ความร้อนลุ่มถูกเก็บไว้เป็นอย่างดีโดยเมเบล ก่อนจะค่อยๆถูกดึงกลับมาใช้หลังลงจากเวทีแล้ว เธอเห็นบอดี้การ์ดของตัวเองยืนอยู่ ด้วยท่าทางไม่ได้ร้อนหนาวอะไรนัก ทอดมองมายังเธอซึ่งกำลังเดินลงมา
“พ่อฉันล่ะ”
เป็นคำถามคาดเดาจากเขาเมื่อไม่นานมานี้ไม่มีผิด ชายหนุ่มยักไหล่ไม่คิดตอบ เลือกที่จะยียวนกวนประสาทคนตัวเล็กด้วยการผ่ายมือ เธอรู้เขารู้เธอไม่มีทางแสดงความไม่พึงพอใจออกมาในที่สาธารณะแบบนี้แน่จึงกล้าที่จะทำ แน่นอนหล่อนเดินหน้าบึ้งนำออกไป
หลังประตูถูกเปิดและปิด มีคนขับประจำที่จึงจะเผยออก เป็นธาตุแท้ที่อีคอนไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก อาจจะเป็นเพราะเขาคุ้นชินกับมันแล้วนั่นเอง
“ตอนฉันอยู่บนเวที ฉันเห็นพ่อของฉันลุกออกไปมีลูกน้องตามเป็นโขยง ดูก็รู้ต้องมีเรื่องแน่ มันเกิดอะไรขึ้น”
ด้วยเสียงถามถูกกระชาก
“ผมไม่รู้”
ร่างสูงตอบด้วยน้ำเสียงปกติสายตายังคงตั้งใจมองถนน ไม่มีท่าทีวอกแวก
“ทำไมได้ถึงไม่รู้”
“ผม
