคนไม่รู้สึกอะไร ในขณะเดียวกันคนที่ถูกทำแผลก็มองนิลกาฬเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

หากเป็นพี่เลี้ยงคนเก่าเห็นว่าเขามีแผลเช่นนี้คงปล่อยผ่านไปแล้ว แต่ก็มีหลายครั้งที่พี่เลี้ยงทำแผลให้เขาทว่าก็ทำแบบลวกๆ และไม่ได้ใส่ใจเหมือนอย่างที่นิลกาฬกำลังทำ ทั้งที่รู้ว่าขาเขาไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ก็ยังเลือกที่จะทำแผลให้เขาอย่างเบามือ

การกระทำที่ดูเอาใส่ใจของนิลกาฬทำให้ธีรทัศน์ลดความก้าวร้าวที่มีต่อเธออย่างไม่รู้ตัว สายตาคู่คมทว่าไร้เดียงสาเอาแต่จ้องมองนิลกาฬไม่วางตาและเขาเองก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าเธอมีบาดแผลเช่นกันแต่เป็นตรงบริเวณท่อนแขน แม้จะเป็นเพียงแค่รอยขีดข่วนทางยาวแต่มันก็ควรทำแผลเช่นกัน

นิลกาฬมัวแต่ตั้งใจกับการทำแผลให้กับธีรทัศน์ก่อนจะสะดุ้งตกใจเล็กน้อยในตอนที่ความแสบของยาทาแตะโดนบาดแผลก่อนจะเห็นว่าคนที่กำลังทำแผลให้เธอคือธีรทัศน์

"จะ เจ็บเหรอ?”

แววตาของคนตัวโตแต่สมองอายุห้าขวบสั่นไหวระริก เขาดูไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ทำลงไปถูกต้องหรือเปล่า แต่เขาเห็นว่าก่อนหน้านี้เธอก็ทำเช่นนี้กับเขา

"ไม่เจ็บค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย ทำต่อสิคะ"

แม้จะแสบนิดๆ แต่นิลกาฬก็เลือกที่จะบอกว่าไม่เป็นอะไร เธอเห็นความกังวลและความตั้งใจที่จะทำแผลในดวงตาของธีรทัศน์แล้วจะให้เธอพูดว่าเจ็บได้อย่างไร อีกอย่างเธอก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บเสียหน่อยแค่ตกใจเท่านั้น

ธีรทัศน์ได้ยินนิลกาฬบอกเช่นนั้นแล้วสีหน้าก็ดีขึ้นก่อนจะเริ่มทำแผลให้เธออีกครั้ง แม้ท่าทางจะดูเงอะๆ งะๆ แต่ทุกครั้งที่นิลกาฬบอกว่าควรทำเช่นไรเขาก็ทำตามแต่โดยดีจนกระทั่งบาดแผลของเธอได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี

"ขอบคุณนะคะ"

ธีรทัศน์ไม่ได้ตอบอะไรและหันกลับไปสนใจกับการดูการ์ตูนอีกครั้ง นิลกาฬเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้กวนอะไรเขาอีกก่อนจะหลุบตามองท่อนแขนที่ถูกพันด้วยผ้าก็อซ

แม้จะไม่ได้พันสวยเหมือนพยาบาลหรือหมอทำให้แต่อย่างน้อยเธอก็มองเห็นความตั้งใจของเขาที่อยากจะทำแผลให้เธอและมันก็ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงที่เขาเริ่มมีให้

ไม่รู้สิ่งที่ธีรทัศน์กำลังทำกับเธอเรียกว่าพัฒนาการดีขึ้นหรือเปล่า แต่มันเป็นเรื่องดีที่อย่างน้อยเขาก็เริ่มแสดงอารมณ์ด้านอื่นๆ ให้เห็นมากกว่าความก้าวร้าวที่เธอได้รับตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่าน

==========

#เริ่มแสดงความเป็นห่วงเป็นใยยยยยย

#มันเริ่มเป็นหนุบเป็นหนิบแง้ววว!!! ❤️