27.BÖLÜM
Gece çökmüştü. Havanın soğuğu kemiklerime kadar işlemişti ama içimdeki yangın her şeyi bastırıyordu. O eve ilk adımımı attığımda, onun neye benzediğini bile bilmiyordum. Sadece bildiğim bir şey vardı: kızı oradan sağ çıkaracaktım. Demir sessizce yanıma sokulmuş, “gözlerinden tanırsın” demişti. Batuhan ise arka girişte pozisyon almıştı, telsizden mırıldanmıştı: “Hazırım.” Üçe kadar saydım. Kapıyı omuzlayıp içeri daldım. Rutubet kokusu, tütün ve çürümüş yiyecekler… Solumdan biri çıkmaya çalıştı, tereddüt etmeden indirdim yere. Ardından içeriden bir bağırış duydum: “Çocukları saklayın!” Demir bir odayı temizlemişti. Ben iç kısımdaki kilitli kapıya yöneldim. Arkasından bir çığlık yükseldi. Sonra bir ses: “Bırak beni!” Kapıyı kırıp içeri girdiğimde, on iki yaşlarında, gözleriyle beni de
- Writer
