ร่างสูงขึ้นมาพร้อมกล่องยา ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาเขาก็เหลือบมองโทรศัพท์ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาก่อนมองคนที่นั่งอยู่บนนั้นเป็นอันดับรองลงมา ความรู้สึกแปลกใหม่เกิดขึ้นกับเขา และเปรียบเทียบกับอีกคนในเวลาอันรวดเร็ว ไม่นานกลับจำเป็นต้องสลัดทิ้งไป เพราะอีกฝ่ายกำลังเจ็บ หรืออีกนัยยะคือเขาไม่อยากเก็บมาใส่ใจ
“รอนานไหม”
เสียงถามไม่ได้ต้องการคำตอบ คนมาใหม่เดินเร็วมานั่งคุกเข่าตรงข้ามอย่างรีบร้อน ก่อนจะเปิดกล่องยานั้นเพื่อทำแผลให้
“ไม่นานเลยจ้ะ”
อีคอนพยักหน้า สายตามองไปยังโทรศัพท์ของตัวเอง ล้อมเดือนเห็นแบบนั้นถึงกับหุบยิ้ม เนื่องจากสายตาของเขาไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
“พอดีมีสายเข้าอะพี่คอน ฉันกลัวว่าจะเป็นสายสำคัญแล้วพี่จะพลาดไป ก็เลยรับให้ ไม่เป็นไรใช่ไหมจ๊ะ”
ร่างสูงเงียบ แต่เลือกที่จะหยิบโทรศัพท์มาใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองแทน จากนั้นจึงจะทำแผลให้หล่อน โดยไม่มีการพูดอะไรออกมาอีก จนกระทั่งเสร็จ เข
